RSS

எழுத நினைத்து…



 மூன்று முடிச்சிற்கு

தலை குனிந்த பின்

குதிரை கொம்பாகிவிட்டது

பேனா பிரித்து காத்திருப்பது.

 

கிடைத்த வினாடிகளை

பயன்படுத்தி

காத்திருக்கும் போதுதான்

எங்கோ போய்

தொலைந்து விடுகிறது.

 

பசித்த குழந்தைக்கு

பால் தரும்போதோ…

கட்டிலில் அவருடன்

உடன்படும் போதோ…

வந்து நிற்கும் வரிசையாய்…

உள்ளே…

எழுந்து போய்

குறித்து வைக்க முடியாத

அவஸ்தைகளுடன்

எழுத நினைத்த விஷயங்கள்!

-ஆங்கரை பைரவி.

இலால்குடி.

 

குறிச்சொற்கள்:

காதல் யானை வருகுது ரெமோ

நான் சஞ்சனா. வயசு 23. கோயமுத்தூர் கிளைக்கு மாற்றலாகி வந்து இரண்டு வாரமாகிறது. அப்பா அம்மா மதுரையில்! இருவரும் அங்குள்ள கல்லூரியில் பணியாற்றுகிறார்கள். நான் மட்டும் இங்கே மகளிர் விடுதியில் தங்கியிருக்கிறேன். அலுவலகத்தில் என்னையும் சேர்த்து மொத்தம் ஆறே ஆறு பெண்கள். என்னைத் தவிர மற்றவர்கள் திருமணமானவர்கள். ஆண்களில் பெரும்பாலும் இளைஞர்கள். எனவே என் வருகை அனைவரின் கவனத்தையும் வெகுவாக ஈர்த்ததில் ஆச்சர்யம் இல்லை.

எனக்கு எதிர் இருக்கையில் ரமேஷ். முதல் நாள் அவர் பார்த்த பார்வையிலேயே அவருள் மின்சாரம் தாக்கியதை உணர்ந்தேன். என்னிடம் பேசும் போதெல்லாம் அவர் முகத்தில் ஒருவித தவிப்பும், படபடப்பும் மின்னுவதைக் கவனித்தேன்.

‘ரோஜா ஒன்று

நடந்து போனது

முள்ளை மட்டும்

என் இதயத்தில்

விட்டுவிட்டு!

– என ஒரு கவிதை எழுதி, தன் மேஜையில் ஒட்டி வைத்திருந்தார். ‘வாவ்… சூப்பர்! இது நீங்க எழுதிய கவிதையா ரமேஷ்?’ என்று கேட்டதற்கு, தர்மசங்கடமாகி, அசடு வழிய சிரித்தார். அவருக்கு என் மேல் காதல் என்பது தெளிவாகவே புரிந்தது. அதை எத்தனையோ முறை அவர் வெளிப்படுத்த முயன்று, கடைசி வினாடியில் தைரியமிழந்து, மௌனமாகி, பின்பு எப்படியோ ஒரு நாள் என்னிடம் துணிச்சலாக, சஞ்சனா ஐ லவ் யூ! என்று சொல்லிவிட்டார், அதற்குள் அவர் முகம் வியர்த்துக்கொட்டி, விரல்கள் நடுங்கின.

நான் புன்னகைத்தேன். ‘மிஸ்டர் ரமேஷ்! உங்க எண்ணத்தை என்கிட்ட வெளிப்படுத்தினதுக்காக நான் சந்தோஷப்படறேன். ஆனா என் மனசுல காதல்ங்கிற வார்த்தைக்கே இடமில்லை!’

‘ஏன்?’

‘காதல்ங்கிறது என்ன… வெறும் உடல்ரீதியான ஈர்ப்புதானே!  இதுவே நான் கொஞ்சம் அழகில்லாம இருந்திருந்தா, உங்க மனசுக்குள் இப்படி ஒரு எண்ணம் வந்திருக்குமா?’

அழகுங்கிறதுக்கு  நிலையான அளவுகோல் கிடையாது மிஸ்.சஞ்சனா! ஒருத்தருக்கு அழகா தெரியறது இன்னொருத்தருக்கு அசிங்கமா தெரியலாம்! எனிவே நீங்க சொல்றபடியே வெச்சுக்கலாம். ஒருத்தர் மேல ஆரம்பகட்ட ஈர்ப்பு ஏற்படவேணா புறத்தோற்றம் காரணமாயிருக்கலாம். அது வெறும் இனக்கவர்ச்சியா… இல்ல, அதையும் தாண்டின ஆத்மார்த்தமான அன்பாங்கிறதுதான் முக்கியம். நான் உங்க மேல வெச்சிருக்கிறது ஆத்மார்த்தமான அன்பு!’

‘நான் உங்க உணர்வுகளை கொச்சைப்படுத்த விரும்பலை மிஸ்டர் ரமேஷ்! எனக்குள்ளே அப்படி ஒரு எண்ணம் இல்லைன்னுதான் சொல்றேன். ஐ யம் வெரி ஸாரி!’

ரமேஷ்

இரவு உறக்கம் வரவில்லை. சஞ்சனாவின் வார்த்தைகள் நெஞ்சில் இடறிக்கொண்டே இருந்தன.

எத்தனையோ பெண்கள் என்னைக் காதலிப்பதாகச் சொல்லி இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் ஒருவர்கூட என் மனதை ஊடுருவியதில்லை. முதன்முதலாக என் மனதை ஆக்ரமித்தவள் சஞ்சனாதான். ஆனால்…

‘விடுறா! அவ என்ன பெரிய இவளா! அவளைவிட சூப்பர் ஃபிகர் உனக்கு மாட்டப்போவுது பார்! என் நண்பர்கள் கூறிய ஆறுதல் வார்த்தைகள் என்னை சமாதானப்படுத்தவில்லை. எதிலும் சுரத்தின்றி அலுவலகம் சென்று வந்தேன். சஞ்சனா எப்போதும் போல் மிகவும் இயல்பாகத்தான் என்னோடு பேசினாள். எனக்குத்தான் அவளோடு பேசுவதில் மெல்லிய சங்கடமும், குற்ற உணர்வும் இருந்தது. இந்நிலையில்தான், விதி தனது விளையாட்டைக் காட்டியது.

எங்கள் அலுவலகத்தில் மொத்தம் 120 பேர் பணிபுரிகிறோம். வருடா வருடம் எங்களில் இருவரை குலுக்கல் முறையில் தேர்ந்தெடுத்து, குடும்பத்துடன் ஊட்டி, கொடைக்கானல் என டூர் அனுப்புவது வழக்கம். மூன்று  நாள் பயணம். மொத்தச் செலவும் நிர்வாகத்தைச் சேர்ந்தது.

இந்த வருடம் நடந்த குலுக்கலில் தேர்வானது நானும் சஞ்சனாவும். இதை என்னவென்று சொல்ல?

எனக்கு பதிலாக வேறு யாரையாவது தேர்ந்தெடுத்து அனுப்புமாறு கேட்டுக்கொண்டேன். இதையறிந்த சஞ்சனா நேரே என்னிடம் வந்தாள்.

‘ஏன் ரமேஷ்… என்னோடு ஊட்டிக்கு வர உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா?’

நீங்களும் தனி. நானும் தனி. ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாப் போறது அவ்வளவு நல்லதில்லை!’

‘நட்பு ரீதியில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் வெளியூர் பயணம் போறது தப்பா?’

நமக்கு தப்பில்லாம இருக்கலாம். ஆனா மத்தவங்க தப்பா பேச இடமிருக்கே?

‘நம்ம மனசு சுத்தமா இருந்தா, அடுத்தவங்க பேச்சை பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை’ என்றாள். நான் மௌனம் காத்தேன்.

‘ஸோ உங்க மேலேயே உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை . பயப்படறீங்க!’

‘நோ… நோ…!’

‘பின்னே… பொம்பளை நானே தைரியமா வர்றப்ப உங்களுக்கென்ன சங்கடம்?’

இதற்கு மேலும் மறுத்தால், அவளின் வார்த்தைகளை ஒப்புக்கொண்டதைப் போலாகிவிடும் என்பதால் சம்மதித்தேன்.

சஞ்சனா

வெள்ளிக்கிழமை காலையில் நானும் ரமேஷூம் ஊட்டிக்கு கிளம்பினோம். பேருந்தில் வேறு இருக்கையில் அமரப்போனவரை நான்தான் அழைத்து என் அருகில் அமரச்செய்தேன். என்றாலும், வழியெங்கும் பசுமையாக் காட்சியளித்த மலைத்தொடர்களை ரசிக்கும் பாவனையில் என்னிடம் பேசுவதைத் தவிர்க்க முயன்றார். நானாக வலியப்பேசினாலும் தத்தித் தயங்கிய பதில்தான்.

கோடை ஆரம்பித்திருந்த்தால், ஊட்டியில் கணிசமான கூட்டமிருந்தது. ஓட்டல் க்வீன் கார்டனில் அறை எடுத்துக்கொண்டோம். இருவரும் தனித்தனி அறைகளில் தங்கிக்கொள்ளலாம் என ரமேஷ் சொன்னார். நான் மறுத்து ஒரே அறையாக எடுக்கச்சொன்னேன்.

தரை முழுக்க மெத்தென்ற கார்பெட். குழாயைத் திறந்தால் வெந்நீர், குளிருக்கு இதமாக ஹீட்டர், தொலைக்காட்சி என அறை சகல வசதிகளுடன் இருந்தது.

குளித்து முடித்து, டிபன் சாப்பிட்டுவிட்டு பக்கத்தில் ரோஸ் கார்டன், பொட்டானிகல் கார்டன் எனக்காலார நடந்துவிட்டுத் திரும்பினோம்.

ரமேஷ் இன்னமும் இருக்கமாகவே இருந்தார். அவரைப்பார்க்கையில் ஒரு பக்கம் பாவமாகவும், மறுபுறம் சிரிப்பாகவும் இருந்தது.

அறைக்குத் திரும்பியதும் சற்று நேரம் டி.வி. பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். பின்பு லுங்கிக்கு மாறிய ரமேஷ், பயணக் களைப்பு கண்ணை அசத்துவதாகச் சொல்லிப் படுத்துக்கொண்டார்.

இரட்டைக்கட்டில் ஒன்றாகத்தான் போடப்பட்டிருந்தது. இடைவெளி மனதில் இருந்தால் போதும் என நான்தான் சொல்லியிருந்தேன். நிமிடத்தில் ரமேஷிடமிருந்து குறட்டை ஒலி எழுந்தது. சிறிது நேரம் நான் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இடுப்புவரை கம்பளி மூடியிருக்க, அவரது திண்ணென்ற புஜம் இரவு விளக்கு வெளிச்சத்தில் பளபளத்தது. அடர்த்தியான மார்பு முடியின் நடுவே தங்கச் சங்கிலி.

என்னுள் பெண்மைக்கே உரிய சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. என் உணர்வில் ஏதோ ரசாயன மாற்றம். சொல்லி வைத்தாற்போல, தூக்கத்தில் புரண்ட ரமேஷின் கை தற்செயலாக என் மேல் படர, ஏற்கனவே நெகிழ்ந்திருந்த என் உணர்வுகள் தீப்பற்றிக்கொண்டன.

ரமேஷின் கைகளை எடுத்து கன்னத்தில் வைத்துக்கொண்டேன். நெஞ்சில் இனம் புரியாத பரவசம். அவரின் அருகே நெருங்கி, அவர் தோளில் முகம் புதைத்தேன். அவரின் உஷ்ணமூச்சு என் புறங்கழுத்தில் மோதி கிறங்கடிக்க, அவரது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டேன்.

ரமேஷ் திடுக்கிட்டு விழித்து, ‘சஞ்சனா…!’ என்றார் அதிர்ச்சி கலந்த குரலில். நான் அதைப் பொருட்படத்தாமல், அவரை இறுக அணைத்துக்கொண்டேன். என் உடலும் உள்ளமும் கட்டுப்பாட்டை இழந்திருந்தன.

‘சஞ்சனா… என்ன இது!? எ ன்றவாறே, என்னை வலுக்கட்டாயமாக உதறிவிட்டு எழுந்தார்.

நான் சுய நினைவுக்கு மீண்டேன். பொங்கிவரும் பாலில் தண்ணீர் தெளித்ததும் சட்டென அடங்குவதுபோல என் தகிப்பு அடங்கியது.

‘ஸாரி ரமேஷ்!’ மேனி முழுவதும் கூச, தலைகுனிந்து நின்றேன். சே…! நானா இப்படி நடந்து கொண்டேன்! கடவுளே… எப்படி மதிகெட்டுப் போனேன்? அழுகை சுரந்து வந்தது.

ப்ளீஸ் சஞ்சனா… இப்ப என்ன நடந்துடுச்சு… ஏன் அழறீங்க? ஃபர்கெட் இட்!’ என்றார் ரமேஷ்.

சில நிமிடங்கள் அங்கே அவலமான மௌனம் நிலவியது.

‘ரமேஷ் ஒண்ணு கேட்டா தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டீங்களே?’

‘கேளுங்க!’

‘என் மீது உங்களுக்கு காதல் இருந்தும்…இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பசன்படுத்தி, நீங்க என்னை முழுசா ஆக்கரமிச்சருக்கலாமே! ஆனா நீங்க அப்படிச் செய்யலயே ஏன்?’

‘ ஏன்னா நான் உங்க மேல வச்சிருக்கிறது உண்மையான காதல்!’

‘காதல்ல காமமும் ஒரு அங்கம்தானே?’

‘ஒப்புக்கறேன். காமம் கலக்காத காதல் இல்லை. ஆனா கட்டுப்படுத்த முடியாத காமத்தில் காதலே இல்லை. நானும் என் கட்டுப்பாட்டை இழந்து செயல்பட்டிருந்தா, உங்க மேல நான் வச்சிருக்கிற காதல் வெறும் இனக்கவர்ச்சிதான்னு அர்த்தமாகி இருக்கும் இல்லையா?’

‘ அப்ப நான் நடந்துகிட்ட விதம்…?’

என்னைப் பார்த்தா இப்போ உங்களுக்கு அருவருப்பா இருக்கில்ல?’ சொல்லிவிட்டுக் கண்களில் நீர் துளிக்தலையைக் குனிந்து கொண்டேன்.

‘இல்லை சஞ்சனா! ஆண்களுக்குத்தான் காதல் கலந்த காமம், காதல் கலக்காத காமம்னு ரெண்டு வகை உண்டு. பெண்களுக்கு அப்படியல்ல. காதல் உணர்வு எழுந்த பின்னால்தான் காம உணர்வு எழும். நீ என் காதலை ஏத்துக்கிட்டேங்கிறதுக்கான அடையாளம்தான் நீ இப்போ நடந்துகிட்ட விதம். அதனால எந்தக்குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் படுத்துத் தூங்கு. குட் நைட்!’- சொல்லிவிட்டு, இழுத்துப் போர்த்திப் படுத்துக்கொண்டார் ரமேஷ். நான் அவரையே பார்த்தபடி நெடுநேரம் அமர்ந்திருந்தேன்.

என்னுள் மணிச்சத்தம் எழுப்பியபடி திடமாக்க் கால் பதித்து நடக்கத் தொடங்கியது காதல் யானை!

– உதா பார்த்திபன்.

நன்றி; ஆ.வி.

 

குறிச்சொற்கள்: , , ,

மனிதனால் மறக்க முடியாத உணர்வு – காதலா? துரோகமா?

பிழைப்பு – சிறுகதை

புரோக்கர் அய்யாதுரை ஐந்து நூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை திலகா கைகளில் திணித்தான். அக்கம் பக்கம் உஷாராய் பார்த்துக்கொண்டு, சட்டென ஜாக்கட்டுக்குள் பணத்தை பத்திரப்படுத்திக் கொண்டாள்.

‘பார்ட்டி ரெடி பண்ணிட்டேன், நாளைக்கு வந்துடு!’ அய்யாதுரை சுருக்கமாகச் சொன்னான். மற்றதை திலகா அறிவாள்.

‘அண்ணே, ஆளு எந்த ஊரு?

‘யாராயிருந்தா உனக்கென்ன? ரெண்டு மூணு மணி நேரம் இருக்கப்போற. நல்லா மேக்கப் பண்ணிகிட்டு வந்திடு. எல்லாம் முடிஞ்சதும் மீதியை செட்டில் பண்றேன்!’

திலகாவுக்கு 30 வயது. ஆனால் பார்த்தால் அப்படி தெரியாது.ஏதேதோ காரணங்களால் திருமணம் கைகூடாமலே போய்விட்டது. அதற்குப்பழியாக இப்போதெல்லாம் கிட்டத்தட்ட அவள் நித்யகல்யாணிதான். திலகா இப்படி சம்பாதிப்பது அம்மாவுக்கும் தெரியும். என்ன செய்ய? வறுமை. வெளியே தெரிஞ்சா கேவலம்தான். ஒரு முறை பத்திரிகையில் போட்டோ கூட வந்தது. நல்லவேளையாக திலகா தலையைக் குனிந்து கொண்டிருந்ததால் அடையாளம் தெரியவில்லை.

அய்யாதுரை அந்த ஆளை காட்டினான். அவன் கிராமத்தான் போல இருந்தான். இருவரையும் ஆட்டோவில் ஏற்றிவிட்டு, தானும் முன் சீட்டில் தொற்றிக்கொண்டான் அய்யதுரை. ஆட்டோ மண்டப வாசலில் நின்றது. கட்சித்தலைவர் சிறிது நேரத்தில் வந்துவிடுவார். அவர் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு நூறு ஜோடிகளுக்கு இலவசத்திருமணம்.

நூறு உண்மையான ஜோடிகளுக்கு எங்கே போவது? திலகா போன்றவர்களால் தான் அய்யாதுரைக்கு பிழைப்பு ஓடுகிறது.

டீனா.

மனிதனால் மறக்க முடியாத உணர்வு – காதல்தானே!?

அதைவிட துரோகம்! குறிப்பாக கணவனோ மனைவியோ சம்பந்தப்பட்ட துரோகம்! ஜார் மன்னர் பீட்டர், தன் மனைவிக்கு கள்ளக்காதலன் உண்டு என்று தெரிந்தவுடன், அவனை சிரச்சேதம் செய்து, தலையை மட்டும் ஊறுகாய் மாதிரி ஒரு கண்ணாடி ஜாடியில் போட்டு மாகா,ஆணியின் கட்டிலுக்கு அருகே ஒரு டேபிளில் வைத்தார். தினமும் ‘அதை’ மனைவி பார்க்க வேண்டும் என்று ஆணை!

போலந்தில் 1994-ம் ஆண்டில், போரிஸ் பாவ் ஹாரிக் என்பவருடைய கோட்டுப்பையில் காண்டம் பாக்கட் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டார், அவரின் மனைவி. ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொண்டு, பொறுமையாக ஒவ்வொரு உறைக்குள்ளும் மிளகாய்ப் பொடியை அரைத்துப் பூசி மீண்டும் பாக்கெட்டில் வைத்துவிட, இரண்டு நாள் கழித்து ஜாலி கணவர் ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட் ஆகியிருப்பதாக மனைவிக்கு ஃபோன் வந்தது.

முத்தமிடும்போது இன்பமடைவது பெண்கள்தான் ஆண்கள் இல்லை என்று ஒரு புத்தகத்தில் படித்தேன் அது உண்மையா?

அபத்தம்! முத்தத்தைவிட பொது உடைமை சித்தாந்தத்தில் நம்பிக்கை வைக்கின்ற ஒன்று வேறெதுவும் இல்லை! முத்தம் என்பது காதல் ஜோடியின் ஆன்மாக்கள் சில நிமிடங்கள் இணைந்து குடிபுகுவதற்காகச் சரேலென்று உதடுகளால் கட்டப்படும் ஆர்க்கிடெக்சர்.

நன்றி; ஆ.வி.

நேரமிருந்தால் இந்த வலைப் பதிவிற்கும்தான் போய்ப் பாருங்களேன்.

அன்புடன்,

உயிர்த்தோழி.

 

குறிச்சொற்கள்: , ,

ஒளிந்திருந்த முலைகள்

கீழே விழுந்துவிட்ட ஐம்பது பைசாவை
குனிந்து எடுத்த நொடியில்
என் உள்ளாடையில் படிந்துவிட்டிருந்தன
சில பார்வைகள்
கம்பியை எட்டிப்பிடித்த தருணத்தில்
எங்கோ ஒளிந்திருந்த என் முலைகளைத்
தேடிக் கொண்டிருந்தன
சில பார்வைகள்
கை வைத்து மறைப்பதைக் கூட
அவமானப்பட்டுச் செய்கிறேன்

“முன்னாலே போமா” என்று
பின்னாலே தடவிவிட்டு போகும்
நடத்துனர்
கூசிய பதட்டத்தோடு திரும்பிப் பார்த்தால்
மகளிர் இருக்கையின் இடுக்குகளில்
கூனிக்குறுகி என்னைப் போலவே
சில திரௌபதிகள்
ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும்
மரணித்து நிமிர்கிறது வாழ்க்கை

ஆண்டவா!
எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்கிறோம்
ஆனால் அடுத்த பிறவியில்
ஆண்களுக்கு வைத்துவிடு மார்பகத்தை…

-முத்தாஸ் கண்ணன்

நன்றி; Rammalar’s Weblog

 

குறிச்சொற்கள்: ,

கொஞ்சம் நெருடலான விஷயம்

இரவு 8 மணி. இன்னும் சரியாக மூன்று மணி நேரத்திற்குள் சேது ஒரு முடிவு எடுத்தாக வேண்டும்.

‘ஹாய் க்யூட்டி” என்று ஸ்கூட்டியில் பறந்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண் சேதுவைப் பார்த்துக் கத்திவிட்டுப் போனாள். நல்ல பெண்களைக் கூட இதைப் போல் சீண்ட வைக்கும் அபரிமிதமான அழகு சேதுவிடம் இருந்தது. ஆனால் சேது அந்த அழகை ஒரு தேவையில்லாத தொந்தரவாகத்தான் பார்த்தான்.

அவனை நன்கு அறிந்தவர்கள் அவனுடைய கூர்மையான அறிவையும் அசாதாரணமான நேர்மையையும் கண்டு பிரமித்தார்கள். சேது நட்பு என்று பழகியது வாசுவிடம் மட்டும்தான். .

சேது ப்ளஸ் டூ படித்துக் கொண்டிருந்த போது அவனது தாயும் தந்தையும்  ஒரு கோரமான சாலை விபத்தில் இறந்துவிட வாசுவின் தந்தைதான் அவனைப் படிக்கவைத்து ஆளாக்கினார்.

நண்பர்கள் இருவருக்கும் சென்னையில் நல்ல கம்பெனிகளில் வேலை கிடைத்தது. வாசு மார்க்கெட்டிங் துறையில் காலூன்றினான். சேது கணினித் துறையில் விற்பன்னன் ஆனான்.

இருவரும் ஒரு குட்டி ஃப்ளாட்டை வாடகைக்குப் பிடித்து சென்னை வாழ்க்கையை அனுபவிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள். வாசுவின் அப்பாவிற்குத் திடீரென்று உடல் நலம் குன்றியது.. தன் உறவுக்காரப் பெண்ணான வித்யாவை வாசுவிற்கு அவசரம் அவசரமாகத் திருமணம் செய்து வைத்தார். அடுத்து சேதுவிற்கும் பெண் பார்க்க முற்படும் வேளையில் அவர் இறந்து விடவே சேது தன் திருமணத்தைத் தள்ளி வைத்தான்.

சேதுவைக் காதலிக்க சென்னைப் பெண்கள் வரிசை கட்டி நின்றார்கள். ஆனால் சேது யாருக்கும் மசியவில்லை.

வாசு தனக்குத் திருமணமானவுடன் சேதுவை வற்புறுத்தித் தன்னுடன் இருக்கச் செய்தான்.

வாசுவிற்கும் சேதுவிற்கும் இருந்தது அபூர்வமான வகையைச் சேர்ந்த நட்பு. அவர்களுக்கு இடையில் யாரையும் வர அனுமதிக்க மாட்டார்கள். இருவரும் உப்பு சப்பில்லாத விஷயத்தைக்கூடக் காரசாரமாக விவாதிப்பார்கள். ஆனால் மூன்றாவது நபர் உள்ளே புகுந்து குழப்பம் செய்ய முற்பட்டால் இருவரும் சேர்ந்து கொண்டு அந்த மூன்றாவது ஆளை உண்டு இல்லை என்று செய்துவிடுவார்கள்.

சேதுவைப் போல் இங்கிதம் தெரிந்த ஒருவனைப் பார்ப்பது அரிது. நண்பன் வீட்டில் தங்கச் சொல்லிவிட்டான் என்பதற்காக பூஜை வேளைக் கரடியாகத் தொந்தரவு செய்யமாட்டான். சாப்பிடும் வேளையில் மட்டும் வந்து  சாப்பிட்டுவிட்டு பின் மாடியில் உள்ள தனது அறைக்குள் புகுந்துவிடுவான்.

மாலை நேரங்களில் மட்டும் மூவரும் கூடத்தில் உட்கார்ந்து சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். மற்ற நேரங்களில் சேது அந்த வீட்டில் இருக்கிறான் என்பதற்கான அடையாளமே இருக்காது. அப்படியே மூன்று ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன.

மணமாகி மனைவி என்று ஒருத்தி வந்தவுடன் கணவனின் பல அழகிய நட்புகள் அழிவதை சேது பார்த்திருக்கிறான். ஆனால்; வாசு-சேது நட்பு வாசுவின் திருமணத்திற்குப் பின் இன்னும் பலப்பட்டிருந்தது. ‘கடவுளே இந்த அழகான நட்பிற்கு ஆபத்து வந்துவிடக்கூடாது.’ என்று தினமும் இறைவனிடம் வேண்டிக்கொள்வான் சேது.

கடவுள் அந்த வேண்டுதலுக்குச் செவி மடுக்கவில்லை என்பதைச் சமீபத்திய நிகழ்வுகள் விளக்கின…

அன்று மாலை வழக்கம் போல் வாசு, வித்யா, சேது வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“நீங்க பேசிக்கிட்டு இருங்க. நான் பத்து நிமிஷம் வெளிய போய்ட்டு வந்துடறேன். வித்யா, நீ சேதுகிட்ட பேச வேண்டியதப் பேசிரு.”
சொல்லிவிட்டு ஓட்டமும் நடையுமாக வீட்டை விட்டு வெளியேறினான் வாசு.

“சேது, கொஞ்சம் உள்ள வரீங்களா? நெருடலான ஒரு விஷயத்த உங்ககிட்ட பேசணும்.”

சேது வித்யாவைப் பின் தொடர்ந்து அடுத்த அறைக்குச் சென்றான். இருவரும் எதிர் எதிர் நாற்காலிகளில் அமர்ந்தனர்.

“எங்களுக்குக் கல்யாணமாகி மூணு வருஷமாச்சு சேது. இன்னும் குழந்தை இல்ல. எங்க ரெண்டு பேர் வீட்லயும் பேச ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.

“டாக்டர்கிட்ட ஓடினோம். எனக்கு ஒண்ணும் பிரச்சினையில்ல. அவருக்குத்தான் ஸ்பெர்ம் கவுண்ட் குறைச்சலா இருக்காம். குழந்தை பிறக்க லேட்டாகும், இல்ல, பிறக்காமயே கூடப் போயிரும்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாரு. இது நடந்து ஒரு வருஷம் ஆச்சு. முதல்ல கொஞ்சமாவது நம்பிக்கை இருந்துச்சி. இப்ப இல்ல.

“வாசு என்கிட்ட இதப் பத்திச் சொல்லவேயில்லையே. ..”

“இந்த மூணு வருஷத்துல நீங்க ஒரே ஒரு தரம்தான் கேட்டீங்க – வாசு விசேஷம் எப்படான்னு. ‘நாங்க கொஞ்ச நாளா ப்ளான் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கோம்னு சொல்லி அப்போதைக்கு மழுப்பிட்டாரு. உங்ககிட்ட சொன்னா நீங்க இதையே நெனச்சி மருகிக்கிட்டு இருப்பீங்கன்னுதான் சொல்லல.”

“ஓ .. ..”

“செயற்கைக் கருத்தரிப்பு முறைகள் ஏதாவது முயற்சி பண்ணலாம்னு யோசிச்சோம். அதுக்கு நெறைய செலவாகும்னு சொல்றாங்க. அவரால அவ்வளவு காசு புரட்ட முடியுமான்னு தெரியல..”

“நான் பி.எஃப்.. லோன் போட்டுத் தரேன். கையில கொஞ்சம் காசு சேத்து வச்சிருக்கேன். அதப் பூராக் கொடுக்கறேன்.”

“தேங்க்ஸ் சேது. அவ்வளவு செலவு பண்ணியுமே அதுல 70 சதவிகிதம் தான் வெற்றி வாய்ப்பு இருக்குன்னு சொல்றாங்க. அது மட்டுமில்லாம அது பயங்கரமா வலிக்குமாம்.”

“நான் வேற டாக்டர்கிட்ட கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன்.“

“நாங்க ஏற்கனவே நாலு டாக்டரப் பாத்துட்டோம் சேது.”

“அந்த ராஸ்கல் வரட்டும். நாலு அடி போட்டாத்தான் அவன் சரிப்படுவான். இவ்வளவு நடந்துருக்கு, என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லல பாருங்க.. அந்தத் தடியன…”

“சேது.. ப்ளீஸ். அவர்கிட்ட ஒண்ணும் கேட்றாதீங்க. இந்த விஷயத்துல ரொம்ப மனசு உடஞ்சி போயிருக்காரு..”
“ஒரு குழந்தையத் தத்து எடுத்துக்கலாம்ல. .. ..”

“அதுல ரெண்டு பேருக்குமே இஷ்டம் இல்ல, சேது.”

“அப்ப இதுக்கு என்னதான் தீர்வு?”

“அத எப்படிச் சொல்றதுன்னுதான் தெரியல. நேத்து ராத்திரி பூரா நாங்க இதப் பத்தித்தான் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம். கடைசியில அவருக்குத்தான் இந்த ஐடியா வந்துச்சி. அத எப்படி….. நான் உங்ககிட்ட சொல்றது.. அதாவது சேது நீங்க என்கிட்ட.. எனக்கு குழந்தை.. இயற்கையான… முறைல.. .. ..”

“நோ”

சேதுவின் அலறல் வீட்டு வாசல் வரை கேட்டது.

“இதே மாதிரிதான் நானும் நேத்து அலறினேன். ஆனா வாசு என் கையப் பிடிச்சிக்கிட்டு பொறுமையா எல்லா விஷயத்தையும் விளக்கினாரு. “

“ “
“மகாபாரதத்துல விசித்திரவீர்யனுக்குக் குழந்தை பொறக்கல. வம்சத்துக்கு சந்ததியில்லாமப் போயிரக்கூடாதுன்னு அவனோட அம்மாவே தன்னோட இன்னொரு பிள்ளையான வேத வியாசரக் கூப்பிட்டு அவனுடைய மனைவிகள்கூட சேரச் சொல்றாங்க..”

“ப்ளீஸ் வித்யா.. அப்படியெல்லாம் பேசாதீங்க.”

“இப்போ டெஸ்ட் ட்யூப் பேபின்னா என்ன பண்றாங்க? யாரோ முகம் தெரியாத ஒரு ஆணோட வித்தத்தானே என் கருப்பைக்குள்ள செலுத்தறாங்க. நம்ம ஒழுக்கவிதிகள் படி அதுவும் தப்புத்தானே? அதுக்கும் இதுக்கும் பெரிசா ஒண்ணும் வித்தியாசம் இல்ல..”

சேது வித்யாவை முறைத்துப் பார்த்தான்.

“.. .. அப்படின்னு அவர் சொல்றாரு.. சேது”
“  “
“டெஸ்ட் ட்யூப் பேபில அப்பா யாருன்னே தெரியாது. அவன் குடிகாரனா இருக்கலாம், திருடனா இருக்கலாம், மொள்ளமாரியா இருக்கலாம். ஆனா இந்த முறையில நமக்கு சேது மாதிரி அழகா, அறிவா குணசாலியா குழந்தை பிறக்க நெறைய வாய்ப்பு இருக்குன்னு சொன்னாரு.”

சேதுவின் முறைப்பு இன்னும் உஷ்ணமாக இருந்தது.
“இன்னும் ஒரே ஒரு விஷயம். ‘சேது பழசெல்லாம் மறக்கற டைப் இல்ல. நண்பனோட மனைவிகிட்ட தப்பா நடந்துக்கறோம்னு நெனைக்காம நண்பனுக்குக் கஷ்டகாலத்துல உதவி செய்யறதா நெனச்சிக்கச் சொல்லுன்னு சொன்னாரு.”
சேது எழுந்து நின்றான்.

“ஒரே நிமிஷம் சேது.. நான் உங்கள வற்புறுத்தல. நல்லா யோசிச்சிப் பாருங்க. உங்களுக்குச் சரின்னு பட்டுதுன்னா இன்னிக்கு ராத்திரி 11 மணிக்கு எங்க ரூமுக்கு வாங்க. அவரு இன்னிக்கு ஊருக்குப் போறாரு வர நாலு நாள் ஆகும். சரின்னு படலேன்னா இப்ப நம்ம பேசினத மூணு பேருமே மறந்துருவோம்.”

“   “

“சரியா 11 10க்கு என் ரூமுக்கு தப்பாளப் போட்ருவேன். அதுக்கப்பறம் இந்த விஷயத்த சாகற வரைக்கும் பேசமாட்டேன்.. அம்மா மேல சத்தியம்.”

சேது வெளியே வந்த போது வாசு வீட்டிற்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தான். வாசு செல்போனில் கத்திப் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
“அம்மா, டாக்டர் எப்படியும் சீக்கிரமா குழந்தை பிறக்கும்னு சொல்லிட்டாரும்மா. ஏம்மா என் நிலமை தெரியாம இப்படித் தொணதொணக்கறீங்க?”
பேசி முடித்துவிட்டு வாசு சேதுவைப் பார்த்த பார்வையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் இருப்பதாக சேதுவிற்குப் பட்டது.

“சேது, ஒரு நிமிஷம்.”
சேது நின்றான். வித்யா வாசுவின் பெட்டியைக் கொண்டு வந்து வைத்தாள்.

“ஆபீஸ்ல திடீர்னு என்ன மதுரைக்குப் போகச் சொல்லிட்டாங்க. வர நாலு நாள் ஆகும். வீட்டப் பாத்துக்க..”

சேதுவிற்கு நெஞ்சில் வலித்தது வாசு கிளம்பிப் போனவுடன் தான் வெளியே நடந்துவிட்டு வருவதாக வித்யாவிடம் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான் சேது..

எட்டு மணியில் இருந்து வீட்டுக்கு வெளியில்தான் இருக்கிறான் சேது. தன்னைக் கட்டிக் காப்பாற்றி ஆளாக்கிய நட்பு முக்கியமா, இல்லை சமுதாயத்தின் ஒழுக்க விதிகள் முக்கியமா? வாசுவின் வேண்டுகோளுக்கு உடன்பட்டால் நடந்ததைத் தன் வருங்கால மனைவியிடம் சொல்லியேயாக வேண்டும். அவள் அதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வாள்? அவளிடம் இதை மறைப்பது நியாயமா? வாசுவிடம் பேசிப் பார்த்தால்.. வாசு எளிதில் உணர்ச்சி வசப்படக்கூடியவன். வார்த்தைகள் தடிக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

நட்பா, ஒழுக்கமா என்ற பட்டிமன்றத்தில் இறுதித் தீர்ப்பு நட்பின் பக்கம்தான்.

மணி 10 40. சேது மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு வீட்டிற்கு நடக்க ஆரம்பித்தான்.
வாசு-வித்யாவின் அறைக்கதவை சேது தட்டிய போது 10 55.
“வாங்க சேது.”
சேது வித்யாவின் முகத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அதில் தெரிந்த பாவத்தை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சேது.”
அடுத்த அரைமணி நேரத்துக்கு அங்கு வித்யாவின் பெண்மை முழுமையான ஆளுமை பெற்றது. அந்த ஆவேசமான பெண்மையிடம் உண்டான முழுமையான அர்ப்பணிப்பு சேதுவின் அடி நெஞ்சு வரை இனித்தது உண்மைதான். என்றாலும் அதே நெஞ்சின் மற்றொரு ஓரத்தில் ஒரு உறுத்தலும் ஒரு பயமும் இருக்கத்தான் செய்தது.

மறுநாள் காலை. சேதுவிற்கு வாழ்க்கையே வெறுப்பாக இருந்தது. அவசர வேலை என்று சொல்லி காலை எட்டு மணிக்கே கிளம்பிவிட்டான்.

மும்பையில் ஒரு ப்ரொஜெக்ட்டில் நான்கு மாதம் வேலை பார்க்கிறாயா, கை நிறைய அலவன்ஸ் வாங்கித் தருகிறேன் என்று அவனுடைய மேனேஜர் ஆசை காட்டிய போது உடனே ஒத்துக் கொண்டான்.
அன்று இரவே நண்பன் வாசுவிடம் மும்பை வந்திருக்கும் விஷயத்தைச் சொன்னான். நண்பர்கள் தினமும் இரவு ஒரு மணி நேரம் பேசிக் கொண்டனர். அந்த முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிச் சேதுவும் கேட்கவில்லை. வாசுவும் எதுவும் சொல்லவில்லை. எப்போதாவது வித்யா லைனில் வருவாள். மும்பை வசதியாக இருக்கிறதா, சாப்பாடு எப்படி இருக்கிறது என்பதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை.

மும்பை ப்ரொஜெக்ட் மேனேஜர் அவனுக்கு டீம் லீடர் பதவி கொடுத்து அவனது சம்பளத்தை ஏறக்குறைய இரட்டிப்பாக்கி மும்பைக்கு நிரந்தரமாக அழைத்தார். இந்த சூழ்நிலையில் தான் வாசு-வித்யாவை விட்டு விலகியிருப்பதுதான் நல்லது என்று நினைத்த சேது மும்பை மாற்றலை ஏற்றுக்கொண்டான்.

ஒரு வாரம் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு சென்னைக்கு வந்திருந்தான் – வாசுவின் வீட்டில் இருக்கும் தனது மிச்ச சொச்ச உடமைகளை எடுத்துக் கொண்டு போக

“வாடா பெரிய மனுஷா நாலு மாசமா உன்னப் பாக்காமக் கண்ணே பூத்துப் போச்சுடா.”
சேதுவின் கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன.

“வித்யாவா? போன மாசம் அம்மா வீட்டுக்குப் போனவ இன்னும் வரல.”

சேதுவின் புதிய வேலை அதில் இருக்கும் வசதி வாய்ப்புகள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். வித்யா கருவுற்றிருக்க வேண்டும். இப்போது மசக்கைக்காகத் தாய் வீட்டுக்குப் போயிருக்க வேண்டும் என்று அனுமானித்தான் சேது. அதை எப்படி உறுதிப் படுத்திக் கொள்வது?

“வாசு, வித்யா கூட ஏதாவது சண்டையா? இவ்வளவு நாளு அவ உன்னவிட்டுப் பிரிஞ்சி இருந்ததே இல்லையே..”

வாசுவின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பைப் பார்த்து தனது முகத்தில் போலி சந்தோஷத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு வாசுவின் கைகளைப் பற்றிப் பலமாகக் குலுக்கினான் சேது.

“கன்கிராஜுலேஷன்ஸ். விசேஷம்னு சொல்லவேயில்லையே…. .. “

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லடா. நாங்க தான் மூணு மூன்றரை வருஷத்துக்குக் குழந்தை வேண்டாம்னு ப்ளான் பண்ணியிருந்தோம்ல. இப்பத்தான் எனக்கு ஆபீசுல ப்ரமோஷன் கெடைக்கும் போல இருக்கு. அதனால இனிமேதான் குழந்தைக்கான ஏற்பாட்டக் கவனிக்கணும்.”
“அப்போ வித்யா எதுக்காக அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருக்கா?.”

“அவளோட அண்ணன் அமெரிக்காவுலருந்து வந்திருக்காரு. பாக்கப் போயிருக்கா.”

தன் அதிர்ச்சியை மறைத்துக் கொள்ளப் படாத பாடு பட்டான் சேது. எப்படியாவது வாசுவிடமிருந்து உண்மையை வரவழைத்துவிட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.

“நீங்க குழந்தை வேண்டாம்னு ப்ளான் பண்றீங்கன்னு எங்கிட்ட சொல்லவேயில்லையே..”

“கல்யாணமான ஆறு மாசத்துல நீ விசேஷம் எப்படான்னு கேட்ட. நான் சொன்னேன். நீ மறந்துட்ட”

சேது தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மெதுவாகக் கேட்டான்.
“வாசு, நீங்க ரெண்டு பேரும் எதுக்கும் ஒருதரம் டாக்டர்கிட்ட செக்கப் செஞ்சிக்கறது நல்லது.”

“வித்யா ஊருக்குக் கௌம்பறதுக்கு முன்னால போய் செக்கப் பண்ணிக்கிட்டோம். ரெண்டு பேர்கிட்டயும் எந்தக் குறையும் இல்ல; கருத்தடை முறைகளக் கைவிட்டா குழந்தை வந்துரும்னு சொல்லிட்டாங்க.”

“வாசு நாலு மாசத்துக்கு முன்னால நீ மதுரைக்குக் கௌம்பற அன்னிக்கு வித்யாகிட்ட “நீ சேதுகிட்ட பேச வேண்டியதப் பேசிரு’ன்னு சொல்லிட்டுப் போனியே அது எதப் பத்தி?”

“அத இன்னுமா நெனச்சிக்கிட்டு இருக்க? உனக்கு வித்யாவோட சித்தி பொண்ணப் பாக்கலாமான்னு கேட்டா. நானே கேட்டுச் சொல்றேன்னு சொன்னேன். நான் கேட்டா நீ பழசல்லாம் நெனச்சிக்கிட்டு சரின்னு சொல்லிருவ. அதனால நீங்க இல்லாத போது நானே கேக்கறேன்னு சொன்னா.

“நீ இன்னும் ரெண்டு வருஷம் கழிச்சித்தான் கல்யாணம்னு சொல்லிட்டியாம்’. அவங்க வேற இடத்துல மாப்பிள்ள பாத்துட்டாங்க. நான் கேட்டிருந்தாலும் சேது அதையேதான் சொல்லியிருப்பான்னு சொன்னேன். வித்யா ஒத்துக்க மாட்டேங்கறா. நீயே சொல்லு, சேது. நான் கேட்டுட்டேனேங்கறதுக்காக நீ எஸ் சொல்ற அளவுக்கா இருக்கு நம்ம ஃப்ரண்ட்ஷிப்?”

சேது அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனதை வாசு கவனிக்கவில்லை.

நன்றி: – வரலொட்டி ரெங்கசாமி

 

குறிச்சொற்கள்: ,

வெட்கத்தைக் கேட்டால் என்ன தருவாய்?


நான் எது கேட்டாலும் வெட்கத்தையே

தருகிறாயே… வெட்கத்தைக் கேட்டால்

என்ன தருவாய்?

அழகான பொருட்களெல்லாம் உன்னை

நினைவுபடுத்துகின்றன. உன்னை

நினைவுபடுத்துகிற எல்லாமே

அழகாகத்தான் இருக்கின்றன.

நீ சாய்வதற்கென்றே வைத்திருக்கும் என்

தோள்களில் யார்யாரோ தூங்கிச் சாய்கிறார்கள்

பயணத்தில்.

முதல்முறையாக ஒருமுறை உன் மடியில்

படுத்து நான் அழுதுவிட்ட போது…ஏன்

என்று கேட்டாய். அதெல்லாம் எனக்குத்

தெரியாது. ஆனால் யார் மடியிலாவது படுத்து

அழவேண்டும் என்பது ரொம்ப நாள் ஆசை,

அது உன் மடியாயிற்று. அவ்வளவுதான்.

நீ கொடுத்த புகைப்படத்தில் இருப்பது

நீதானா? தொடப்போனால்

சினுங்குவதில்லையே… நீயா? முத்தம்

கேட்டால் வெட்கம் தருவதில்லையே…

நீயா? கவிதை சொன்னால் நெஞ்சில்

சாய்வதில்லையே …நீயா? எவ்வளவு

அருகிலிருந்தும் அந்த வாசனையில்லையே…

நீயா? வேண்டாம். நீயே வைத்துக்கொள்.

புகைப்படத்திலெல்லாம் நீ இருக்க முடியாது.

நாள் முழுவதும் கூந்தலிலிருந்த

பூவை

எந்த சலனமுமுன்றி

எடுத்தெறிந்துவிட்டு

வேறு பூவை சூட்டிக்கொள்ள

எப்படி முடிகிறது

இந்தப் பெண்களால்?

-          தபூ சங்கர்

 

குறிச்சொற்கள்: , ,

தீண்டல்


இரண்டு பெஞ்சுகளின் இடைவெளியில் எதிரெதிர்

வரும்போது என்னை உரசலாம் கொஞ்சம்

நெருக்கும் பஸ்ஸில் கூட்டத்தில் அலைக்கழித்து

ததும்பும் போது என் மீது படலாம்

காற்று படுத்திருக்கும் காரிடாரில் நடக்கையில்

வீசி நடக்கும் கையை என் மேலே வீசலாம்

இருண்ட நாலகத்தில் புத்தகங்களை

மேலடுக்கில் தேடுகையில் என் தோளை இடிக்கலாம்

எக்ளேர்ஸோ பாப்பின்ஸோ என்கெனத் தருகையில்

உரிமையெடுத்து உள்ளங்கையில் அழுத்தலாம்

சட்டையில் ஏதோ பூச்சி எனக் கத்தும்

பயந்தாங்க்கொள்ளியே, நீயே தட்டலாம்

வெள்ளை பேசினில் டெஸ்ட் ட்யூப் கழுவும்போது

உன் கைகள் என்னோடு கலக்கலாம்

கோயில் பிரசாதத்தைத் தாமரை உள்ளங்கையில்

ஏந்தி நீட்டி சிரிக்காமல் என் நெற்றியில் இடலாம்

கேலி பேசி உன்னை நான் அழவைக்கும்போது

செல்லமாய்க் கண்டித்து என் நெஞ்சில் குத்தலாம்

தோழிகளிடம் முகப்படுத்தி வைக்கையில்

மணிக்கட்டைத் தொட்டு உரிமையுடன் சொல்லலாம்

இத்தனை வாய்ப்புகள் இருந்தும்

இதையெல்லாம் விடுத்து

எங்கோ இருக்கும் என் இதயத்தை

அழுத்தமாய்த் தொட்டது ஏனடி தோழி…?

-  கிருஷ்ணன்.

 

குறிச்சொற்கள்: ,

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 88 other followers