வீடு துறந்து செல்பவர்கள்

திரும்புவதில்லை

வெளியில் ஒருத்தி அமைந்துவிட்டால்.

சிறு காலமே நீடிக்கும் இன்பம்

என்பதால் அல்ல

சிறியவர்கள் அடையும் இன்பம்

என்பதால் அல்ல

அந்த இன்பத்தை அடைய

எந்தச்சிறுமையும் அடைவர்

என்பதால்

அது சிற்றின்பம்.

மலையும் மலை சார்ந்த இடமும்

கொங்கைக் குறிஞ்சி

காடும் காடு சார்ந்த இடமும்

கூந்தல் முல்லை

வயலும் வயல் சார்ந்த இடமும்

வயிற்று மருதம்

கடலும் கடல் சார்ந்த இடமும்

வாய் நெய்தல்

மணலும் மணல் சார்ந்த இடமும்

முதுகுப் பாலை.

-மகுடேஸ்வரன்.

உங்களுடைய GREETINGS WITH LETTER கிடைத்தது. என்னால் ஆச்சர்யத்தைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. நிஜமாகவே நீங்கள்தானா? நம்பவே முடியவில்லை.ஜோர்டான் என்பது எங்கே இருக்கிறது என்பதை இனிமேல்தான் மேப்பில் தேடிப் பார்க்கப் போகிறேன். அடுத்த மடலை விரைவாகவும் என்ன நடந்தது? எப்படி ஜோர்டான் போனீர்கள்? இப்போது என்ன வேலை. திரும்பவும் இந்தியா திரும்புவது எப்போது? என்ற முழு விபரங்களுடன் நீண்டதாகவும் எழுதுங்கள்.

உங்கள் மனைவியும், குழந்தையும் நலம்தானே! அதற்குப் பிறகு குழந்தை ஏதும் இல்லைதானே! இப்போது அவள் எத்தனையாவது படிக்கிறாள்? எந்த ஸ்கூலில் படிக்கிறாள்? உங்களைப் பிரிந்திருக்க உங்கள் மனைவி எப்படி சம்மதித்தார்?

நீண்ட நாளைக்கு அப்புறம் உங்களின் கையெழுத்தைப் பார்த்ததும் நான் சிலிர்த்துப் போய்விட்டேன். திருவிழாவில் தொலைந்துபோன குழந்தையின் கால்சட்டையைப் பார்த்த தாயின் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன்.

செல்வம் இருந்தாலும் அதை அனுபவிக்க முடியாதவர்களும், தெரியாதவர்களும் உலகில் நிறைய உண்டு. அந்த மாதிரிதான் உங்கள் மனைவி என்று நினைக்கிறேன். அழகு, அறிவு, ரசனை, தெளிவு, கம்பீரம் என அனைத்தும் நிரம்பிய உங்களின் தவிப்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல், தானும் அனுபவிக்காமல், உங்களையும் சந்தோஷப் படுத்தாமல் வாழ்க்கையை வீண்டித்துவிட்டாரே என்றுதான் வருத்தமாக உள்ளது.

உயிரே! உங்களுடைய ஆசையும் தவிப்பும், வேகமும் ரசனையும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். இங்கே இருந்தாலாவது மாதத்தில் ஒரு முறையேனும் அரைகுறையாக உங்கள் மனைவி மூலம் அதைத் தீர்த்துக்கொள்வீர்கள். ஆனால் இப்போது தூரதேசத்தில் என்னதான் செய்வீர்கள் என்று நினைத்தால் என்னால் தாங்க முடியவில்லை. அதற்காக விபச்சாரிகள் யாரிடமும் போய்விடாதீர்கள். ப்ளீஸ்… உடம்பு கெட்டுப்போகும்.

என்னைப்பற்றி என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. தொடர்ந்து ஏமாற்றம் மட்டுமே கிடைத்தால் அதைக்கூட தாங்கும் மனப்பக்குவம் வந்துவிடுகிறது. இப்போதைய என் ஒரே ஆறுதல் குழந்தை ஒன்றுதான். இவளுடைய சிரிப்பில் என் எல்லா சோகங்களையும் மறக்கிறேன். நீங்கள் மட்டும் தைரியமாக ஒரு முடிவெடுத்திருந்தால், அதே சமயம் பொருளாதாரத்திலும் ஓரளவு நல்ல நிலைமையிலிருந்திருந்தால் உங்களைச் சார்ந்து வாழ்ந்து நான் சந்தோஷப்பட்டிருப்பேன்.

குழந்தை பிறந்த மூன்றாவது மாதம் ஒரு லட்சம் என் கணவருக்கு லாட்டரி விழுந்தது. முன்பே இவருக்கு லாட்டரி வாங்கும் பழக்கம் இருந்திருக்கும் போல. பணம் வந்த ஆசையில் எல்லா வேலைகளையும் மூட்டை கட்டிப் போட்டுவிட்டு பெரிதாக லாட்டரி விற்கும் கடை துவங்கினார்.

அதிலிருந்து வாழ்க்கை முறையே மாறிப்போச்சு. வீட்டுக்கு வரும் நேரம் மிகமிகக் குறைச்சல். பல நாள் இரவில் வருவதே இல்லை. நான் பார்க்கும் நேரமெல்லாம் குடிபோதையில்தான் இருக்கிறார். உடன் கஞ்சா அடிக்கும் பழக்கமும் இருக்கும் போல.

வாழ்க்கையில் அதிகபட்சம் எவ்வளவு ஏமாற்றத்தை சந்திக்க முடியுமோ அத்தனையும் சகித்துக் கொண்டு ஊமையாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். சூழ்நிலைக்குத் தகுந்த மாதிரி மனநிலை வேண்டுமானால் மாறிவிடுகிறதே தவிர, உடல் ஆசைகள் அதைப் புரிந்துகொள்கிற மாதிரி தெரியவில்லை!

பழைய முறைகளும், சுஜியும்தான் இதை சரிசெய்யப் பயன்படுத்தும் ஆயுதங்கள். சுஜிக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டதை உங்களுக்கு முன்பே எழுதிவிட்டேன்தானே! ஆனால் அவளுக்கு ஏனோ இன்னும் குழந்தை இல்லை.

உங்களிடம் சொல்ல பல விஷயங்கள் உள்ளது. அதையெல்லாம் எழுதலாமா? கடிதம் ஒழுங்காக கிடைக்குமா? அங்கே கடிதத்துக்கெல்லாம் சென்ஸார் கிடையாதுதானே!

விரிவாக எழுதுங்கள்.

அன்புடன்,

உங்கள் தோழி!

சில விஷயங்கள் மட்டுமே அனைவராலும் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். உதாரணமாக செக்ஸை சொல்லலாம். தினமும் சிறப்பாக செக்ஸ் வைத்துக்கொள்வது ஆரோக்கியத்துக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை உலகமெங்கும் உள்ள மருத்துவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

ஆனால்  தாம்பத்யம் எனபதே சிரமமாக மாறியவர்களோ வயாகரா போன்ற செக்ஸ் ஊக்க மருந்துகளைப் பயன்படுத்தி தங்களது உணர்வுகளை அதிகரித்துக் கொள்கின்றனர். 1988 ஏப்ரலில் அமெரிக்காவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வயாகரா விரைவிலேயே 3 மில்லியன் நபர்களுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

இந்த வாய்வழி மாத்திரை ஆண்மைக் குறைவை நிவர்த்திப்படுத்துவது மட்டுமின்றி ஒருவரது செக்ஸ் செயல்பாட்டை மேம்படுத்துவதிலும் சிறந்து விளங்கியது. ஆரம்பத்தில் உயர் ரத்த அழுத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இது, தற்செயலாக ஆண்மைக் குறைவையும் நிவர்த்தி செய்வது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அப்போதிலிருந்து உலகின் பல பகுதிகளிலும் அங்கிருந்த உள்ளூர் செக்ஸ் ஊக்க மருந்துகளுக்குப் போட்டியாக திகழ்ந்து வருகிறது.

2005 இல் இந்தியாவில் வயாக்ரா அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது எளிதாகக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு இந்த அபூர்வ மாத்திரை எழுச்சிக் குறைபாட்டுடன் இருந்த 100 மில்லியன் இந்தியர்களுக்கான மந்திரச் சொல்லாகிவிட்டது. 50 மிகி மாத்திரை 463 ரூபாய் விலையில் இப்போது எளிதாகக் கிடைக்கிறது. உள்ளூர் சந்தைகளில் இதன் 15 வெவ்வேறு வடிவங்கள் 22 ரூபாய் விலை முதல் கிடைக்கிறது.

தனது துணையைத் திருப்திப்படுத்த யுனானி மருந்தை நம்பியிருந்த ராஜேஷ் திரிபாதி இப்போது வயாக்ராவைப் பயன்படுத்துகிறார்.  “உடனடி பலன் தருவதில் வயாக்ராவுக்கு ஈடுஇணையில்லை. நான் யுனானி மற்றும் இதர உள்ளூர் மருந்துகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். ஆனால் இப்போது இந்த நீலநிற மாத்திரையையே விரும்புகிறேன். மற்ற மருந்துகள் என்னைத் தூண்டுவதற்கு நீண்டநேரம் எடுத்துக்கொள்ளும் போது, இது உடனடியாகத் தூண்டுவதோடு 100 சதவிகிதம் பலனைத் தருகிறது. மேலும் இந்த மாத்திரை நீண்டநேரம் செயல்படவும் உதவுகிறது என்கிறார்.

