RSS

ஒரு ஆண் காதலில் தோற்றுவிட்டால்…

16 அக்

சென்ற பதிவின் தொடர்ச்சி….

சிகரெட்டை நிறுத்தினா எனக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்திடும், என்று நான் சொல்ல, வலது கை ஆள்காட்டி விரலைத் தன் மேலுதட்டின் மேல் குவித்துக்கொண்டு சிரிக்கும் தனது பிரத்யேகமான அந்த அழகுச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள் வித்யா.

‘அழகான பெண்கள் அதை நினைவூட்ட, ஓர் அசைவை வைத்திருக்கிறார்கள்’ என்று வண்ணதாசன் ஒரு கதையில் எழுதியது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. எனக்கு மனசு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. எப்போது வேண்டுமானாலும் வித்யா எங்கள் காதலைப் பற்றிய பேச்சை எடுப்பாள்… எனது பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரங்களைச் சொல்வாள்… நானும் மிகவும் வேதனையான அந்தக் காதல் தோல்வி பற்றிப் பேசலாம் என்று காத்திருந்தேன்.

‘உனக்கு இப்போ முப்பத்திரண்டு முடிஞ்சிருக்குமே… சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ பாலு!’ என்றாள் வித்யா.

‘ம்… பார்க்கலாம். உன் ஹஸ்பெண்ட்…?’

‘துபாய்ல இருக்கார். ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு முறை வந்துட்டுப் போவார்.’

‘குழந்தைங்க…?’

‘ஒரே ஒரு பையன்.’

இப்படி குடும்ப விஷயங்கள், பழைய நண்பர்கள் குறித்தெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தாளே தவிர, எங்கள் காதல் குறித்து ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை.

ஜூஸ் குடித்துவிட்டு திரும்ப பேங்க் வந்து, பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு நான் புறப்பட்டபோது, ‘தங்கச்சிக்கு எப்ப டெலிவரி ட்யூ டேட்’ என்றாள்.

இந்த வாரத்துக்குள்ளேன்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதுக்குத்தான் பணம் ரெடி பண்றேன்.’

‘குழந்தை பிறந்ததும் ஃபோன் பண்ணு பாலு’ என்று அனுப்பி வைத்தாள். எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

ஹூம்… திருமணமானவுடன் பெண்கள் சகலத்தையும் மறந்து விடுகிறார்கள்… துறந்துவிடுகிறார்கள். எனக்கு வேதனையாக இருந்தது. அந்தந்த நிமிடங்களில் வாழ்பவர்களா பெண்கள்?

பத்துநாள் பெபுடேஷன் முடிந்து ஊருக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, வித்யா எனக்குப் ஃபோன் செய்தாள். அவளை வழியனுப்ப ரயில்வே ஸ்டேஷன் சென்றேன்.

வானம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் மழை பெய்யலாம்!

‘அப்புறம் பாலு சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.’

‘சரிங்க பாட்டி..’ என்று புன்னகைத்தபடி சிக்னலைப் பார்த்தேன்.

வானம் மெலிதாக தூற ஆரம்பித்தது.

‘மழை பெய்யுது வித்யா, ட்ரெயின்ல உட்கார்ந்துக்கோ!’

‘பரவாயில்ல பாலு!’

ஒன்றிரண்டு மழைத்துளிகள் வித்யாவின் நெற்றியில் விழுந்து தெறித்தன.’

சிக்னல் மஞ்சளுக்கு மாறியது. ‘வித்யா… ட்ரெயின் கிளம்பப்போகுது. ஏறிக்கோ என்றேன்’.

‘ம்… என்ற வித்யாவின் முகம் சட்டென்று மாறியது. என் கண்களை உற்று நோக்கினாள். நான் சிலிர்த்துப் போனேன். அதே பார்வை. முதன்முதலாக எங்கள் காதலைப் பறிமாறிக்கொண்ட போது பார்த்த அதே காதல் வழியும் பார்வை.

இப்போது மழை சற்று வேகமாகப் பெய்ய ஆரம்பித்தது. வித்யா என்னை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். ‘கடவுளே…’ என்று நான் தவித்துப் போனேன். வித்யாவின் கண்கள் கலங்கின.

கார்டின் விசில் சத்தம் கேட்டது. ‘ட்ரெயின் கிளம்புது, வித்யா. சீக்கிரம் ஏறு’ என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ரயில் நகர ஆரம்பித்தது.

வேகமாக நான் வித்யாவின் இடது கையைப் பிடித்து, ட்ரெயினில் ஏற்றிவிட்டேன். வித்யா அவசரமாக தன் ஹாண்ட்பேகைத் திறந்து, ஒரு காகிதப் பொட்டலத்தை எடுத்து, என் கையில் திணித்தாள். என் ஈரக்கையினை இறுக்கமாக அழுத்தி, ‘வர்றேன் பாலு’ என்று விடைபெற்றுக் கொண்டாள்.

ரயில் வேகமாக நகர, நான் நின்றுவிட்டேன். கையை அசைத்தபடி சில விநாடிகளில், புள்ளியாக மறைந்து போனாள் வித்யா.

பொட்டலம் நனைந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக வேகமாக ஓடி, கேன்டீன் வாசலுக்குச் சென்று நின்று, பொட்டலத்தைப் பிரித்தேன். உள்ளே நான் அடகு வைத்த சங்கிலியும், கூடவே ஒரு கடிதமும். தவிப்புடன் பிரிக்க ஆரம்பித்தேன்…

‘அன்புள்ள பாலு,

ஒரு ஆண் காதலில் தோற்றுவிட்டால், கவிதை எழுதலாம், கதை எழுதலாம். சினிமா எடுக்கலாம். ஏன் மனைவியிடம் தன் பழைய காதலைக் கூறி, என் புருஷன் எதையும் எங்கிட்ட மறைக்க மாட்டாரு’ என்று நல்ல பெயர் கூட எடுக்கலாம். ஆனால் பெண்கள்…?

ஊர் உறங்கிவிட்ட இரவில், ஜன்னல் வழியே தெரியும் ஆகாயத்தை வெறித்தபடி கண்ணீர் விடுவதைத் தவிர, வேறொன்றும் செய்ய இயலாது.

நீண்ட காலம் கழித்து உன்னைப் பார்த்தவுடன், உன் மடியில் விழுந்து கதறி, நமது காதல் பற்றி ஆயிரமாயிரம் விஷயங்கள் பேச என் மனது துடித்தது. ஆனால் செய்யவில்லை. காரணம் நம் காதல் பற்றி உன்னிடம் பேச ஆரம்பித்தால், நான் உடைந்துவிடுவேன், பாலு! உன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு கதறிவிடுவேன். பிறகு அந்த உறவு எங்கே கொண்டுபோய் விடுமோ?

பிறகு… உன் செயினை அணிந்துகொள். நானே மீட்டுவிட்டேன். தயவு செய்து அதை மீண்டும் அடகு வைக்காதே! நம்மைப் போன்ற தோற்றுப்போன காதலர்களுக்கெல்லாம், இது போன்ற காதல் சின்னங்கள்தானே சின்னச்சின்ன சந்தோஷ நினைவுகளை அசைபோட வைக்கின்றன! நீ வாங்கிக் கொடுத்த கொலுசை, அது கறுத்துப் போனாலும் இன்னமும் நான் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். வருகிறேன் பாலு! மீண்டும் என்றேனும், எங்காவது சந்திப்போம் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

உன் வித்யா.’

நான் கண் கலங்க, நெகிழ்ச்சியுடன் அந்தச் சங்கிலியை கழுத்தில் அணிந்து கொண்டேன். அருகிலிருந்த ஆலமரம் காற்றில் அசைய, ஒன்றிரண்டு மழைத்துளிகள் என் மீதும் விழுந்தன.

-ஜி.ஆர். சுரேந்தர்நாத்.

 
பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 16, 2011 in சிறுகதை

 

குறிச்சொற்கள்:

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: