RSS

Monthly Archives: ஒக்ரோபர் 2011

பெண்பா!

புல்லாங் குழல்போல பூவை இதழ் உண்டு

வில்லாய் வளைகின்ற வீணை இடைஉண்டு

பட்டால் அதிர்கின்ற பாவை மிருதங்கம்

தொட்டால்தான் சேரும் சுதி.

 

மலைக்காடு தேகம் மழைக்காற்று மூச்சு

அலைபுரளும் கூந்தல் அருவிநீர் வீழ்ச்சி

கிளைதோறும் தாவும் கிளிக்குஞ்சு நெஞ்சம்

இளைப்பாற வேண்டும் இடை.

 

மின்னும் விழிநீலம் மஞ்சள் நிறத்தேகம்

பின்னும் இதழ்சிவப்பு பஞ்சு நிறப்பாதம்

கன்னங்கருங் கூந்தல் காட்டும் கிளியேநீ

என்னநிறம் சொல்லு எனக்கு.

 

மணிக்குன்று போல்குலுங்கும் மார்பழகு பார்த்து

பனிக்குன்று போலுறைந்து போகின்றேன் பெண்ணே

பதற்றத்தில் சுற்றுதடி பம்பரம்போல் நெஞ்சு

உதட்டாலே என்னை உருக்கு.

 

அணிலாக உன்மேல் அலையாகத் தாலி

மணிக்கையில் உந்தன் மலர்கனிகள் கோதி

இடைதொட்டு உன்னை இதழ்கவ்வித் தின்று

திடுக்கிட்டுப் போனேன் திகைத்து.

 

சித்திரம் போலிருந்தாள்; தொட்டான் சிலையானாள்

முத்தம் இடும்போது மூங்கில் குழலானாள்

மூன்றாம்பால் மூச்சில் மோகக் கவியானாள்

ஆண்டாள் எனக்கு அவள்.

குரலாலே வேண்டாம் குழலாய் அழைத்து

விரலாலே வேண்டாம் தமிழால் அணைத்து

உடலாலே வேண்டாம் உயிரால் பிணைத்து

கடைசிவரை வேண்டும்கா தல்.

 

– பழனிபாரதி.

 
பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 26, 2011 in கவிதைகள்

 

குறிச்சொற்கள்:

தலைக்குள் இருக்கிறது செக்ஸ்

போர்வைகளுக்கு இடையில் நடப்பதுதான் செக்ஸ். ஆனால் அதைவிட அதிகமாக காதுகளுக்கு இடையேதான் நடைபெறுகிறது. மனம்தான் சாவி. ஆனால் நமது மனம் பெரும் அபரிமிதமான சதைக் காட்சிகள் மற்றும் புலன் இன்பங்களின் குற்ற உணர்ச்சி இல்லாமல் இருக்கிறதா? தொலைக்காட்சிகளிலும் திரையரங்குகளிலும் இச்சையைத் தூண்டும் எண்ணற்ற காட்சிகள் நம் மனதை நிரப்பிக்கொண்டிருக்கின்றன.

செக்ஸைப் பற்றிப் பேசுவது இந்தியாவில் மிக மலிவான விஷயமாக உள்ளது. ஒரு மாம்பழச் சாறு விளம்பரத்தைக் கூட காமசூத்ராவோடு இணைத்துக் காணும் நாட்டில் நாம் வசிக்கிறோம். ஆம். செக்ஸ் என்பது அடிப்படை உணவுபோல 1.2 பில்லியன் மனிதர்களுக்கு உள்ளது. ஆனால் செக்ஸ் குறித்து இத்தனை காகித ரீம்கள் வீணடிக்கப்படும் நிலையில், எத்தனையோ வீடியோ டேப்புகள் வந்துகொண்டேயிருக்கும் வேளையில் இந்தியர்கள் காரியத்தில் சரியாக இருக்கிறோமா? நிச்சயமாகச் சொல்லமுடியாது.

இதில் எண்ணிக்கையா, தரமா என்ற கேள்விக்கு இடமில்லை. உண்மையிலேயே இந்தியா செக்ஸில் தாராளமாகவும் அதி உற்சாகமாகவும் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறதா? அல்லது ஊடகங்கள் கிளப்பிய தோற்றமா? புதியவகை உள்ளாடையிலிருந்து செக்ஸ் விளையாட்டு சாதனங்கள் வரை இச்சையைத் தூண்டும் வாசனைத் திரவியங்கள் முதல் ஆற்றலை அதிகரிக்கும் மாத்திரைகள் வரை ஆயுர்வேத மருந்துகளிலிருந்து உற்சாகத்தைத் தூண்டும் எக்ஸ்டஸி வரை எண்ணற்ற வஸ்துகள் செக்ஸில் புழங்குகின்றன.

நம்மைச் சுற்றி செக்ஸே ஆக்கிரமித்துள்ளது. விளம்பரத் தட்டிகள், தொலைக்காட்சி விளம்பரங்கள், இணையதளங்கள், திரைப்பட வசனங்கள், பாடல்கள் அனைத்திலும் செக்ஸ் ததும்பி வழிகிறது. உண்மையில் சொல்லப்போனால் எல்லா நேரமும் செக்ஸ் நம்மைச் சுற்றி பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆனால் தேசிய அளவில் தசஇயும், சி வோட்டரும் எடுத்த கருத்துக்கணிப்பில் 40 சதவிகித பேர் செக்ஸை வெறுமனே உடல் தேவை என்று சொல்கின்றனர். அல்லது வெறுமனே இயந்திரமயமான வேலையாகக் கூறுபவர்களும் உள்ளனர். 27 சதவிகிதம் பேர் தங்களது செக்ஸ் வாழ்வின் தரத்தில் குறைபாடு உள்ளதாகக் கூறுகின்றனர். உற்சாக மருந்து இருந்தால்தான் ஈடுபட முடியும் என 35 சதவிகிதம் பேர் கருதுகின்றனர்.

வேகமயமான வாழ்க்கை நிலையில் பல இந்தியர்கள் ஆரோக்கியமான, திருப்திகரமான செக்ஸ் வாழ்க்கையை இழந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது. வேலைச்சுமை, நகர்ப்புற வாழ்க்கை அழுத்தங்கள் மற்றும் சுருங்கும் ஓய்வு நேரம் காரணமாக போதுமான செக்ஸை அனுபவிக்கமுடியவில்லை என்று 50 சதவிகிதம் பேர் ஒத்துக்கொள்கின்றனர்.  அப்படியெனில் நாம் போதுமான அளவு திருப்தியாக உள்ளோமா?


நீங்கள் இனிமேலும் நைந்த, பல பேர் புரட்டிய செக்ஸ் புத்தகங்களைப் படிக்க வேண்டியதில்லை. இன்னொரு வரின் அனுபவத்தைத் தேடிப்போக வேண்டியதில்லை. செக்ஸோ, செக்ஸ் சார்ந்தோ நீங்கள் எந்தக் கவலையுமின்றி நிஜவாழ்க்கை அனுபவத்தையே பெறலாம்.

த சன்டே இந்தியன் ஆன் லைன் மக்களிடம் அவர்களது செக்ஸ் வாழ்க்கையைப் பற்றி கேட்டிருக்கிறது. இணையத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டது இக் கருத்துக்கணிப்பு. அதற்குப் பதில் அளித்தவர்கள் செக்ஸ் வாழ்க்கையின் அனைத்துப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தார்கள்.  வெகுசில பெண்கள் மட்டுமே பதில் அளித்திருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் முழு ஈடுபாட்டுடன் பதில் அளித்திருந்தார்கள்.

 

செக்ஸில் ஈடுபடும்போது மனதில் இருப்பது யார் என்பதிலிருந்து தொடங்குவோம். இந்தக் கருத்துக்கணிப்பில் பதில் அளித்திருந்தவர்களின் நேர்மையை மதிப்பிடுவது நியாயமற்றது. ஆனாலும் வெளிப்படையாக 61 சதவிகிதத்துக்கும் அதிகமானவர்கள் தங்களது துணையுடன் செக்ஸில் ஈடுபடும்போது நடிகர்கள், நண்பர்கள், சக பணியாளர்கள் மற்றும் செக்ஸ் படங்களில் நடிக்கும் நட்சத்திரங்களை மனதில் கற்பனை செய்து கொள்கின்றனர்.

இந்தக் கருத்துக்கணிப்பில் பதிலளித்த பெண்கள், செக்ஸ் வைத்துக்கொள்ளும்போது தங்களது கணவர்களையோ / ஆண் நண்பர்களையோ மனதில் நினைக்கவில்லை என்பது சுவாரசியமானது. அப்படியானால் அவர்களது மனதில் இருந்த நாயகன் யார்? அவர்களின் பெரும்பாலானவர் களின் மனதில் இருந்தவர்கள் திரைப்பட நாயகர்களே.

ஆண்களும்கூட கற்பனையின் உயரத்திற்குப் பறந்து செல்கின்றனர். கருத்துக் கணிப்புக்கு உட்பட்ட 20 சதவிகித ஆண்களின் கற்பனையில் நடிகைகளையும், சக பணியாளர்களையும்விட செக்ஸ் பட நடிகைகளே அவர்கள் கற்பனையை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றனர். எனினும் விதவிதமான இன்பத்தேடல் அனைவரிடமும் இருக்கிறது.

பதில் அளித்தவர் களில் 60 சதவிகிதத்துக்கும் மேலானவர்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட செக்ஸ் துணைகளைக் கொண்டிருப்ப தாகக் கூறியிருக்கின்றனர். 60 சதவிகிதத்தினர் தங்களது துணைவருடன் முழுமையான திருப்தி அடைந்திருப்பதாகக் கூறியபோதும், அதில் 53 சதவிகிதத்தினர் செக்ஸ் அனுபவம் இன்னும் சிறப்பாக அமையவேண்டும் என எதிர்பார்க்கின்றனர்.

21% பேர் வாரத்தில் ஒரு நாள் செக்ஸ் வைத்துக்கொள்கின்றனர். 50% பேர் வாரத்திற்கு நான்கு முறை வைத்திருக்கின்றனர். இன்னும் ஒரு 15 % வாரத்தில் 5 முறை செக்ஸ் வைக்கிறார்கள். 8% பேருக்கு செக்ஸ் வைத்துக்கொள்ள வாரத்தில் ஒருநாள் கூட நேரம் இல்லை.

செக்ஸைப் பெறுவதற்கு பல்வேறு வழிகள் இருக்கின்றன. 14 சதவிகிதம் பேர் செக்ஸை வலைத்தளங்கள் / போன் மூலம் அனுபவிப்பதாக நமது கருத்துக்கணிப்பு சொல்கிறது.

கட்டுரை;  த சன்டே இந்தியன்.

 
பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 23, 2011 in பாலியல்

 

குறிச்சொற்கள்: ,

பாலியல் தொழிலாளி!

“எப்படி இந்த விஷயத்தைக் கணவனிடம் சொல்லப் போகிறோம்…’ என்று, திகைத்துப் போய் அமர்ந்திருந்தாள், சப்-இன்ஸ்பெக்டர் மாலதி.
காவல் துறையில், இடமாற்ற உத்தரவு வாங்குவது, அவ்வளவு சுலபம் இல்லை; அதற்கு, பல லட்ச ரூபாய் செலவாகும் என்று அவளுக்கு தெரியும். மதுரையில், ஆர்.டி.ஓ., அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் அவள் கணவன், கை நிறைய சம்பளமும், பை நிறைய, “கிம்பளமும்’ வாங்குபவன். எத்தனை லட்ச ரூபாய் ஆனாலும், தானே கொடுத்து விடுவதாகச் சொல்லி இருந்தான்.

திருமணமாகி, ஓர் ஆண்டு தனி தனியாக வாழ்ந்து, வார இறுதி நாட்களில், “சந்திப்பு’ என்ற நிலைக்குப் பழகிக் கொண்ட பின், எல்லா நாளும் கணவனுடன் இருக்கலாம் என்ற செய்தி, மாலதிக்கு இனிக்கத்தான் செய்தது; ஆனால், அதற்கு இப்படி ஒரு விலையா?
தன்னுடைய இடமாற்ற உத்தரவுக்காகக் கேட்கப்பட்ட விலையை, கணவனிடம் சொல்வதா, வேண்டாமா என்ற குழப்பமும் இருந்தது. மாலதியின் புருஷன் மணி, இயற்கையிலேயே கோபக்காரன். இதைக் கேட்டு ஏதாவது அசம்பாவிதமாகச் செய்து விட்டால்…
மாலதியின் அலைபேசி அழைத்தது.

“ஏ.டி.எஸ்.பி., சேகர் பேசறேன்…’
“குட் மார்னிங் சார்!’
“சாஸ்திரி நகர்ல, ஒரு அபார்ட்மென்ட்ல மசாஜ்ங்கற பேர்ல, விபச்சாரம் நடக்கறதா தகவல் வந்துருக்கு!’
“எஸ் சார்!’
“பகல்லேயே நடத்தறாங்களாம். நீங்க சரியா, 11:00 மணிக்கு அங்க போங்க. கையும், களவுமா ஆளுங்களப் பிடிச்சிட்டு வந்துருங்க…’
“எஸ் சார்!’

மணி, 10:30 ஆகியிருந்தது. ஹெட் கான்ஸ்டபிள் பாண்டி வந்தவுடன் போகலாம் என்று தீர்மானித்தாள் மாலதி.
இந்தப் பாண்டிதான் அவளுக்கு ஆதரவாக இருக்கிறான். “மதுரைக்குப் பணி மாற்றம் வேண்டும்…’ என்ற அவள் விண்ணப்பம், பல நாட்கள் கிடப்பிலேயே கிடந்தது. பாண்டிதான் அது இருக்கும் இடத்தை மோப்பம் பிடித்து, அதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே நகர்த்தினான். அந்த உத்தரவில் கையெழுத்து போடும் வல்லமையுடைய அதிகாரியின் மேஜைக்கு, அந்த விண்ணப்பம் போனவுடன், அவளை அழைத்துக் கொண்டு, அந்த அதிகாரியைப் பார்க்கப் போனான்.
அவனை வெளியே இருக்கச் சொல்லி, மாலதியிடம் தனியாகப் பேரம் பேசினார், அந்த உயர் அதிகாரி.
“நீங்க மதுரைக்கு டிரான்ஸ்பர் கேட்டிருக்கீங்க. பொதுவா, இதுக்கு இன்னிக்கு ரேட், இருபது லட்சம் ரூபாய்; ஆனா, உங்ககிட்ட நான் அதக் கேக்கப் போறதுல்ல!’

“அத’ என்பதில், அவர் கொடுத்த அதிகப்படி அழுத்தம், அவர் எதைக் கேட்கப் போகிறார் என்பதை, அவளுக்குக் கோடிட்டு காட்டியது.
அசிங்கமாகச் சிரித்தபடி, அதைவிட அசிங்கமாகப் பேசினார் அதிகாரி…
“நான் அந்த விஷயத்துல கொஞ்சம் வீக். இல்ல, இல்ல… அந்த விஷயத்துல நான் ரொம்பவே, “ஸ்ட்ராங்!’ சந்தேகம்ன்னா… பீச் ஸ்டேஷன் இன்ஸ்பெக்டர், செண்பகலட்சுமிகிட்ட கேட்டுப் பாருங்களேன்…

“அடுத்த வாரம் நான் கொடைக்கானல் போறேன். நீங்க என் கூட வரணும்; நாலே நாள் தான். உங்களுக்கு, “டூட்டி மார்க்’ பண்ணச் சொல்லிடறேன். திரும்பி வந்தவுடன், உங்க, “டிரான்ஸ்பர் ஆர்டர்’ ரெடியா இருக்கும்; என்ன சொல்றீங்க?’
என்ன சொல்வது?
“இப்போ ஒண்ணும் சொல்ல வேண்டாம்; ரெண்டு நாள் யோசிங்க. டிரான்ஸ்பர் வேணும்ன்னா இந்த நம்பருக்குப் போன் பண்ணுங்க. இப்ப நீங்க போகலாம்!’

பேய் அறைந்ததைப் போல் வெளியே வந்தாள் மாலதி. இதை யாரிடமும் சொல்லக் கூடாது என, கங்கணம் கட்டிக் கொண்டாள்.
அவள் சொல்லாமலேயே, கண்டுபிடித்து விட்டான் பாண்டி.
“பணம் தவிர, வேற எதாவது கேட்டாரா மேடம்?’

உயிரில்லாமல், தலையாட்டி, நடந்ததைச் சொன்னாள்.
“யதார்த்தமா யோசிச்சிப் பார்த்து முடிவெடுங்க மேடம். இந்தாளு சொன்னா, கரெக்டா செஞ்சிடுவாரு; அந்த விஷயத்துல நேர்மையான ஆளு!’

“என்ன எழவு நேர்மையோ…’ என்று அலுத்துக் கொண்டாள் மாலதி.
“என்ன மேடம் யோசனையில இருக்கீங்க?’
பாண்டியின் பேச்சு, அவள் நினைவலைகளைக் கலைத்தது.
“பாண்டி… நாலு லேடி கான்ஸ்டபிள்களைக் கூட்டிக்கிட்டு, உடனே கிளம்பணும். “பிராத்தல்’ ரெய்டு செய்யப் போறோம்…’
“எங்க மேடம்?’
“அடையாறு சாஸ்திரி நகர்ல…’ விலாசத்தைச் சொன்னாள்.
“அங்க வேண்டாமே மேடம்’ வழிந்தான் பாண்டி.
“ஏன்யா…’
“நான் அவங்க கஸ்டமர் மேடம்… எனக்கு ரெகுலரா ஒரு ஆள் வரும். சரோஜான்னு பேரு. சூப்பர்…’
“த்தூ… உனக்கெல்லாம் எவன்யா போலீஸ்ல வேலை கொடுத்தது?’
தன்னைத் தகாத உறவுக்கு அழைத்த உயரதிகாரியிடம் சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளை, பாண்டியிடம் சொன்னாள் மாலதி.

மதியம், 1:00 மணி —

சாஸ்திரி நகரில், சற்று ஒதுக்குப்புறமாக இருந்த வீட்டில் நடத்திய அதிரடி சோதனையின் விளைவாக, நான்கு, “அழகி’கள் மற்றும், “தொழில்’ நடத்திக் கொண்டிருந்த நடுத்தர வயதுப் பெண்மணியையும் ஜீப்பில் அள்ளிப் போட்டு, அழைத்து வந்தனர்.
மற்றவர்கள் அடங்கி, ஒடுங்கியிருக்க, பாண்டியின் ஆளான சரோஜா தான், துள்ளிக் கொண்டிருந்தாள்.

“யோவ் என்னய்யா… யாரும் வரமாட்டங்கன்னு சொன்ன?’
நெளிந்து கொண்டிருந்தான் பாண்டி.
“ஏய் மரியாதையாப் பேசு… அவரு, ஹெட் கான்ஸ்டபிள் தெரியும்ல?’
“அவரு என்னோட கஸ்டமர்; அது, உங்களுக்குத் தெரியும்ல?’
“வாய மூட்றி!’
“ஏன்க்கா கோச்சிக்கறீங்க?’

முன் சீட்டில் அமர்ந்திருந்த மாலதி திரும்பி, சரோஜாவின் முகத்தில் அடித்தாள். அடியின் வேகத்தில் நிலைகுலைந்து விழப் போனவளை, மற்ற பெண்கள் தாங்கிப் பிடித்தனர்.
“யாருக்கு யாருடி அக்கா? இன்னொரு தரம் அந்த வார்த்தையச் சொன்ன, அறுத்துருவேன்…’
“சரிக்கா…. இனிமே அப்படிச் சொல்லல…’
மீண்டும் ஒரு முறை, திரும்பி தன் பலத்தை எல்லாம் திரட்டி, சரோஜாவை அடித்தாள் மாலதி.
“இன்னொரு தரம் அந்த வார்த்தையக் கேட்டேன், கொலையே செஞ்சுருவேன்…’

ஸ்டேஷனுக்கு வந்தவுடன், மாலதி முன், தலையைச் சொறிந்தபடி நின்றான் பாண்டி.
“என்னய்யா?’ மாலதியின் குரலில் எரிச்சல் இருந்தது.
“மேடம்… அந்தப் பொண்ண மட்டும் விட்ருவோம்… எனக்காக, ப்ளீஸ்!’
“ஏன்…’ உன் ஆளுங்கறதுனாலயா? அப்படின்னா, அவள இங்கேயே வச்சி, மாலை மாத்தி, கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. அவள விட்டுடறேன்; என்ன சொல்ற?’

லாக்-அப்பில் இருந்த சரோஜா, பலமாக கை தட்டினாள்.
“சூப்பர் யக்கோவ்!’
தன் கையில் இருந்த தடியை, சரோஜாவைப் பார்த்துத் தூக்கியெறிந்தாள் மாலதி.

தொய்ந்து போன முகத்துடன், விலகிச் சென்று விட்டான் பாண்டி.

“பாண்டி… எல்லாருக்கும் பிரியாணிப் பொட்டலமும், டீயும் வாங்கிக் கொடுத்துரு. நாளைக்குக் காலையிலதான் கோர்ட்டுக்கு கூட்டிக்கிட்டுப் போக போறோம். சாயங்காலமா எப்.ஐ.ஆர்., போட்டுக்கலாம்…’

சுரத்தில்லாமல், “சரி’ என்றான் பாண்டி.

அவன் கையில், தனியாக, நூறு ரூபாயை வைத்தாள் மாலதி.

“உன் ஆளுக்கு ஏதாவது ஸ்பெஷலா வாங்கிக் கொடு…’
பாண்டியின் முகம் மலர்ந்தது.

“ஸ்டேஷன பார்த்துக்கோய்யா… நான் சாப்ட்டுட்டு வந்துடறேன். உன் ஆளோட பேசு; ஆனா, அத்துமீறாமல் பாத்துக்க… சரியா?’
“எஸ் மேடம்…’

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, மாலதியின் கணவன் அவளை அழைத்தான்.

“போன விஷயம் என்னாச்சு?’
“அது, வந்து… வந்து…’

“ஏன் இழுக்கற… விஷயத்தச் சொல்லு. பணம் நிறையக் கேட்டாங்களா… எவ்வளவு கேட்டாலும் கொடுத்துருவோம்!’

“பணம் கேக்கலைங்க…’
“அப்புறம்?’

தட்டுத் தடுமாறி விஷயத்தைச் சொன்னாள் மாலதி. தன் கணவன் கோபம் வந்து, “காச் மூச்’ என்று கத்தப் போகிறான் என்று நினைத்தாள். ஒரு வேளை, “இந்த போலீஸ் வேலையே வேண்டாம்; நான் சம்பாதிப்பதே நமக்குப் போதும்…’ என்று சொல்லி விடுவான் என, எதிர்ப்பார்த்தாள். அப்படிச் சொன்னால், உடனே வேலைக்குத் தலை முழுகி, மதுரைக்கு ரயில் ஏறிவிட வேண்டியதுதான் என்றும் தீர்மானித்தாள்.

“அப்பா… என் வயத்துல பால வார்த்த செல்லம். 20 – 30 லட்ச ரூபாய் கேட்டிருவாங்களோன்னு பயந்து போயிட்டேன். நான் வீடு வாங்கறதுக்காக வச்சிருந்த பணத்தக் கொடுக்கணுமேன்னு நெனச்சேன். பைசா செலவில்லாம காரியம் முடியணும்ன்னு இருக்கு. வண்டியூர் மாரியம்மன நல்லாக் கும்பிட்டுக்கிட்டு, ஆபீசர் கூட போயிட்டு வந்துரும்மா!’

தன் சாப்பாட்டு இலையிலேயே வாந்தி எடுத்து விட்டாள் மாலதி.
அது எப்படி… ஒரே வாக்கியத்திலேயே, “சோரம் போ… மாரியம்மனைக் கும்பிட்டுக்கோ…’ என்று, தன் கணவனால் பேச முடிகிறது?

கல்லாவில் அமர்ந்திருந்த ஓட்டல் முதலாளி ஓடி வந்தார்.

“நீங்க வேற இடத்துல போய் உக்காருங்க மேடம். உங்களுக்குப் புதுசா இலை போட்டு, சாப்பாடு போட சொல்றேன்…’
“வேண்டாம் சார்… என்னால சாப்பிட முடியாது; வயிறு சரியில்ல. நான் வர்றேன்…’

மாலை, 4:00 மணி வாக்கில், தன் காவல் நிலையத்துக்கு வந்து சேர்ந்தாள் மாலதி. லாக்-அப்பில் இருந்த சரோஜாவுடன், சல்லாபம் செய்து கொண்டிருந்த பாண்டி, அவளைப் பார்த்ததும், சட்டென்று விலகி ஓடி வந்து, விறைப்பாக ஒரு சல்யூட் வைத்தான்.

“என்ன மேடம்… சோர்ந்து போயிருக்கீங்க; சாப்பிடலையா?’

“சாப்பிட முடியல பாண்டி!’

“ஏன் மேடம்?’

தன் கணவன் சொன்னதை கூறினாள்.

“அப்புறம் என்ன மேடம்… அவரே ஓ.கே., கொடுத்துட்டார்ல, ஆபீசருக்குப் போனப் போட்டு, விஷயத்தச் சொல்லுங்க. காரியத்த முடிங்க மேடம். ஆபீசர்கிட்ட பேசும் போது, என்னப் பத்தி நாலு நல்ல வார்த்த சொல்லுங்க மேடம்…’

மாலதிக்கு வெறுப்பாக இருந்தது; ஸ்டேஷனுக்குள் இருக்கவே பிடிக்கவில்லை.

பால் வியாபாரிகள், சாலை மறியல் செய்து கொண்டிருப்பதாகத் தகவல் வரவே, உடனே கிளம்பிப் போய் விட்டாள் மாலதி.

இரவு, 7:00 மணிக்கு திரும்பி வந்த போது, லாக்-அப் கதவோடு ஒட்டி நின்றபடி, சரோஜாவைக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தான் பாண்டி.

இந்தக் கழுதைகளை நாலு தட்டுத் தட்டி, விசாரித்து, எப்.ஐ.ஆர்., போடுவோம் என்று தீர்மானித்தாள் மாலதி.

விஷயத்தைச் சொன்னவுடன், லாக்-அப் அறைக்குள் மாலதிக்கு ஒரு நாற்காலியைக் கொண்டு வந்து போட்டான் பாண்டி.

“சரியா சாப்பிடலையாக்கா… முகத்துல சுரத்தேயில்லையே!’
சரோஜா, “அக்கா பாட்டு’ பாட ஆரம்பித்தவுடன், மாலதிக்கு எங்கிருந்துதான் அந்த கொலை வெறி வந்ததோ தெரியவில்லை. பாண்டி கையில் இருந்த லத்தியைப் பிடுங்கி, சரோஜாவின் வாயிலேயே போட்டாள்.

சரோஜாவின் சில பற்கள் உடைந்து, உதடு கிழிந்து, ரத்தம் வடிந்து கொண்டிருந்தது. நல்ல வேளையாக, சரியான சமயத்தில் தடுத்து நிறுத்தி விட்டான் பாண்டி. இல்லாவிட்டால், மாலதிக்கு இருந்த ஆத்திரத்துக்கு,சரோஜா, லாக்-அப்பிலேயே சமாதி ஆகியிருப்பாள்.

“காசுக்கு முந்தி விரிக்கிற கழுதைக்கு, என்னோட என்னடி அக்கா உறவு? இனி ஒரு தரம் அக்காங்கற வார்த்தையக் கேட்டேன், கொலை செய்துருவேன்…’

சரோஜாவுக்குத் தாங்க முடியாத வலி; கண்கள் நிரம்பி விட்டன. தன் கைகளால் அடிபட்ட வாயை மூடியபடி, மாலதியைக் கோபத்துடன் முறைத்துப் பார்த்தாள்.

“வேசித்தனம் செய்யறவளுக்கு அக்கா உறவு கேக்குதாக்கும்?’
அதற்கு மேல் சரோஜாவால் பொறுக்க முடியவில்லை. கையை வாயிலிருந்து எடுத்தாள்.

“நீ செய்யறது என்னவாம்?’

பூட்ஸ் அணிந்த தன் கால்களால், சரோஜாவின் இடுப்பில் மாறி, மாறி உதைத்தாள் மாலதி.

“சும்மா இரு கழுதை!’ சரோஜாவை அடக்க முயன்று கொண்டிருந்தான் பாண்டி.

“நான் காசுக்காகப் படுக்கறது வேசித்தனந்தான்; நீ டிரான்ஸ்பருக்காக, ஆபீசரோட படுக்க நினைக்கிறது, பத்தினி விரதமா? நானாவது சோத்துக்கில்லாம செய்யறேன்; நீ இன்னும் சொகமா வாழணும்ன்னு செய்யற. அதுக்கு உன் புருஷனே உடந்தை!’

“த்தூ…’ என்று சரோஜா துப்பிய போது, ரத்தத்தோடு சேர்ந்து அவளது உடைந்த பற்களும் கீழே விழுந்தன.
அவளை மிதிப்பதற்காக மாலதி தூக்கிய கால், அப்படியே அந்தரத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது.

பின் மாலதி விடுவிடுவென்று வெளிய போய் விட்டாள்.

“”பாண்டி… எல்லாத்தையும் வெளிய விட்ருய்யா. எப்.ஐ.ஆர்., போட வேண்டாம். மதியம் நாம அங்க போகும் போது, யாருமேயில்லன்னு சொல்லிரு; புரியுதா?”

மற்றவர்கள், விட்டால் போதும் என்று ஓடி விட்டனர். சரோஜா மட்டும் தயங்கி, தயங்கி மாலதியின் இருக்கைக்கு வந்தாள்.

நிமிர்ந்து பார்த்தாள் மாலதி. சரோஜாவின் உடம்பு அந்தத் தொழிலுக்கே உரித்தான வாளிப்புடன் இருந்தது என்றாலும், முகத்தில் அதீதமான வாட்டம் இருந்தது.

“”புருஷன் தான் சொல்றானேன்னு ஏடாகூடமா எதுவும் செஞ்சிராதே; ஆம்பிளைங்க அத மறக்கவே மாட்டாங்க. நீங்க ரெண்டு பேரும் தனியா இருக்கும் போது, “ஆபீசர் உன்ன அங்க தொட்டானா… இங்க தொட்டானா…’ன்னு அசிங்கமா கேட்டுக்கிட்டே இருப்பான்; நான் வர்றேன்க்கா!”

இந்த முறை சரோஜா, “அக்கா…’ என்று அழைத்த போது, மாலதிக்குக் கொஞ்சம் கூடக் கோபம் வரவில்லை.

நன்றி; தினமலர் – வாரமலர்.

 
3 பின்னூட்டங்கள்

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 18, 2011 in சிறுகதை

 

குறிச்சொற்கள்: ,

ஒரு ஆண் காதலில் தோற்றுவிட்டால்…

சென்ற பதிவின் தொடர்ச்சி….

சிகரெட்டை நிறுத்தினா எனக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்திடும், என்று நான் சொல்ல, வலது கை ஆள்காட்டி விரலைத் தன் மேலுதட்டின் மேல் குவித்துக்கொண்டு சிரிக்கும் தனது பிரத்யேகமான அந்த அழகுச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள் வித்யா.

‘அழகான பெண்கள் அதை நினைவூட்ட, ஓர் அசைவை வைத்திருக்கிறார்கள்’ என்று வண்ணதாசன் ஒரு கதையில் எழுதியது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. எனக்கு மனசு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. எப்போது வேண்டுமானாலும் வித்யா எங்கள் காதலைப் பற்றிய பேச்சை எடுப்பாள்… எனது பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரங்களைச் சொல்வாள்… நானும் மிகவும் வேதனையான அந்தக் காதல் தோல்வி பற்றிப் பேசலாம் என்று காத்திருந்தேன்.

‘உனக்கு இப்போ முப்பத்திரண்டு முடிஞ்சிருக்குமே… சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ பாலு!’ என்றாள் வித்யா.

‘ம்… பார்க்கலாம். உன் ஹஸ்பெண்ட்…?’

‘துபாய்ல இருக்கார். ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு முறை வந்துட்டுப் போவார்.’

‘குழந்தைங்க…?’

‘ஒரே ஒரு பையன்.’

இப்படி குடும்ப விஷயங்கள், பழைய நண்பர்கள் குறித்தெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தாளே தவிர, எங்கள் காதல் குறித்து ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை.

ஜூஸ் குடித்துவிட்டு திரும்ப பேங்க் வந்து, பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு நான் புறப்பட்டபோது, ‘தங்கச்சிக்கு எப்ப டெலிவரி ட்யூ டேட்’ என்றாள்.

இந்த வாரத்துக்குள்ளேன்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதுக்குத்தான் பணம் ரெடி பண்றேன்.’

‘குழந்தை பிறந்ததும் ஃபோன் பண்ணு பாலு’ என்று அனுப்பி வைத்தாள். எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

ஹூம்… திருமணமானவுடன் பெண்கள் சகலத்தையும் மறந்து விடுகிறார்கள்… துறந்துவிடுகிறார்கள். எனக்கு வேதனையாக இருந்தது. அந்தந்த நிமிடங்களில் வாழ்பவர்களா பெண்கள்?

பத்துநாள் பெபுடேஷன் முடிந்து ஊருக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, வித்யா எனக்குப் ஃபோன் செய்தாள். அவளை வழியனுப்ப ரயில்வே ஸ்டேஷன் சென்றேன்.

வானம் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. எப்போது வேண்டுமானாலும் மழை பெய்யலாம்!

‘அப்புறம் பாலு சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.’

‘சரிங்க பாட்டி..’ என்று புன்னகைத்தபடி சிக்னலைப் பார்த்தேன்.

வானம் மெலிதாக தூற ஆரம்பித்தது.

‘மழை பெய்யுது வித்யா, ட்ரெயின்ல உட்கார்ந்துக்கோ!’

‘பரவாயில்ல பாலு!’

ஒன்றிரண்டு மழைத்துளிகள் வித்யாவின் நெற்றியில் விழுந்து தெறித்தன.’

சிக்னல் மஞ்சளுக்கு மாறியது. ‘வித்யா… ட்ரெயின் கிளம்பப்போகுது. ஏறிக்கோ என்றேன்’.

‘ம்… என்ற வித்யாவின் முகம் சட்டென்று மாறியது. என் கண்களை உற்று நோக்கினாள். நான் சிலிர்த்துப் போனேன். அதே பார்வை. முதன்முதலாக எங்கள் காதலைப் பறிமாறிக்கொண்ட போது பார்த்த அதே காதல் வழியும் பார்வை.

இப்போது மழை சற்று வேகமாகப் பெய்ய ஆரம்பித்தது. வித்யா என்னை அப்படியே பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். ‘கடவுளே…’ என்று நான் தவித்துப் போனேன். வித்யாவின் கண்கள் கலங்கின.

கார்டின் விசில் சத்தம் கேட்டது. ‘ட்ரெயின் கிளம்புது, வித்யா. சீக்கிரம் ஏறு’ என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, ரயில் நகர ஆரம்பித்தது.

வேகமாக நான் வித்யாவின் இடது கையைப் பிடித்து, ட்ரெயினில் ஏற்றிவிட்டேன். வித்யா அவசரமாக தன் ஹாண்ட்பேகைத் திறந்து, ஒரு காகிதப் பொட்டலத்தை எடுத்து, என் கையில் திணித்தாள். என் ஈரக்கையினை இறுக்கமாக அழுத்தி, ‘வர்றேன் பாலு’ என்று விடைபெற்றுக் கொண்டாள்.

ரயில் வேகமாக நகர, நான் நின்றுவிட்டேன். கையை அசைத்தபடி சில விநாடிகளில், புள்ளியாக மறைந்து போனாள் வித்யா.

பொட்டலம் நனைந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக வேகமாக ஓடி, கேன்டீன் வாசலுக்குச் சென்று நின்று, பொட்டலத்தைப் பிரித்தேன். உள்ளே நான் அடகு வைத்த சங்கிலியும், கூடவே ஒரு கடிதமும். தவிப்புடன் பிரிக்க ஆரம்பித்தேன்…

‘அன்புள்ள பாலு,

ஒரு ஆண் காதலில் தோற்றுவிட்டால், கவிதை எழுதலாம், கதை எழுதலாம். சினிமா எடுக்கலாம். ஏன் மனைவியிடம் தன் பழைய காதலைக் கூறி, என் புருஷன் எதையும் எங்கிட்ட மறைக்க மாட்டாரு’ என்று நல்ல பெயர் கூட எடுக்கலாம். ஆனால் பெண்கள்…?

ஊர் உறங்கிவிட்ட இரவில், ஜன்னல் வழியே தெரியும் ஆகாயத்தை வெறித்தபடி கண்ணீர் விடுவதைத் தவிர, வேறொன்றும் செய்ய இயலாது.

நீண்ட காலம் கழித்து உன்னைப் பார்த்தவுடன், உன் மடியில் விழுந்து கதறி, நமது காதல் பற்றி ஆயிரமாயிரம் விஷயங்கள் பேச என் மனது துடித்தது. ஆனால் செய்யவில்லை. காரணம் நம் காதல் பற்றி உன்னிடம் பேச ஆரம்பித்தால், நான் உடைந்துவிடுவேன், பாலு! உன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு கதறிவிடுவேன். பிறகு அந்த உறவு எங்கே கொண்டுபோய் விடுமோ?

பிறகு… உன் செயினை அணிந்துகொள். நானே மீட்டுவிட்டேன். தயவு செய்து அதை மீண்டும் அடகு வைக்காதே! நம்மைப் போன்ற தோற்றுப்போன காதலர்களுக்கெல்லாம், இது போன்ற காதல் சின்னங்கள்தானே சின்னச்சின்ன சந்தோஷ நினைவுகளை அசைபோட வைக்கின்றன! நீ வாங்கிக் கொடுத்த கொலுசை, அது கறுத்துப் போனாலும் இன்னமும் நான் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். வருகிறேன் பாலு! மீண்டும் என்றேனும், எங்காவது சந்திப்போம் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

உன் வித்யா.’

நான் கண் கலங்க, நெகிழ்ச்சியுடன் அந்தச் சங்கிலியை கழுத்தில் அணிந்து கொண்டேன். அருகிலிருந்த ஆலமரம் காற்றில் அசைய, ஒன்றிரண்டு மழைத்துளிகள் என் மீதும் விழுந்தன.

-ஜி.ஆர். சுரேந்தர்நாத்.

 
பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 16, 2011 in சிறுகதை

 

குறிச்சொற்கள்:

என் மேல் விழுந்த மழைத்துளியே…..

காதலியை அதுவும் முன்னாள் காதலியை, எத்தனையோ இடங்களில் சந்தித்திருக்கலாம்.

மழைக்கு ஒதுங்கிய மரத்தடியில், மஞ்சள் பூக்கள் சிதறி விழுந்த ஈர நிமிடங்களில் சந்தித்திருக்கலாம்… திருவிழாக்கடை பெட்ரோமேக்ஸ் விளக்கு வெளிச்சத்தில் கண்ணாடி வளையல் வாங்கும் பெண்களுக்கு நடுவே சந்தித்திருக்கலாம்… இன்னும் இதுபோன்று வேறு எங்கு வேண்டுமானாலும் சந்தித்திருக்கலாம். நகையை அடகு வைக்கப்போன இடத்தில் சந்தித்திருக்க வேண்டாம்.

தங்கையின் பிரசவ செலவுகளுக்காக, எனது கழுத்துச் சங்கிலியை அடகு வைக்க கோ-ஆபரேடிவ் பேங்க் சென்றபோதுதான் அந்த வேதனையான சந்திப்பு நிகழ்ந்தது.

‘ஜூவல் லோன் வாங்க வந்திருக்கிறது யாரு?’ என்று சத்தமாகக் கேட்டு மானத்தை வாங்கினான் பியூன். வேகமாக எழுந்து சுற்றிலும் தெரிந்தவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தபடி, கழுத்திலிருந்த சங்கிலியைக் கழற்றிக் கையில் வைத்துக்கொண்டு மேனேஜர் அறையினுள் நுழைந்த நான் அதிர்ந்தேன். மேனேஜர் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தது என்முன்னாள் காதலி வித்யா. அதிர்ச்சியில் என் கால்கள் நடுங்கின. ஆனாலும், உலகம் இவ்வளவு சின்னதா? வித்யா தன் திருமணத்துக்கு முன் எனக்கு கடைசீயாக எழுதிய கடிதத்தில், ‘பூமி உருண்டைதானே…. சாவதற்கு முன் எங்காவது சந்திப்போம் என்ற நம்பிக்கையுடன், வித்யா’ என்று முடித்திருந்தாள். பூமி உருண்டை எனக்கு இந்த விதமாக நிரூபணம் ஆகியிருக்க வேண்டாம்.

அலட்சியமாக நிமிர்ந்து பார்த்த வித்யா, என்னைப் பார்த்ததும் ஆச்சர்யத்தில் சட்டென எழுந்துவிட்டாள். ‘பாலு…’ என்ற வித்யாவுக்கு மேற்கொண்டு பேச்சு வரவில்லை. நான் பிரமிப்பு விலகாமல், எதிரிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தேன்.

‘நீ இந்த ஊர்லயா இருக்கே?’ என்றேன்.

‘இல்ல… இந்த பிராஞ்ச் மேனேஜர் பத்து நாள் லீவு. என்னை பெபுடேஸன்ல போட்டிருக்காங்க. கடவுளே… இஸ் இட் ட்ரூ?’ என்றாள் வித்யா.

‘என்னாலயும் நம்ப முடியலை. மத்தியானம் பன்னிரெண்டு மணி வெயில்ல, ஒரு கோ-ஆபரேடிவ் பேங்க் ரூம்ல, ஒரு டிஃபிக்கல் தமிழ் சினிமா ஓடும்னு யார்தான் நினைப்பாங்க?’ என்றேன்.

‘நீ எங்கேயோ ஸ்கூல் டீச்சரா இருக்கிறதா மாலதி சொன்னா!’

‘ஆமா இங்கதான்!’

‘கல்யாணம்…?’ என்று இழுத்தாள்.

‘ஆகலை. கடைசி தங்கச்சிக்கு கல்யாணம் முடிச்சிட்டுதான்…’

‘உன்னோட கடமைகள் இன்னும் முடியலையா பாலு?’

‘பச்…’

‘ஜூவல் லோனுக்கு வந்திருந்தது…’

‘நான்தான்!’

‘ம்… இஃப் யூ டோன்ட் மைன்ட்… எதுக்குன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா பாலு?’

‘என் இரண்டாவது தங்கையின் பிரசவ செலவு.’

‘ராதிகாவுகா?’

‘ஆமாம்.’

‘ம்…ஓ.கே. என்ன நகை?’

நான் தயக்கத்துடன் அந்தச் சங்கிலியை மேஜையில் வைக்க, வித்யாவின் முகம் மாறிவிட்டது. ‘எப்பவும் இதைக் கழட்டவே கூடாது’ என்று வித்யா எனக்கு அளித்த காதல் பரிசு, அந்தச் சங்கிலி.

ஒரு விநாடி, ஒரே விநாடி… அதைக் கண் கலங்கப் பார்த்த வித்யா, உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு பியூனைக் கூப்பிட்டு, ‘அப்ரைஸரை வரச்சொல்லுங்க’ என்றாள்.

நகையை மதிப்பிடும் அப்ரைசர் வந்ததும், ‘இதை எடை போட்டு, ஃபார்ம் ஃபில்லப் பண்ணி எடுத்துட்டு வாங்க. மூணு பவுன் இருக்கும். எவ்வளவு பாலு வேணும்? ஒரு கிராமுக்கு ஏழுநூறு தருவோம்’ என்றாள் வித்யா.

‘மேக்ஸிமம்’ என்றேன்.

‘நாம் வெளியே போய் ஜூஸ் சாப்பிட்டு வருவோம்’ என்று எழுந்தாள். கூட்டம் அந்த ஜூஸ் கடையின் மூலையில் அமர்ந்தோம். சட்டென்று, பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு அழகான தேவதைகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட அந்தக் காதல் காலத்துக்கே சென்றுவிட்டது போல் இருந்தது எனக்கு.

எங்கள் கல்லூரிப் படிப்பு முடிந்த பிறகு, எனக்கு வேலை கிடைத்தாலும் எனக்கு மூன்று தங்கைகளுக்கும் திருமணம் செய்துவைக்க வேண்டிய கடமை காரணமாகவும், முறிந்துபோன காதல் அது. இருப்பினும் வித்யா, எப்போதும் என் அடி மனதில் ஒரு சுடராக ஒளிர்ந்து கொண்டுதான் இருந்தாள்.

வித்யாவிடம் ஆயிரம் விஷயங்கள் பேசவேண்டும் என்று மனது துடித்தது. எனது காதோர வியர்வையை நீ ஊதி ஊதி உலரவைத்த நிமிடங்கள் இன்னும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறதா வித்யா? ஒற்றைக் குடைக்குள் நாம் நடந்த அந்த மழைக்கால மாலையை மறக்க முடியுமா வித்யா? என்றெல்லாம் பேச மனது துடித்தது.

ஆனாலும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தேன். ஏற்கனவே நெகிழ்ந்து போயிருந்த என்னைத் தூண்டுவதுபோல், ஜூஸ் கடை ரேடியோவிலிருந்து ‘பூங்காற்றிலே…’ பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

துக்கத்தில் எனக்குத் தொண்டை அடைத்தது. பாக்கட்டிலிருந்து ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்துக் கொண்டேன்.

‘இன்னும் சிகரெட்டை விடலையா?’ என்றாள் வித்யா.

இன்னும் இருக்கு…..

 
பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 12, 2011 in சிறுகதை

 

குறிச்சொற்கள்: ,