RSS

ஞாபகங்கள் தீமூட்டும்

21 ஆக

உன்னைப் பார்த்துட்டு வந்ததுமே, உனக்கொரு லெட்டர் எழுதிடணும்னு பேனாவும் கையுமா உட்கார்ந்துட்டேன். ஆனா எழுதத்தான் தைரியம் வரலே! ‘எதுக்கு தயங்கணும்? மனசில் இருக்கிறதையெல்லாம் மறைக்காம சொல்லிடவேண்டியதுதானேனு’ உள்ளுக்குள்ள ஒரு போராட்டம் நடக்கத்தான் செஞெசுது. ஆனாலும், தோத்துதான் போனேன். முடியலை. எழுத முடியலை.

ஆனா என்னவெல்லாம் எழுத நினைச்சேனோ அதெல்லாம் இன்னமும் மனசு முழுக்க வட்டமடிச்சிக்கிட்டேதான் இருக்கு. எதுக்கு இந்த நினைப்பெல்லாம்னு ஒதுக்க நினைச்சாலும் முடியலே. உனக்கு நினைவிருக்கா ரவி, கோயமுத்தூர் அன்னபூர்ணா ஓட்டல் ஆடிட்டோரியத்திலே, நீ எழுநிய சிறுகதைப் புத்தகத்துக்குப் பரிசு கொடுத்தப்போதான் நான் முதன்முதலா உன்னைப் பார்த்தேன். பார்த்தப்பவே ‘இவன் யார் மனசிலும் சட்டுனு சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார்ந்துக்குவான்’னு தோணுச்சு. அதிலும் பரிசு வாங்கிட்டு நீ நிகழ்த்தின நன்றியுரை இருக்கே… சத்தியமா யாராலேயும் மறக்க முடியாது. அப்போ நீ சொன்ன ஒரு விஷயம்…

‘ஒரு நாள் அவசரமா ஆபீஸூக்குப் புறப்பட்டுட்டிருந்தேன், நசநசன்னு மழைத்தூறல்! ‘சடக்கென்று ஒரு பெரிய சத்தம் கேட்டு வெளியே எட்டிப் பார்த்தேன். மினி லாரி ஒண்ணு ஒரு பன்னிக்குட்டியோட இடுப்பில் ஏறி நசுக்கிட்டு ஓடிப்போயிடுச்சு. அந்தப் பன்னிக்குட்டியின் மரண ஓலம் என் இதயத்தை ரெண்டாக் கிழிச்சுது. சாலைக்கு ஓடினேன். உயிருக்குப் போராடிக்கிட்டிருந்த அந்தக்குட்டியைத் தூக்கிட்டேன். இல்லேன்னா, பின்னால வர்ற வேறொரு வாகனம் அதை இன்னும் கூழாக்கிடுமே! ஆனா சாலை ஓரத்துக்கு வர்றதுக்குள்ளே, அந்தக்குட்டி எப்படியோ என் கையிலிருந்து நழுவிடுச்சு. விழுந்த வேகத்துல அது அலறின அலறல், என் உயிரையே உறைய வெச்சிடுச்சு. என்னை மீறி அது எப்படி விழுந்தது? என் கையிலே பலம் இல்லையா?

அது இல்லை காரணம். அடிபட்ட பன்னிக்குட்டி மேல, என் மனசுக்குளே ஒரு பக்கம் இரக்கம் சுரந்தாலும், அது ஆழமானதா இல்லே. ‘ அய்யோ… கேவலப்பிறப்பான பன்னிக்குட்டியைக் கையால தூக்கிட்டோமே’ங்கிற அசூயை உணர்வுதான் அதிகம் இருந்தது. அதனாலதான் அந்தக் குட்டி என் கையிலிருந்து நழுவிடுச்சு. இந்த உண்மையை உணர்ந்த பிறகு நான் பட்ட வேதனை ரொம்ப காலத்துக்கு மாறவே இல்லை..!

உன்னோட இந்தப் பேச்சைக் கேட்டதும், நான் ஒரேயடியா திகைச்சுப் போயிட்டேன். ‘இப்படி ஒரு ஈர மனசா!’னு பிரமிச்சுப் போயிட்டேன். இதுக்கப்புறமும் உன் கிட்ட ஒரு வார்த்தையாவது பேசலைன்னா மூச்சே நின்னுடும் போலிருந்தது எனக்கு. ரொம்பத் தயக்கமா ‘உங்க பேச்சேக் கேட்டேன். இப்படி ஒரு மனசு யாருக்கும் இருக்காது. இனிமே உங்க கதைகளை தவறாம படிச்சிடவேன்’னு உன்கிட்ட சொன்னது மட்டுமில்லாம, மறக்காம உன்னோட அட்ரஸையும் கேட்டு வாங்கிக்கிட்டேன்.

அப்புறமென்ன… எப்பெல்லாம் நேரம் கிடைக்குதோ, அப்பெல்லாம் உனக்கு லெட்டர் எழுதறதுதான் எனக்கு வேலையா போச்சு!

முதன்முதலா எனக்கு நீ எழுதின பதில் லெட்டரைப் பார்த்ததும் எனக்கு கையும் ஓடலை, காலும் ஓடலை. ஆகாயத்தில் பறக்கிற மாதிரி அப்படி ஒரு சந்தோஷம். அதிலே என்னைக் குறிப்பிட்டு நீ எழுதியிருந்த ‘பிரியமுள்ள சிநேகிதிக்கு…’ என்கிற வார்த்தைகளை மட்டுமே ஆயிரம் தடவைக்கு மேல திரும்பத் திரும்ப படிச்சிருப்பேன்.

ரொம்ப வருந்திக் கூப்பிட்ட பிறகு, எங்க வீட்டுக்கு ஒரு தடவை வந்தே. எங்க ஊரும், எங்க வீடும், அந்தச் சாய்ங்கால நேரமும் உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுப் போச்சு. வீட்ல அப்ப யாரும் இல்ல. பேசினோம்… பேசினோம்… அப்படிப் பேசினோம். என் ஆயுசு முழுக்கச் சேர்த்து வெச்சிருந்த பேச்சையெல்லாம் அன்னிக்கு ஒரே நாள்லயே நான் பேசித் தீர்த்துட்ட மாதிரி இருந்துச்சி.

அப்போதான் நான் சொல்லித் தெரியும் உனக்கு, நான் 27 வயசுக்காரி. பி.காம். படிச்சவள். ஒரு ஜவுளிக்கடையில் மாசம் எண்ணூறு ரூபாய் சம்பளத்துக்கு வேலை பார்க்கிறவள். இந்தக் குறைஞ்ச சம்பளத்துலதான் நான், என் அம்மா, தம்பி எல்லோரும் காலம் தள்ளிகிட்டிருக்கோம்’கிற விஷயம். எனக்கு இப்படி ஒரு கஷ்டமானு சொல்லிச் சொல்லி மறுகிப் போனே!

என் கல்யாணம் என்னச்சுன்னு நீ கேட்டப்போ, மாரியம்மன் கோயில் பூஜாரி ஒருத்தர், பாகவதர் மாதிரி கிராப் வச்சிக்கிட்டு, கடுக்கன் போட்டுகிட்டு, நெத்தி நிறைய விபூதி, குங்குமத்தோட பெண் கேட்டு வந்தாரு. ‘மாசம் முன்னூறு ரூபா சம்பளம். தட்டுல ஒரு ஐநூறு விழும். விஷேஷ நாள்ல கொஞ்சம் அதிகம் விழலாம். கோயிலுக்குச் சொந்தமான வீடு ஒண்ணு இருக்கு. சந்தோஷமா வச்சிக்குவேன்’னாரு. அம்மாவுக்கு இஷ்டமில்லே. பேண்ட், ஷர்ட் போட்ட மாப்பிள்ளையா பார்ப்போம்னாங்க. அப்புறம் என்னடான்னா, லங்கோடு கட்டின்ன் கூட வரலை’னு சொல்லிவிட்டு, நான் கண்ணில் நீர் ததும்ப சிரிச்சதைப் பார்த்து, நீ திகைச்சுப் போய் உட்கார்ந்திருந்தே.

மறுநாள் அதிகாலையிலேயே, பொள்ளாச்சி போய் சின்னார் வனப்பகுதியிலே உள்ள கோயிலுக்குப் போனோம். பஸ் நெரிசல்ல ஒருத்தரோடோருத்தர் ஒட்டி நசுங்கிக்கிட்டிருந்தாலும் நம்ம பேச்சு மண்ணும் ஓயலே. சுட்டெரிக்கிற வெயில்ல மூணு கிலோ மீட்டர் நடந்து, ஆத்துல குளிச்சு, பயபக்தியா சாமி கும்பிட்டுத் திரும்பியதும், நீ ஊருக்குப் புறப்பட்டுட்டே, எனக்கோ உசிரே போறது மாதிரி இருந்திச்சு.

அதுக்குப் பிறகு நமக்குள்ள நிறைய கடிதப்போக்குவரத்து, ஒருநாள் அம்மா கேட்டா… ‘இப்படி ஒருத்தருக்கொருத்தர் உருகி மாயறீங்களே… ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் செஞ்சிக்கிட்டா என்ன?’னு.

என்னகோ தாங்க முடியாத கோபம் வந்திடுச்சு. ‘அப்படியா பழகறோம் நாங்க? நட்பு மாதிரி உயர்வான விஷயம் உண்டா உலகத்துல? ஏம்மா! உனக்குப் புத்தி இப்படிப்போகுது?’ன்னு கத்தி தீர்த்துட்டேன்.

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு, உன்னைத் தேடி வரும்படியான நெருக்கடி ஒண்ணு வந்துடுச்சு எனக்கு. வந்தேன். உன்னைப் பார்த்ததும் ஏனோ வழக்கமா பேசற மாதிரி என்னால பேச முடியலே. இயல்பா சிரிக்க முடியலே.

நீ கூட கேட்ட, ‘என்ன ஆச்சு உனக்கு? சளசளன்னு பேசிட்டிருப்பியே! ஏன் இப்ப எதையோ முழுங்கிட்ட மாதிரி ஊமையா இருக்கே?’னு.

கொஞ்ச நேரம் பொறுத்து, மெதுவா வந்த விஷயத்தைச் சொன்னேன். ‘போன மாசம் திடீர்னு எனக்கு அப்பெண்டிஸைடிஸ் ஆபரேஷன். பத்தாயிரத்துக்கும் மேல செலவு. வீடு வாங்கிறதுக்காக எங்க அக்கா வீட்டுக்காரர் வெச்சிருந்த பணத்தை எடுத்து, அவருக்குந் தெரியாம எனக்குச் செலவு பண்ணிட்டா அக்கா. அதுக்குள்ள எப்படியாவது சமாளிச்சிடலாம்னு நினைச்சா. ஆனா, அடுத்த வாரமே பணம் கொடுத்து பத்திரம் பண்ணிடலாம்னு திடீர்னு சொல்லிட்டாரு அத்தான். விஷயம் தெரிஞ்சா கொலையே விழும். அவ்வளவு கோபக்காரர் எங்க அத்தான். அக்கா வாழாவெட்டியா எங்க வீட்டுக்கு வரவேண்டியதிதான். இந்த நிலைமையிலே எனக்கு வேற வழி தெரியலே…’

அதுக்கு மேல என்னால பேசமுடியலே. நீயும் கொஞ்ச நேரம் எதுவுமே பேசாம இருந்தே. அப்புறம் வெளியே எங்கேயோ போயிட்டு வந்தே நீ. ஒரு நூறு ரூபா நோட்டுக்கட்டை என் கையிலே கொடுத்துட்டு, உன் பைக்ல என்னை அழைச்சுட்டு வந்து பஸ் ஸ்டாண்டில் விட்டுட்டு, திரும்பிப் பார்க்காம விருட்டுனு கிளம்பிப் போயிட்டே.

‘பத்திரமா போ!’னு ஒரு வார்த்தையாவது சொல்வேனு நினைச்சேன். இல்லை. ஒரு சின்ன சிரிப்பாவது..? ம்ஹூம்!

என் கையில நீ கொடுத்த நூறு ரூபாய் நோட்டுக்கட்டு, தூக்கக்கூட முடியாத கருங்கல்லா கனத்துச்சு.

பஸ்ஸில் ஏறி உட்கார்ந்தேன். கண்களை மூடிக்கிட்டேன். மூடிய கண்ணுக்குள் கடுக்கன் போட்ட, பாகவதர் கிராப் வெச்ச, நெத்தி நிறைய விபூதி குங்குமம் பூசிய, மேல் சட்டை போடாத கோயில் பூசாரி வந்து நின்னான்.

என்னை அறியாமல் கண்ணீர் சுரந்து வழிஞ்சுது. நான் துடைக்கவே இல்லை!

– உத்தமசோழன்.                                                                                                                     நன்றி; ஆ.வி.

 
1 பின்னூட்டம்

Posted by மேல் ஓகஸ்ட் 21, 2011 in சிறுகதை

 

குறிச்சொற்கள்: , ,

One response to “ஞாபகங்கள் தீமூட்டும்

  1. Dhandapani

    ஓகஸ்ட் 22, 2011 at 7:37 பிப

    Touching! No words to say

     

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: