RSS

Monthly Archives: ஜூலை 2011

காதல் யானை வருகுது ரெமோ

நான் சஞ்சனா. வயசு 23. கோயமுத்தூர் கிளைக்கு மாற்றலாகி வந்து இரண்டு வாரமாகிறது. அப்பா அம்மா மதுரையில்! இருவரும் அங்குள்ள கல்லூரியில் பணியாற்றுகிறார்கள். நான் மட்டும் இங்கே மகளிர் விடுதியில் தங்கியிருக்கிறேன். அலுவலகத்தில் என்னையும் சேர்த்து மொத்தம் ஆறே ஆறு பெண்கள். என்னைத் தவிர மற்றவர்கள் திருமணமானவர்கள். ஆண்களில் பெரும்பாலும் இளைஞர்கள். எனவே என் வருகை அனைவரின் கவனத்தையும் வெகுவாக ஈர்த்ததில் ஆச்சர்யம் இல்லை.

எனக்கு எதிர் இருக்கையில் ரமேஷ். முதல் நாள் அவர் பார்த்த பார்வையிலேயே அவருள் மின்சாரம் தாக்கியதை உணர்ந்தேன். என்னிடம் பேசும் போதெல்லாம் அவர் முகத்தில் ஒருவித தவிப்பும், படபடப்பும் மின்னுவதைக் கவனித்தேன்.

‘ரோஜா ஒன்று

நடந்து போனது

முள்ளை மட்டும்

என் இதயத்தில்

விட்டுவிட்டு!

– என ஒரு கவிதை எழுதி, தன் மேஜையில் ஒட்டி வைத்திருந்தார். ‘வாவ்… சூப்பர்! இது நீங்க எழுதிய கவிதையா ரமேஷ்?’ என்று கேட்டதற்கு, தர்மசங்கடமாகி, அசடு வழிய சிரித்தார். அவருக்கு என் மேல் காதல் என்பது தெளிவாகவே புரிந்தது. அதை எத்தனையோ முறை அவர் வெளிப்படுத்த முயன்று, கடைசி வினாடியில் தைரியமிழந்து, மௌனமாகி, பின்பு எப்படியோ ஒரு நாள் என்னிடம் துணிச்சலாக, சஞ்சனா ஐ லவ் யூ! என்று சொல்லிவிட்டார், அதற்குள் அவர் முகம் வியர்த்துக்கொட்டி, விரல்கள் நடுங்கின.

நான் புன்னகைத்தேன். ‘மிஸ்டர் ரமேஷ்! உங்க எண்ணத்தை என்கிட்ட வெளிப்படுத்தினதுக்காக நான் சந்தோஷப்படறேன். ஆனா என் மனசுல காதல்ங்கிற வார்த்தைக்கே இடமில்லை!’

‘ஏன்?’

‘காதல்ங்கிறது என்ன… வெறும் உடல்ரீதியான ஈர்ப்புதானே!  இதுவே நான் கொஞ்சம் அழகில்லாம இருந்திருந்தா, உங்க மனசுக்குள் இப்படி ஒரு எண்ணம் வந்திருக்குமா?’

அழகுங்கிறதுக்கு  நிலையான அளவுகோல் கிடையாது மிஸ்.சஞ்சனா! ஒருத்தருக்கு அழகா தெரியறது இன்னொருத்தருக்கு அசிங்கமா தெரியலாம்! எனிவே நீங்க சொல்றபடியே வெச்சுக்கலாம். ஒருத்தர் மேல ஆரம்பகட்ட ஈர்ப்பு ஏற்படவேணா புறத்தோற்றம் காரணமாயிருக்கலாம். அது வெறும் இனக்கவர்ச்சியா… இல்ல, அதையும் தாண்டின ஆத்மார்த்தமான அன்பாங்கிறதுதான் முக்கியம். நான் உங்க மேல வெச்சிருக்கிறது ஆத்மார்த்தமான அன்பு!’

‘நான் உங்க உணர்வுகளை கொச்சைப்படுத்த விரும்பலை மிஸ்டர் ரமேஷ்! எனக்குள்ளே அப்படி ஒரு எண்ணம் இல்லைன்னுதான் சொல்றேன். ஐ யம் வெரி ஸாரி!’

ரமேஷ்

இரவு உறக்கம் வரவில்லை. சஞ்சனாவின் வார்த்தைகள் நெஞ்சில் இடறிக்கொண்டே இருந்தன.

எத்தனையோ பெண்கள் என்னைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லி இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் ஒருவர்கூட என் மனதை ஊடுருவியதில்லை. முதன்முதலாக என் மனதை ஆக்ரமித்தவள் சஞ்சனாதான். ஆனால்…

‘விடுறா! அவ என்ன பெரிய இவளா! அவளைவிட சூப்பர் ஃபிகர் உனக்கு மாட்டப்போவுது பார்! என் நண்பர்கள் கூறிய ஆறுதல் வார்த்தைகள் என்னை சமாதானப்படுத்தவில்லை. எதிலும் சுரத்தின்றி அலுவலகம் சென்று வந்தேன். சஞ்சனா எப்போதும் போல் மிகவும் இயல்பாகத்தான் என்னோடு பேசினாள். எனக்குத்தான் அவளோடு பேசுவதில் மெல்லிய சங்கடமும், குற்ற உணர்வும் இருந்தது. இந்நிலையில்தான், விதி தனது விளையாட்டைக் காட்டியது.

எங்கள் அலுவலகத்தில் மொத்தம் 120 பேர் பணிபுரிகிறோம். வருடா வருடம் எங்களில் இருவரை குலுக்கல் முறையில் தேர்ந்தெடுத்து, குடும்பத்துடன் ஊட்டி, கொடைக்கானல் என டூர் அனுப்புவது வழக்கம். மூன்று  நாள் பயணம். மொத்தச் செலவும் நிர்வாகத்தைச் சேர்ந்தது.

இந்த வருடம் நடந்த குலுக்கலில் தேர்வானது நானும் சஞ்சனாவும். இதை என்னவென்று சொல்ல?

எனக்கு பதிலாக வேறு யாரையாவது தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புமாறு கேட்டுக்கொண்டேன். இதையறிந்த சஞ்சனா நேரே என்னிடம் வந்தாள்.

‘ஏன் ரமேஷ்… என்னோடு ஊட்டிக்கு வர உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா?’

நீங்களும் தனி. நானும் தனி. ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாப் போறது அவ்வளவு நல்லதில்லை!’

‘நட்பு ரீதியில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் வெளியூர் பயணம் போறது தப்பா?’

நமக்கு தப்பில்லாம இருக்கலாம். ஆனா மத்தவங்க தப்பா பேச இடமிருக்கே?

‘நம்ம மனசு சுத்தமா இருந்தா, அடுத்தவங்க பேச்சை பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை’ என்றாள். நான் மௌனம் காத்தேன்.

‘ஸோ உங்க மேலேயே உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை . பயப்படறீங்க!’

‘நோ… நோ…!’

‘பின்னே… பொம்பளை நானே தைரியமா வர்றப்ப உங்களுக்கென்ன சங்கடம்?’

இதற்கு மேலும் மறுத்தால், அவளின் வார்த்தைகளை ஒப்புக்கொண்டதைப் போலாகிவிடும் என்பதால் சம்மதித்தேன்.

சஞ்சனா

வெள்ளிக்கிழமை காலையில் நானும் ரமேஷூம் ஊட்டிக்கு கிளம்பினோம். பேருந்தில் வேறு இருக்கையில் அமரப்போனவரை நான்தான் அழைத்து என் அருகில் அமரச்செய்தேன். என்றாலும், வழியெங்கும் பசுமையாக் காட்சியளித்த மலைத்தொடர்களை ரசிக்கும் பாவனையில் என்னிடம் பேசுவதைத் தவிர்க்க முயன்றார். நானாக வலியப்பேசினாலும் தத்தித் தயங்கிய பதில்தான்.

கோடை ஆரம்பித்திருந்த்தால், ஊட்டியில் கணிசமான கூட்டமிருந்தது. ஓட்டல் க்வீன் கார்டனில் அறை எடுத்துக்கொண்டோம். இருவரும் தனித்தனி அறைகளில் தங்கிக்கொள்ளலாம் என ரமேஷ் சொன்னார். நான் மறுத்து ஒரே அறையாக எடுக்கச்சொன்னேன்.

தரை முழுக்க மெத்தென்ற கார்பெட். குழாயைத் திறந்தால் வெந்நீர், குளிருக்கு இதமாக ஹீட்டர், தொலைக்காட்சி என அறை சகல வசதிகளுடன் இருந்தது.

குளித்து முடித்து, டிபன் சாப்பிட்டுவிட்டு பக்கத்தில் ரோஸ் கார்டன், பொட்டானிகல் கார்டன் எனக்காலார நடந்துவிட்டுத் திரும்பினோம்.

ரமேஷ் இன்னமும் இருக்கமாகவே இருந்தார். அவரைப்பார்க்கையில் ஒரு பக்கம் பாவமாகவும், மறுபுறம் சிரிப்பாகவும் இருந்தது.

அறைக்குத் திரும்பியதும் சற்று நேரம் டி.வி. பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். பின்பு லுங்கிக்கு மாறிய ரமேஷ், பயணக் களைப்பு கண்ணை அசத்துவதாகச் சொல்லிப் படுத்துக்கொண்டார்.

இரட்டைக்கட்டில் ஒன்றாகத்தான் போடப்பட்டிருந்தது. இடைவெளி மனதில் இருந்தால் போதும் என நான்தான் சொல்லியிருந்தேன். நிமிடத்தில் ரமேஷிடமிருந்து குறட்டை ஒலி எழுந்தது. சிறிது நேரம் நான் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இடுப்புவரை கம்பளி மூடியிருக்க, அவரது திண்ணென்ற புஜம் இரவு விளக்கு வெளிச்சத்தில் பளபளத்தது. அடர்த்தியான மார்பு முடியின் நடுவே தங்கச் சங்கிலி.

என்னுள் பெண்மைக்கே உரிய சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. என் உணர்வில் ஏதோ ரசாயன மாற்றம். சொல்லி வைத்தாற்போல, தூக்கத்தில் புரண்ட ரமேஷின் கை தற்செயலாக என் மேல் படர, ஏற்கனவே நெகிழ்ந்திருந்த என் உணர்வுகள் தீப்பற்றிக்கொண்டன.

ரமேஷின் கைகளை எடுத்து கன்னத்தில் வைத்துக்கொண்டேன். நெஞ்சில் இனம் புரியாத பரவசம். அவரின் அருகே நெருங்கி, அவர் தோளில் முகம் புதைத்தேன். அவரின் உஷ்ணமூச்சு என் புறங்கழுத்தில் மோதி கிறங்கடிக்க, அவரது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டேன்.

ரமேஷ் திடுக்கிட்டு விழித்து, ‘சஞ்சனா…!’ என்றார் அதிர்ச்சி கலந்த குரலில். நான் அதைப் பொருட்படத்தாமல், அவரை இறுக அணைத்துக்கொண்டேன். என் உடலும் உள்ளமும் கட்டுப்பாட்டை இழந்திருந்தன.

‘சஞ்சனா… என்ன இது!? எ ன்றவாறே, என்னை வலுக்கட்டாயமாக உதறிவிட்டு எழுந்தார்.

நான் சுய நினைவுக்கு மீண்டேன். பொங்கிவரும் பாலில் தண்ணீர் தெளித்ததும் சட்டென அடங்குவதுபோல என் தகிப்பு அடங்கியது.

‘ஸாரி ரமேஷ்!’ மேனி முழுவதும் கூச, தலைகுனிந்து நின்றேன். சே…! நானா இப்படி நடந்து கொண்டேன்! கடவுளே… எப்படி மதிகெட்டுப் போனேன்? அழுகை சுரந்து வந்தது.

ப்ளீஸ் சஞ்சனா… இப்ப என்ன நடந்துடுச்சு… ஏன் அழறீங்க? ஃபர்கெட் இட்!’ என்றார் ரமேஷ்.

சில நிமிடங்கள் அங்கே அவலமான மௌனம் நிலவியது.

‘ரமேஷ் ஒண்ணு கேட்டா தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டீங்களே?’

‘கேளுங்க!’

‘என் மீது உங்களுக்கு காதல் இருந்தும்…இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பசன்படுத்தி, நீங்க என்னை முழுசா ஆக்கரமிச்சருக்கலாமே! ஆனா நீங்க அப்படிச் செய்யலயே ஏன்?’

‘ ஏன்னா நான் உங்க மேல வச்சிருக்கிறது உண்மையான காதல்!’

‘காதல்ல காமமும் ஒரு அங்கம்தானே?’

‘ஒப்புக்கறேன். காமம் கலக்காத காதல் இல்லை. ஆனா கட்டுப்படுத்த முடியாத காமத்தில் காதலே இல்லை. நானும் என் கட்டுப்பாட்டை இழந்து செயல்பட்டிருந்தா, உங்க மேல நான் வச்சிருக்கிற காதல் வெறும் இனக்கவர்ச்சிதான்னு அர்த்தமாகி இருக்கும் இல்லையா?’

‘ அப்ப நான் நடந்துகிட்ட விதம்…?’

என்னைப் பார்த்தா இப்போ உங்களுக்கு அருவருப்பா இருக்கில்ல?’ சொல்லிவிட்டுக் கண்களில் நீர் துளிக்தலையைக் குனிந்து கொண்டேன்.

‘இல்லை சஞ்சனா! ஆண்களுக்குத்தான் காதல் கலந்த காமம், காதல் கலக்காத காமம்னு ரெண்டு வகை உண்டு. பெண்களுக்கு அப்படியல்ல. காதல் உணர்வு எழுந்த பின்னால்தான் காம உணர்வு எழும். நீ என் காதலை ஏத்துக்கிட்டேங்கிறதுக்கான அடையாளம்தான் நீ இப்போ நடந்துகிட்ட விதம். அதனால எந்தக்குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் படுத்துத் தூங்கு. குட் நைட்!’- சொல்லிவிட்டு, இழுத்துப் போர்த்திப் படுத்துக்கொண்டார் ரமேஷ். நான் அவரையே பார்த்தபடி நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தேன்.

என்னுள் மணிச்சத்தம் எழுப்பியபடி திடமாக்க் கால் பதித்து நடக்கத் தொடங்கியது காதல் யானை!

– உதா பார்த்திபன்.

நன்றி; ஆ.வி.

 
1 பின்னூட்டம்

Posted by மேல் ஜூலை 30, 2011 in சிறுகதை

 

குறிச்சொற்கள்: , , ,