RSS

‘வெளிப்படையாக பேசவும், விருப்பப்பட்டதைக் கேட்கவும் நம் ஊரில் சுதந்தரம் ஏது?’

06 ஆக

 (சென்ற கடிதத்தின் தொடர்ச்சி…..)

                  தொப்புள் குழிக்கு சற்றே கீழிறங்கியதும் உறுப்பு இருப்பதாலோ என்னவோ, உள்ளே நுழைக்கப்பட்ட பொருளை நேராக முன்னும் பின்னும் அசைக்கும் படிதான் சுஜி கெஞ்சுவாள். ஆனால் என்னுடைய அது மிகவும் கீழே…. கீழே… இறங்கி கீழ் நோக்கி இருப்பதால் செருகும் பொருள் செங்குத்தாக மேலே ஏறி தொப்புள் வரை வர வேண்டும். ஓரளவு பெரியதை சிரமப்பட்டு உள்ளே நுழைத்து விட்டால் அடிவயிறு முழுக்க நிரம்பியதைப் போல, அடிவயிற்றை அமுக்கிப் பார்த்தால் உள்ளே இருப்பது அசைவதைப் போல, நான் தன்னிறைவு அடைந்ததைப் போல, இனி எதுவும் தேவையில்லை என்பதைப் போல, ஒரு கிரீடம் சூட்டிய மகாராணி போல மிகக் கௌரவமாய் உணர்வேன். சில சமயம் அப்படியே எழுந்து மெல்ல நடப்பேன். நடைக்குத் தகுந்தாய்ப் போல உள்ளே அது உரசி உருளும்போது மயிர்க்கால்கள் குத்திட்டு அட்ட்டியே சிரிப்பாய் வரும். அந்த நேரத்தில் யூரின் போகும்போது உட்காருவது போல கீழே உட்கார்ந்தால், உள்ளே இருப்பது மெல்ல மெல்ல உரசிக்கொண்டு, என்னையே இருகூறாய் பிளந்தபடி வெளியே தலை நீட்டி, பிதுங்கி வெளிவந்து, நிலத்தைத் தொடும்போது கையும் காலும் மரத்துப்போய் ஏறத்தாழ அரை மயக்கம் ஆகிவிடுவேன். கண்ணீரும் எச்சிலும் என் கட்டுப்பாடில்லாமல் தானே வடியும். மீண்டும் இடுப்பை அப்படியே சரித்து பொருளை கையில் தொடாமலேயே நிலத்தையோ, மெத்தையையோ தாங்குதலாக வைத்து உள்ளே தள்ளி விடுவேன். இப்படி மெதுவாக, (மூன்று (அ) நான்கு நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை என) உள்ளே வெளியே நுழைத்து எடுக்கும் போது உடலும் தசையும் இளகி, நரம்புகள் தளர்ந்து, மூட்டுகள் மென்மையாகி, காற்றில் பறக்கும் இலவம் பஞ்சைப்போல எனக்கே பாவமாகவும், கருணையும், கனிவும் சுரந்து யதார்த்தமாய் உணர்வேன். அரைமணி நேரம் அல்லது முக்கால் மணி நேரம் வரை இது தொடர்ந்த பிறகு திடீரென்று மனசுக்குள் ஓர் ஆலயமணி உரக்க அடிக்க, உடம்பின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் காது பிளக்கும் தாரை தப்பட்டைகள் முழங்க, ரோமக்கால்கள் தீப்பற்றிக் கொள்ள, சுற்றி நின்று ஓநாய்கள் ஊளையிட, போராடும் வீரனாய் மார்பகங்கள் வெடித்து விடுவதைப் போல புடைத்துக் கொள்ள, இளகிய ‘அடி உறுப்பும்’ இறுகிக்கொள்ள, ஹீரோவை யாரோ அவமரியாதை செய்து விட்டதைப் போல கொஞ்சம் உப்பி, கொஞ்சம் நீண்டு, சிவந்து மெல்ல நடுங்க, நான் யார் என்று எனக்கே மறந்துபோய், இடது கையின் இரு விரல்களால் ஹீரோவைப் பிடித்து திருகிக்கொண்டே, வலது கை இருநூறு கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பொருளைப் பிடித்து இழுத்து இழுத்து குத்த …… அது ஒரு தனிமனிதப் போராட்டம். ஒருவகையில் பார்த்தால் அதை நான் செய்யவில்லை…., அந்த நிமிடங்கள் என்னிடம் இல்லை (கிராமங்களில் சில பெண்களுக்கு சாமி வந்து ஆடுவதைப் போல, அவர்கள் இருக்கும் நிலை இப்படித்தானோ?!). இப்போது கண்ணீர் இல்லை. எச்சில் வடிவதற்கு பதில் வாயெல்லாம் உலர்ந்து விடுகிறது. என்னையும் அறியாமல் கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளை உளறிக் கொட்டுகிறேன். மிகக் கடைசி 15 செகன்டுகளில் கீழ் உதடுகளை மடித்துக் கடித்து, ரத்தம் கன்றி அல்லது கசிந்தும் விடுகிறது. அதன் பிறகு அமைவதுதான் ‘மோன நிலை’யோ எனத்தோன்றும். பட்டக்ஸை நிலத்தில் பட குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து இவ்வாறு எதையாவது செருகி ஐந்து நிமிடம் தொடர்சியாய் செய்துவிட்டு, பின் பொருளை உருவி எடுத்துக் கொண்டு குனிந்து பார்த்தால் எதுவும் போய்வரவில்லை என்றாலும், எதுவோ போய்வருவதைப் போல அனிச்சைச் செயலாக தானாக விரிந்து விரிந்து ‘அது’ மூடும். இவ்வாறு சுய இன்பத்தின் போது திடீரென்று நிறுத்தி விட்டால், ஆண் உறுப்பின் முன்பக்க ரோஜா மொக்கு மலர்ந்து மலர்ந்து கூம்புமா? இப்படி தானாக மலர்ந்து மூடுவதைப் பார்க்க ஆசை.

                                      யூரின் போகும் போதே தரையில் BA என்று எழுத முயற்சித்து தோற்றுப்போன அந்தப் பெண்ணை நினைத்தால் பாவமாக உள்ளது. நானாக இருந்தால் போட்டியை மாற்றியிருப்பேன். தரையில் ஒரு எலுமிச்சையைப் போட்டு அதை சாமானைக் கொண்டே எடுக்க வேண்டும் என்று கண்டிஷன் போடுவேன். அவனோ தன் தடியால் உருட்டி உருட்டி ஓய்ந்து மல்லாந்து படுத்தபின், லாவகமாக எலுமிச்சை மீது என் சாமானை வைத்து உட்கார்ந்து உள்ளே புதைத்துக் கொண்டுபோய் அவன் வாயில் ஊட்டிவிட்டபின், அவன் அடி வயிற்றில் உட்கார்ந்து, தோற்றுப்போன தடியா போதுமா?…. போதுமா?… என்று கேட்டு சலிக்க இடிப்பேன்.

                        இப்படி வெளிப்படையாக பேசவும், விருப்பப்பட்டதைக் கேட்கவும் நம் ஊரில் சுதந்தரம் ஏது? தேவடியாளும் கூட ஆம்பிளைக்கு பிடித்ததைச் செய்தால்தானே காசு! தனக்குப் பிடித்ததைக் கேட்க முடியுமா? ஆனால் எனக்கு உன்னிடம் கேட்டுக் கேட்டு அனுபவிக்க ஆசை. அதற்கு முன்பு கற்பனையில் கொஞ்சம் எழுதுகிறேன். என் மனசில் கல்மிஷம் இல்லாமல், பிறந்த மேனியோடு இருக்கையில், பிறந்த குழந்தையின் மனசைப் போல நினைப்பதை அப்படியே எழுதியுள்ளேன். இதில் டைரக்டர் வித் ஹீரோயின் நான், ஹீரோ நீ (அந்த ஹீரோ அல்ல), துணை நடிகை சுஜி. (இந்தக்கதை மிகவும் அருவறுப்பானது. அதை அடுத்த கடிதத்துடன் அனுப்புகிறேன்).

அன்புடன்,

உன் உயிர்த்தோழி.

 

குறிச்சொற்கள்:

பின்னூட்டங்கள் மூடப்பட்டுள்ளது.

 
%d bloggers like this: