RSS

எழுதப்படாத டைரி

Lovers

திருமண அழைப்பிதழ் வந்தது. முகவரியில் ராதாவின் கையெழுத்து. என் பெயர் கூட அவள் எழுதும்போது புதுக்கவிதை.

என்ன நடந்திருக்கும்…? ஏன் இந்த திருமணம்…? அவளுக்கு என்னவாயிற்று…? எப்படி மறக்க முடிந்தது…?
‘அரவிந், ஊருக்குப் போறேன். எங்க பாட்டி ரொம்ப ஆசாரம். அவதான் எங்க குடும்பத்துக்கு மகாராணி.

அப்பா இன்னும் தன் தாய்க்குச் சேவகன்தான். அம்மா அடிமை. நம்ம காதலை எப்படியும் சொல்லிடுவேன். பாட்டி சம்மதிக்கணும். இல்லேன்னா…’

அவள் சொன்னது மறு ஒலிபரப்பானது. அழைப்பிதழில் கடிதமாவது வைத்திருப்பாள் என நம்பினேன்.
இல்லை.

கவரை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, அழைப்பிதழைத் தூள் தூளாகக் கிழித்துப் பறக்க விட்டேன். உள்ளம் சிதறியது போல, காற்றில் அது சிதறியது. ஒரு துண்டு மட்டும் என் சட்டையில் ஒட்டிக்கொண்டது.

வேண்டாம், இது கூட வேண்டாம். அந்தக் காகிதத் துண்டை எடுத்தேன். பின்புறம் அவள் பெயர் – பெயர் மட்டும் கிழியாமல் ஒரு துண்டாக…

இன்னும் என்னைப் பிரிய மனமில்லையா ராதா..? நீ மட்டும் குற்றவாளியாக இருக்க முடியாது. எப்படியோ… இனி எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடு.

போ… காகிதத்துண்டைப் பறக்க விட்டேன். காற்றும் வீசவில்லை. அதுவும் சதி செய்தது. கவரை மட்டும் பத்திரப்படுத்தி என் டைரியில் வைத்துக் கொண்டேன். அவள் கடைசியாகப் பதித்த கைச்சுவடு. இரவு இமைகள் மூடவில்லை. எழுதும் நாட்குறிப்பில் பல பக்கங்களை அவள் விழுங்கினாள். என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

‘அரவிந்… எல்லாவற்றையும் பாஸிட்டிவா நெனைப்பீங்க. இதையும் அப்படி நெனச்சுக்குங்க.’ திருமணத்துக்கு வருவீங்களா அரவிந்… வந்து வாழ்த்தணும்… வரமாட்டீங்க…

ஒரு காதல் சந்திப்போடு என் நினைவு பசுமையாக இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். கல்யாணக்கோலத்தில் இன்னொருவனோடு நிற்கிற அந்தக் காட்சி ஏன் மனதில் பதியணும்..?

புரியுது. இப்ப குற்றவாளிக் கூண்டில் நான். எனக்கு என்ன தண்டணை? காதல்னா தப்பா நினைக்கிற மனிதர்கள் ஒருபுறம்… காதல்னா – தோல்விதான்னு நெனைக்கிற கற்பனை ஒருபுறம்…

கற்பனை நிஜமாகிவிட்டதா அரவிந்…? நாட்குறிப்பில் அவள் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். மறந்துடு ராதா! நம்ம காதல் எவருக்கும் தெரிய வேண்டாம். சொல்லிவிடாதே ராதா… என்னைப்போல் எத்தனை பேர் பாஸிட்டிவா நெனைப்பாங்க..? வேண்டாம் மறந்துடு.

காதலிக்காதவங்க யார்? இதயம் இருக்கிற வரை காதல் இருக்கும். சில சத்தம் போட்டுக் கலக்கும். அல்லது, ஊமையாக இருந்துவிட்டு அழும். பயத்தில் கல்லறை கட்டிவிட்டு நினைவு மண்டபத்தை இடிக்க முடியாமல் தவிக்கும்.

திருமணங்களில் கலந்துகொள்ளும் போதெல்லாம் நான் நினைப்பேன்.

இதில் எந்தக் கதவு திறந்திருந்தது..? எந்தக் கதவு மூடிவிட்டது..?

இந்தப் பெண்ணுக்காக எங்கோ, யாரோ ஒருவன் யாருக்கும் தெரியாமல் அழுதுகொண்டிருக்கிறானோ..? இந்த மணமகனுக்காக எவளோ ஒருத்தி சாபமிட்டுக் கொண்டிருப்பாளோ? எல்லாம் கற்பனைதான். காலம் அப்படி.

காதலிக்கணும். அப்பதான் மனசு மென்மையாகும். எல்லாமே அழகாகத் தோணும். தோற்றாலும் பரவாயில்லை. காதலிக்கணும். கம்பனும், கண்ணதாசனும் எத்தனை முறை தோற்றார்களோ..? தோற்றதில் அவர்களுக்கு வெற்றி.

நம் தோல்வி மறப்பதற்காக. மறக்க முடியுமா?

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை கோயிலுக்குச் சென்றோம். பிரகாரத்தில் அமர்ந்து பேசியபோது நீ கேட்டாய் – சாமிகிட்ட என்ன வேண்டிக்கிட்டீங்க..?

எதுவுமே வேண்டலை… வரம் கேட்கத்தான் கோயிலுக்கு வரணுமா? நீ என்ன வேண்டிக்கிட்டே?
எங்களைப் பிரிச்சுடாதேன்னு வேண்டினேன். நான் வாய்விட்டுச் சிரித்தேன்.

உனக்குப் பயம். சேர்த்து வைய்யுன்னு வேண்டியிருந்தா அது நம்பிக்க. பிரிஞ்சிடுவோம்னு ஒரு பயம். அதான், அப்படியொரு வரம் கேட்டிருக்கே.

நான் பெண். பயம் இயற்கை. நீங்க எதையும் நல்லதாகவே பார்ப்பீங்க… அந்தக் குணம்தான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சது. கத்துக்கணும்… நிறைய கத்துக்கணும்… என்றாய்.

நினைவிருக்கா ராதா?

இன்று எனக்குப் பிறந்த நாள். நீங்க எனக்கு ஏதாவது வாங்கித் தரணும் என்றாய். ‘நமக்குப் பிறந்த நாள் நாளைக்கு என்றேன்.

உனக்குப் புரியவில்லை. நம்ம காதலுக்கு ஒரு வயசு. எனக்கு என்ன வாங்கித் தர்றீங்க… வளையல்…?
வேண்டாம். சத்தம் போடும். மனசு மிருதங்கமாகும்.
கொலுசு..? மனசு நாட்டியமாடும். அப்போ என்னதான் வாங்கித் தருவிங்க?
பூ… சத்தமில்லாமல் மணக்கும். மனசு நிறையும். உனக்கு எந்தப் பூ பிடிக்கும்?

ரோஜா… உங்களுக்கு?

மல்லிகை. உனக்குப் பிடிச்சதால எனக்கும் இப்போ ரோஜாவும் பிடிச்சிருக்கு.

பூ வாங்கித் தந்தேன். அன்று மட்டுமல்ல, தினமும். பூக்கடைக்காரனே நண்பனாகி விட்டான். நம்மைப் பார்த்ததும் ஒரு ரோஜாவை எடுத்துத் தந்துவிடுவான். ஒரு நாள் அவன் கேட்டுவிட்டான்… என்ன சார் பூவா வாங்குறீங்க… எப்போ மாலை வாங்கப் போறீங்க…?

அவன் நாளைக்கு என்ன கேட்கப் போகிறானோ? ஒரு பூக்கடைக்காரன் கூட உன் நினைவை மறுபதிவு செய்வான். நாம் நடந்து வந்த பாதைகள்… கால்கள் பதித்த கடற்கரை… உண்டு மகிழ்ந்த உணவு விடுதி… எல்லாமே தொல்லை செய்யும். வேண்டாம் இந்த ஊரே வேண்டாம்.

இப்போ நான் சாமியிடம் வேண்டிக்கிறேன். மறுபடியும் உன்னை நான் சந்திக்கவே கூடாது. நீ எங்கிருந்தாலும் நல்லா வாழணும்.

எனக்காக நீ என்ன வேண்டுவாய் ராதா?

ஒரு ரோஜா உதிர்ந்து விட்டது. உங்களுக்குப் பிடித்த மல்லிகை எங்கோ பூத்திருக்கும். ஒன்றை மறக்க இன்னொன்று அவசியம் என்பாய். எனக்கு அவசியமில்லை. அவசரமில்லை… காலம் சொல்லும்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் காயத்ரியைத் தேடினேன். எங்கு போயிருப்பாள்? என் அறைக்குள் கட்டலில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள். என்னவாயிற்று இவளுக்கு? புரியாமல் நெருக்கமாக அமர்ந்தேன்.
என்ன ஆச்சு காயத்ரி? விம்மினாள்.

சொல்லிட்டு அழு. உங்க டைரியைப் படிச்சேன்…. விம்மத் தொடங்கினாள். புரிந்துவிட்டது. காயத்ரியைத் திருமணம் புரிந்துகொண்ட பிறகு சொல்ல வேண்டும் என்ற நினைவு இல்லை. ஏன் சொல்ல வேண்டும்? அந்த ராதாவுக்கு ஒரு சட்டம்.. எனக்கு மட்டும் ஒரு வழக்கா? வீடு என்றிருந்தால் ஜன்னல்கள் இருக்கும். ஜன்னல்கள் இருந்தால் காற்று வரும். காதலும் அப்படித்தான்

ஜன்னலுக்காகச் சண்டை போடப்போகிறாளா? காற்றுக்காகக் கண்ணீரா? எதற்கு இந்த அழுகை? சரி… எதுக்கு அழறே? ‘நீங்களும் காதலிச்சிருக்கீங்களா? என்றவாறு என் மார்பில் சாய்ந்து விம்மினாள். ஒரு டைரி எழுதப்படாமல் படிக்கப்பட்டுவிட்டது.

அவள் கன்னங்களில் வழிந்தோடிய கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டேன். அதில் சிறகுகளின் ஆறுதல்.

– சாரதா நாகரத்தினம் 18.02.2001

 

குறிச்சொற்கள்:

ஔவை – சிறுகதை

ஒரு ஆணும் பெண்ணும் நண்பர்களாக இருப்பதில் பல்வேறு இடையூறுகள் இருப்பதை நான் அமுதாவிடம் விளக்கியிருக்கிறேன். அவற்றை ஒரு பொருட்டாகவே அவள் மதித்ததில்லை. அமுதா என் மீதி அளவு கடந்த அன்பும் மரியாதையையும் வைத்திருக்கிறாள்.

ஆரம்பத்தில் இதை நான் உணரவில்லை. ரயில் ஸ்நேகம் போல இதை ஆபீஸ் ஸ்நேகம் என்று நினைத்திருந்தேன். அவள் அப்படி நினைக்கவில்லை.

நான் சுழலில் சிக்கிய சிறிய மரத்துண்டு போல அவளுடைய நட்பில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டேன். சார் யூனிவர்சிட்டி வரைக்கும் போயிட்டு வரலாமா? என்றாள். அவளுடைய வண்டியில் இருந்து மழைக்கோட்டை எடுத்துக்கொண்டு என் ஸ்கூட்டரிலேயே வந்தாள்.

அவளுடைய ஹெட் ஆஃப்த டிபார்ட்மெண்ட் வகுப்பெடுத்துக்கொண்டிருப்பதாக தெரிவித்தார்கள். வகுப்பு முடிந்து அவர் வரும்வரை நீண்ட படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து காத்திருந்தோம். மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது. மழைக்கோட்டுக்குள் ஒருங்கிக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். எதிர் பார்க்காத தருணத்தில் ‘சொல்லுங்க சார்’ என்றாள்.

எதைப்பற்றியாவது சொல்லிக்கொண்டே வந்து அதைப் பாதியில் நிறுத்திவிட்டேனா என்று நான் அவசரமாக நினைவுபடுத்திப் பார்த்தேன். ‘ஏதாவது சொல்லுங்க சார்’ என்றாள், கன்னத்தில் கையூன்றி என்னைக் கூர்மையாக கவனித்தபடி.

‘நிகலாய் கோகலின் ‘’ஓவர் கோட்’’ மாதிரி நாம ஆளுக்கு ஒண்ணு மாட்டிக்கிட்டு இருக்கோம்’ என்றேன்.

‘அது யாரு உங்க சித்தப்பாவா?’
நான் நிகலாய் கோகல் எழுதின ‘மேல் கோட்டு’ சிறுகதை பற்றிச்சொன்னேன்.

அவள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். பெண்கள் மிகவும் நமுபிக்கையானவர்களிடம் மட்டும்தான் இப்படி மனம் விட்டுச் சிரிக்கிறார்கள். இங்கிதம் பார்க்காமல் நாசூக்காகச் சிரிக்கவேண்டும் என்ற முனைப்பின்றிச் சிரிக்கிறார்கள். சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு அப்புறம் என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள்.

மேல்கோட்டு பற்றி இல்லாமல் அங்கு பட்டாணி விற்பவனைப் பற்றிச் சொன்னாலும் அமுதா ஆர்வமாகக் கேட்பாள். இது அமுதாவின் பாணி.

நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. அவளுடைய மேடம் வகுப்பெடுத்துக்கொண்டிருந்த இடத்திற்கே சென்றோம். பெண்பாற் புலவர்கள் பற்றி பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

‘ஔவையார் என்ற பெயரில் பல பெண்பாற் புலவர்கள் இருந்தார்கள். அதியமான் நீடுவாழ நெல்லிக்கனி கொடுத்த ஔவை வேறு,… ஞானப்பழத்தைப் பிழிந்த ஔவை வேறு. சங்க காலத்தில் காதலைப்பற்றிப் பாடிய ஔவைகளே அதிகம். ஆக ஔவைகள் என்றால் பாட்டி என்ற எண்ணம் வருவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். நிறைய இளம் ஔவைகள் இருந்திருக்கிறார்கள்…’

வகுப்பு நடந்துகொண்டிருந்த அறையின் வராண்டாவில் நடைபோட்டவாறு இருந்தோம். ‘நிஜமாவா சார்?’ ஆமா என்றேன்.

நான் என்ன கேட்டேன், நீங்க ஆமா’னு சொன்னீங்க? என்று சிரித்தாள்.

‘ஔவைதானே?’

ஸாரிசார்… நான் ஏதோ நச்சரிக்கிறதால சும்மாவாவது ‘ஆமா’ன்னு சொல்லிட்டீங்களோனு நினைச்சேன்.’
உங்களைப்போய் நச்சரிப்பதாய் நினைப்பேனா?

நினைக்கமாட்டீங்க… ஆனா, நச்சரிக்கிறேன்னு எனக்கே தெரியும்.

அமுதா, அதியமான் நல்லா இருக்கணும்னு நெல்லிக்கனி கொடுத்த ஔவையை சின்னப்பெண்ணா கற்பனை செஞ்சு பாருங்களேன்.

நல்லாயிருக்கில்ல?!… என்று வியந்தாள்.

சங்க காலத்துல இவ்வளவு பெண்பாற் புலவர்கள் வேறு மொழிகள்ல இருந்தாங்ளானு தெரியலை. இவ்வளவு பேர் இருந்ததிலே இருந்தே ஔவையும் அதியமானும் இன்ட்டலக்சுவல் ஃபரெண்ட்ஸா இருந்திருக்க வாய்ப்பிருக்குனு தோணுது.

இன்னிக்கு நாம இங்கே வராம போயிருந்தா இந்த அருமையான விஷயம் பத்தி பேசாம போயிருப்போம் இல்லையா?

நான் சொல்லுகிற விஷயத்தைக் கேட்டு அளவுக்கு அதிகமாகவே வியந்தாள் அமுதா. அவள் என் மீது வைத்திருக்கிற பிடிவாதமான அனும் மரியாதையும்என்னைக் கவனத்துடன் பேசவைக்கும். ஆழம் தெரியாமல் காலை வைத்துவிட்டது மாதிரி அஞ்சவும் செய்கிறேன் சில நேரம். அவளுடைய வியப்புக்கு உகந்த விஷயங்களையே பேச வேண்டும் என்றும், அவள் என் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கைக்கு உரியவனாக என்னைத் தகவமைக்க வேண்டும் என்றும் நான் ஓயாமல் போராடுகின்றேன்.

சட்டென்று மேகம் கவிந்து விடிகட்டிய சூரிய ஒளி வளாகம் முழுவதும் சூழ்ந்தது. போஸ்ட் கிராஜூவேட் முடித்து பட்டம் பெறுவதற்காக விண்ணப்பிப்பது குறித்து ஏதோ பேசிவிட்டு வந்தாள். அவளை ஹாஸ்டலில் கொண்டுபோய் விடும்போது நன்கு இருட்டி விட்டது.

திடீரென்று அவளுக்கு மாப்பிள்ளை தேர்வாகிவிடவே ஆபீஸை விட்டும் ஹாஸ்டலை விட்டும் அவள் விலகிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. எனக்கு அந்த திடீர் தனிமை உலுக்கி எடுத்துவிட்டது. ஆறு மாதம் ஹாஸ்டல் நேரம் தவிர மற்ற நேரமெல்லாம் என்கூடவே நிழல் மாதிரி வியாபித்திருந்தவள் ஏற்படுத்திய தாக்கம்.

இடையில் ஊரிலிருந்து அவள், ‘எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு சார்’ என்று ஃபோன் செய்த போது ஆணும் பெண்ணும் நண்பர்களாக இருப்பதில் உள்ள இடைஞ்சலைப் பற்றி விசனப்பட்டேன்.
அவள் வருத்தப்பட்டது எனக்கு மேலும் வருத்தமாகிவிட்டது.

‘அதனால என்ன… நான் வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்’ எனக்கு கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொண்டது.
அமுதா நீ ஏன் ஆம்பளையா பிறக்காம்பஃ போனே? என்ன இருந்தாலும் நாம முன்ன மாதிரி பேசிக்க முடியும்னு நினைக்கிறியா?

கொஞ்சமும் நாகரிகமில்லாமல் நான் உணர்ச்சிவசப்படுவதை என்னால் கட்டுப்பட்டுத்த முடியவில்லை.
முடியும் சார்… நாம எப்பவும் போல இருக்கலாம் சார்… கொஞ்ச நாளாகும் அவ்வளவுதான்.

அமுதா அவளுடைய திருமண அழைப்பிதழை எடுத்துக்கொண்டு என் வீட்டுக்கு வந்தாள். அவளுடைய கணவராகப் போகிற அதிர்ஷ்டசாலியும் உடன் வந்திருந்தார். என் மகளுக்கு கரடி பொம்மை, ஸ்வீட் என்று வாங்கி வந்தாள்.

அவர் என்னுடன் கை குலுக்கி அறிமுகம் செய்து கொண்டார். ‘என்னுடைய ஃபரெண்ட் வீட்டுக்கு இவங்க வரணும்னும், இவங்களுடைய ஒரு ஃபரெண்ட் வீட்டுக்கு நான் வரணும்னும் ஒரு ஒப்பந்தம். என்னோட ஒரே ஒரு ஃபரெண்ட் இவர்தான்னு உங்களைச் சொன்னாங்க. அதான் உங்களை இன்வைட் பண்ண வந்தேன்’ என்றார்.

‘ஹாஸ்டல் வெறுப்புகளுக்கெல்லாம் சார்தான் ஒரே ஆறுதல் எனக்கு’ என்றாள் அமுதா குறுக்கிட்டு.
என் கண்கள் கலங்கின. என் நல்ல தோழிக்கு நல்ல கணவர் கிடைக்கப்போகிறார் என்று பூரித்தேன். என் மனைவி டீ எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள். எங்கள் வீட்டில் உபசரிப்பு என்றால்தான் டீதான். இரண்டு பேருமே டீ குடிக்கும் பழக்கம் இல்லதவர்கள் எனக்குத் தெரியுமாதலால் நான் பதறிப்போய் அதைத் தடுக்கப் பார்த்தேன்.
அமுதா, இருக்கட்டும் சார்… நான் சில நேரங்களில் டீ குடிப்பேன். சொல்லுங்க சார் என்றாள்.

நான் எதை எங்கிருந்த தொடங்குவது என்று புரியாமல், ‘ கார்ட்டூன் படங்கல்ல டாம் அண்ட் ஜெர்ரி எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். சி.டி. இருக்கு பார்க்கறீங்களா? என்றேன்.
போடுங்களேன் என்றார் அவர்.

பூனையை எலி தொடர்ந்து வெறுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தது. மனம்விட்டுச் சிரித்தாள். ‘பிரில்லியண்ட் காமெடி’ என வியந்து கொண்டே, அமுதா தன் ஹாண்ட் பேகில் இருந்து எதையோ எடுத்து என் கையில் திணித்தாள்.

நெல்லிக்காய்

தமிழ்மகன்

 
பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 25, 2015 in சிறுகதை

 

என் அந்தரங்கத்தின் கதை

கடிதங்களுக்காகவே ஆரம்பிக்கப்பட்டது இந்த தளம். கடிதம் வெளியிடுவதை நிறுத்தி புத்தக வடிவில் கொண்டுவர தீர்மாணித்து,பல்வேறு யோசனைகளுக்குப் பிறகு புத்தகத்தின் தலைப்பும், மேலட்டையும் தேர்வு செய்திருக்கிறேன். ஆர்வமுள்ளவர்கள் நிறைகுறைகளைத் தெரிவிக்கலாம்.

VG 1

 
2 பின்னூட்டங்கள்

Posted by மேல் ஒக்ரோபர் 4, 2015 in என் கடிதங்கள்

 

கடிதங்களின் தொகுப்பு தயார்!

எனது கடிதங்களின் தொகுப்பு தயாராகிவிட்டது. இங்கே பதிவிடப்படாத பாதிக்கும் மேலான கடிதங்களையும் சேர்த்து சுமார் 180 பக்கங்களில் புத்தகமாக வெளியிட ஏற்பாடுகள் செய்து வருகிறேன். மிக ஆபாசம் என்று நான் கருதியவைகளை வலைத்தளத்தில் பதிவிடும்போது நீக்கிவிட்டேன். ஆனால் புத்தகத்தில் அப்படியே கொடுத்திருக்கிறேன். இது அந்த நேரத்திய எண்ணங்களின் தொகுப்பு மட்டுமே. விருப்பப்பட்டவர்கள் படிக்கலாம். மற்றவர்கள் கடந்து போகலாம். அல்லது இந்தப்பக்கமே வராமலிருக்கலாம். வந்து பார்த்து, பின் புத்தகத்தையும் வாங்கிவிட்டு வசை பாடவேண்டாம். புத்தகத்தை வெளியிடலாமா வேண்டாமா என்பது பற்றிய தங்களின் மேலான ஆலோசனைகளை தெரிவிக்கவும்.

 

முதல் வரி நீ!

 

tumblr_ljx7o9q6Ub1qahzf8o1_400

பட்டிணத்தாரை

படிக்கப்போனேன் !

வழிமறித்து

கலிங்கத்துப் பரணியில்

கடைத் திறப்பைக்

காட்டியவள் நீ!

வேதாந்தியாக

விவரம்

கேட்கப் போனேன்!

வேட்டியை இழுத்து

விறலிவிடு தூதுக்கு

விளக்கம் சொன்னவள் நீ!

தேவாரம் கேட்க

திண்ணைப் பக்கம்

போனேன்!

முந்தானையால்

முகத்தை மூடி

மூன்றாவது பாலை

நுங்கும் நுரையுமாய்

அள்ளிக்கொடுத்தவள் நீ!

இன்னும் நான்

எழுதாத புரட்சிக்

கவிதையே!

என் இதய இலக்கியத்தில்

முதல் வரியும் நீ

முதல் எழுத்தும் நீ!

 
1 பின்னூட்டம்

Posted by மேல் ஏப்ரல் 12, 2014 in என் கடிதங்கள்

 

குறிச்சொற்கள்: , ,

ஆண்களே பதில் இருக்கிறாதா உங்களிடம்?

பெண்
சமைந்த பெண்ணின் அந்த நேரக் கலவர முகத்தை நீங்கள் காண நேர்ந்ததுண்டா?

சடங்கு தினத்தில் சந்தனத்தையும் மீறிக் கன்னங்கள் குங்கும நிறமடையும் ரசாயன மாற்றத்தை வியந்ததுண்டா?

சிறுமிக்கும் மனுஷிக்கும் அந்தக் குழந்தை சில நாட்கள் தடுமாறுவதை உணர முடிந்ததுண்டா?

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளில் பெண்வாசம் குடியேறுவது கண்டு பெருமைப்பட்டதுண்டா?

அக்காக்களின் கவலைகளைப் பற்றி, தங்கைகளின் பயங்களைப் பற்றி என்றேனும் யோசித்ததுண்டா?

கல்யாண நாள்வரை ஒரு கண்ணாடிப் பாத்திரம்போல அவள் தன்னைக் கையாள்வதைக் கவனித்ததுண்டா?

கர்ப்பிணியின் கணவனாக ஒரு பெண்ணின் அருகில் உறங்க வாய்த்ததுண்டா? தூக்க மத்தியில் அவளின் வலியொலியில் பதறி விழித்து, விழிக்கவைத்து விசாரித்ததுண்டா?

ஒரு சுலபப் புன்னகையில் அவள் சமாதானப் படுத்தும்போது, வெட்கத்தில் தன்னைக் குழந்தையாகவும், அவளைத் தாயாகவும் உணர்ந்ததுண்டா?

ஆஸ்பத்திரி வார்டில், அவளின் வலிப் பிளிரல் கேட்டு காமம் நொறுங்கிக் கண் கலங்கியதுண்டா?

ஜில்லிட்ட கைப்பிடித்து குழந்தையைச் சிலாகித்து, அவளில் ரோஜா நெற்றியில் நரம்புகளின் முறுக்கலற்ற முதல் ‘குளிர் முத்தம்’ இட்ட அனுபவம் உண்டா?

குழந்தைக்குப் பாலூட்டும் தருணத்தில் அதன் தாயின் முகத்தை ரசித்ததுண்டா?

முதிர்கன்னியின் வெள்ளை முடிகளைக் கண்டு மனம் கருத்ததுண்டா?

முதுமைக்கு ஏங்கிய இளம் விதவையின் உணர்வுகள் பரிந்து அழுததுண்டா?

குழந்தையற்றவள் ஒவ்வொரு மாதமும் வடிக்கும் ரத்தக்கண்ணீரைப் பார்த்ததுண்டா?

மழலை செத்தவளின் மார்பில் பாறாங்கல் போன்று பால் இறுகுமென்பதைக் கேள்விப்பட்டதுண்டா? அவளின் கண்ணீரில் பால் வாசம் கண்டதுண்டா?

நரைத்த கிழவியும் தனது தளர்ந்த மார்பு மறைக்கும் அக்கறை கண்டு ஆச்சர்யப்பட்டதுண்டா?

அம்மா உங்களைப் பிரசவித்த அந்த நேரத்து வலியை அப்புறம் எப்போதாவது அவளிடம் விசாரிக்கத் தோன்றியதுண்டா?

இன்னும்… இன்னும்… உள்ளுக்குள் பொங்கிப் பெருகும் ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகளையும் கேட்கலாம். ஆனால் பதில் இருக்கிறதா ஆண்களே உங்களிடம்??

 
1 பின்னூட்டம்

Posted by மேல் ஏப்ரல் 10, 2014 in பெண்

 

குறிச்சொற்கள்: , ,

குடும்ப அமைப்பு தேவையா?

 எழுத்தாளர்_பொன்னீலன்

சாகித்ய அகாதமி பரிசு பெற்ற நாவலாசிரியர் பொன்னீலனிடம் சில கேள்விகள்.

திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து வாழ்வது குறித்து நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

எந்த உறவாக இருந்தாலும் அந்த உறவு வளர்ச்சி அடைந்து குடும்ப உறவாக மாறவேண்டும். அல்லாவிட்டால் இதற்கு ஒரு சமூக அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும்.

இன்றைய சினிமாக்களிலும், நாவல்களிலிலும் இப்போது பெண்களை எப்படிக் காண்பிப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்?

 சிறிது காலத்திற்கு முன்பு ‘விதி’ என்ற படத்தில் ஏமாற்றப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைக் காட்டினார்கள்.

சமீபத்தில் ‘மறுபடியும்’ என்ற படத்தில் தன்னை ஏமாற்றிய கணவனுக்கு மனைவி தந்த தண்டனையையும் காட்டினார்கள். இரண்டிலுமே கதாநாயகிகள் வாழாவெட்டியாகவே சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். இது உண்மையில் போலித்தனமானது.

இந்தப் படங்களின் இயக்குனர்கள் ‘ஒருவனுக்கு ஒருத்தி’ என்ற பழமைவாதக் கொள்கைகளால் முடிவுகளை மொட்டையாக விட்டுவிட்டனர். அவர்கள் ஏன் இன்னொரு ஆண் மகனை மணந்திருக்கக் கூடாது?

என்னுடைய புதிய தரிசனங்கள் என்ற நாவலில் பூரணி என்ற பாத்திரம் பாலியல் வன்முறையில் பல கைகள் மாறிய பெண். ஆனாலும் இறுதிவரையில் அவள் தனக்கென ஒரு ஆண் துணை வேண்டுமென்று நினைப்பதாகவே சித்தரித்திருக்கிறேன்.

எழுத்தாளர்கள் பெண்களை வாழாவெட்டியாக சித்தரிக்காமல் அவர்களின் பாலியல் தேவைகளையும் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.

subra

சமீப காலமாக ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும் ஓரினச் சேர்க்கை முறை அதிகரித்து வருவதாக கூறப்படுவது பற்றி…

ஓரினச் சேர்க்கை முறை என்பது மிக நீண்ட காலமாக சமூகத்தில் இருக்கிறது. சிலர் மட்டுமே சில நெருக்கடிகளில் இதைத் தொடர்கின்றனர். இதைத் தவறான விஷயம் என்று சொல்ல முடியாது. இது அனுதாபமாக நோக்க வேண்டிய தீர்வே ஒழிய, ஒரு கம்பீரமான தீர்வு இல்லை.

இன்றைய சூழ்நிலையில் குடும்ப அமைப்பு தேவையா?

குடும்ப அமைப்பு என்பது மனித நாகரிகம் மிக நீண்ட காலமாக கண்டுபிடித்த அற்புதமான ஒரு வடிவம். அது கண்டிப்பாகத் தேவை. ஆனால் அது இறுகி, ஆதிக்க வடிவமாக மாறிவிடக் கூடாது. அப்படி மாறும் பட்சத்தில் அது உடைத்தெறியப்படவேண்டியது. குடும்பமும் ஜனநாயகப்படுத்தப்பட்டே ஆக வேண்டும்.

இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டுக்கு இன்றைய நிலையில் சுதந்திரமான பாலியல் தேவையா?

கண்டிப்பாக தேவையில்லை. ஏனென்றால் செக்ஸ் என்பது இயற்கை மனிதனுக்குக் கொடுத்த ஒரு செல்வம். இதை வீண்டிக்கக் கூடாது. இதையும் ஒரு ஒழுங்குக்கு உட்படுத்தியே பயன்படுத்த வேண்டும்.

 

குறிச்சொற்கள்: , , ,