இதனால் வயாகரா முழுமையாக உள்ளூர் மருந்துகளைக் காலி செய்துவிட்டது என்று பொருளில்லை. கிராமப்பகுதிகளிலும் வயாக்ராவின் பக்கவிளைவு காரணமாக அதைச் சாப்பிட பயப்படுபவர்களின் மத்தியிலும் இவர்கள் செல்வாக்குடன் திகழ்கின்றனர்.

இந்த உள்ளூர் மருந்துகளுக்கு தனி சந்தை உள்ளது. இப்போதும் பலர் யுனானி மற்றும் ஆயுர்வேத மருந்துகளே பாதுகாப்பானவை என்று நம்புகின்றனர். ஆனாலும் வயாகராவுக்கு இணையான மாற்று மருந்து யுனானியில் இல்லை.

வயாகரா ரத்த ஓட்டத்தை அதிகரித்து செக்ஸ் திறனை அதிகரிக்க மட்டுமே செய்கிறது. அளவுக்கு அதிகமாக வயாக்ராவைப் பயன்படுத்தினால் தலைவலி, ரத்த ஒழுக்கு, ஹார்ட் அட்டாக் போன்றவை வரக்கூடும். ஆனால் யுனானியில் இதுபோன்ற பிரச்னை எதுவும் இல்லை.

சீதாராம் பாரதி மருத்துவமனையின் சிறுநீரக துறையின் தலைமை மருத்துவரான எஸ்.வி. கோட்வால், வயாகராவின் வருகை இதற்கு முன்பு வேறுவழியில்லாமல் இருந்த மக்களுக்கு ஒரு வழியைத் திறந்துவிட்டுள்ளது என்கிறார். ‘இப்போது வயாகராவின் பல வடிவங்கள் எளிதாக இந்தியாவில் கிடைக்கின்றன.’ நானே என்னுடைய பல நோயாளிகளுக்கு வயாகராவை பரிந்துரைத்துள்ளேன்’ என்கிறார்.
எழுச்சியுடன் திகழவேண்டும் என்ற கூட்டம் அதிகரித்திருப்பதன் காரணமாக ஹோமியோபதியும்கூட இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு உள்ளது என்கிறது. ஆனாலும் ஹோமியோபதியில் உடனடி நிவாரணம் கிடையாது. நீண்டகால சிகிச்சைக்கு உட்பட்டாக வேண்டும்.

ஹோமியோபதியில் தாமியானா, சாலிமம் போன்றவை உள்ளன. யோகாவில் உள்ள சில ஆசனங்கள்கூட செக்ஸ் உணர்ச்சியை மேம்படுத்த உதவுகின்றன. உள்ளூரில் உள்ள செக்ஸ் உணர்வைத் தூண்டும் மருந்துகளோடு ஒப்பிடுகையில் வயாகரா மிகவும் விலை மலிவானது என்பதே அதன் பெரிய பலம். 300 ரூபாய் செலவில் தாம்பத்யத்தில் படிப்படியான முன்னேற்றம் அடைவதை ஒருவர் உணரமுடியும்.

கட்டுரை; த சன்டே இந்தியன்

ஆனாலும் இணைய வாசிப்பு அதிகமாகிய பிறகு இதில் தவறொன்றும் இல்லை என்றும் படுகிறது. மேற்குலகில் வேண்டுமானால் எல்லாம் சகஜமாக இருக்கலாம். ஆனால் நமது நாட்டில் எல்லாவற்றுக்கும் பயந்தே ஆகவேண்டியிருக்கிறது. இந்தக் கடிதங்கள் (விடுபட்ட கடிதங்களும் சேர்த்து) அனைத்தையும் புத்தகமாக வெளியிட முடியுமா தெரியவில்லை? யாரும் இதற்கு முன் வருவார்களா என்றும் தெரியவில்லை? வா.மு.கோ.மு.வின் நாவல்கள் படித்த பின்பு சாத்தியம் என்றே படுகிறது. பார்க்கலாம்.

திரு. நாகார்ஜூனனின் திணை இசை சமிக்ஞை வலைத்தளத்தில் ழார் பத்தாய்யின் ‘விழியின் கதை’ நாவலைத் தமிழாக்கம் வலைப்பக்கத்தில் படிக்க நேர்ந்தபோது என்னுடைய கடிதங்களும் இதுபோல் வெளியிடமுடியுமா என்ற ஆவல் ஏற்பட்டதை இங்கே குறிப்பிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்.

ழார் பத்தாய் (Georges Bataille – 1897-1964) என்ற ஃப்ரெஞ்சு எழுத்தாளர் எழுதிய Histoire d’Oeil – அதாவது The Story of the Eye என்ற இந்த நாவலை வாசிக்க, தைர்யம் வயதுவந்தோர்க்கு வேண்டும். இவர், 1928-ஆம் ஆண்டு இந்தக் குறுநாவலை Lord Auch என்ற புனைபெயரில்தான் எழுதினார். மொழி பெயர்த்தவர் ஜெனிவா வாழ் பெண் யூரேக்கா. அதற்கான இணைப்பு இங்கே விழியின் கதை.

இணைப்புக்குப் போகுமுன் அந்த வலைத்தளத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட இந்த வரிகளையும் படியுங்கள்.

குறுநாவலை வாசிப்பதற்கு முன்னர்;

1. தைர்யமில்லை என்று தெரிந்தால் நிறுத்திவிடவும். தொடர்ந்து வாசிக்க வேண்டாம்.

2. தமிழிலக்கியம் பழகி உள்ளொளி, அகதரிசனம், ரசனை, ஒழுக்கவியல் சார்ந்திருப்பவர்கள் மேலே வாசிக்க வேண்டாம். உங்களுக்கில்லை இது. கொச்சையான-மனிதவிரோத எழுத்து என்று இதை எளிதாக விமர்சித்துவிடலாம். பத்தாயும் விமர்சிக்கப்பட்டார்.

3. வெறும் போர்னோ எழுத்தென நம்பி வாசிக்க விரும்பிவரும் லாட்ஜ்-விடலை ஆண்கள் வாசிக்க வேண்டாம். உங்களுக்குமில்லை இது.

4. இதைக்கேட்டு உடன் அகல்வோருக்கு நன்றி. பிற பதிவுகளில் சந்திக்கலாம்.

5. மொழியாக்கம் யூரேக்கா. என் பொறுப்பு சரிபார்ப்பது மாத்திரம்.

6. கொச்சை வார்த்தைகள் வரலாம் என்பது உங்களில் பெரும்பான்மையோர் கருத்து. நன்றி. ஆனால், யூரேக்காவின் விருப்பப்படி கொச்சை வார்த்தைகளே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

7. தொடரலாமா, வேண்டாமா என்பதும் உங்கள் விருப்பத்தின் அடிப்படையில்.

எனது நண்பனின் கடிதங்கள் அனைத்தும் என் பாதுகாப்பு கருதி எல்லாவற்றையும் கிழித்தெறிந்து விட்டேன். அந்தக் கடிதங்கள் இருந்திருந்தால் ஒரு ஆணின் தவிப்பும், சமூகம் விதித்துள்ள கட்டுப்பாடுகளும், கடமைகளும் இயற்கை ஆசைகளைக் கூட இயல்பாக தீர்த்துக்கொள்ள முடியாத வேதனைகளையும் ஒரு ஆணின் பார்வையில் இங்கே பதிவாக்கியிருக்க முடியும்.

குழந்தை வளர ஆரம்பித்ததும் என் எண்ணங்களை திசை மாற்ற முயற்சித்தேன். நண்பனுக்கு கடிதம் எழுதுவதை அறவே தவர்த்தேன். இனி பேச்சோ, நினைப்போ ஏன் மூச்சுக்காற்றோ படக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தேன். கொசஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறக்க முயற்சித்தேன். இரண்டு வருடங்கள் எந்தக் கடிதப்போக்குவரத்தும் இல்லை. இந்தக்காலகட்டத்தில் என்னைக் காட்டிக்கொடுக்கவோ அல்லது கடிதங்களை வைத்து ஏதும் பிரச்சனை கொடுக்கவோ முயலாத நண்பன் மீது மேலும் மதிப்புதான் அதிகமாகியது.

எனக்கு நண்பனைப் பற்றியோ அல்லது என் நண்பனுக்கு என்னைப் பற்றியோ எதுவும் தெரிய வாய்ப்பில்லாமல் போனது. ஏன் உயிரோடு இருக்கிறோமா அல்லது செத்துப்போனோமா என்ற தகவல் கூட தெரிய வாய்ப்பில்லை. இதுவரை வெளியிட்ட கடிதங்கள் எல்லாம் பகுதி 1 என்று எடுத்துக்கொண்டால் மீண்டும் நாங்கள் தொடர்பு கொண்டபோது பரிமாறிக்கொண்டவை எல்லாம் பகுதி 2 எனக் கொள்ளலாம். அடுத்து வெளிவரும் கடிதங்கள் எல்லாம் பகுதி 2 பகுப்பைச் சார்ந்தவை!

ஆனால் தொடர்ந்து வெளியிட முடியுமா தெரியவில்லை. பாரப்போம்.

அன்புடன்,

உயிர்த்தோழி.

திலகவதி ஐபிஎஸ்
முன்னாள் காவல்துறை உயரதிகாரி

என் காவல்துறைப் பணியில் முதன்முதலில் ஒரு கணவனைக் கொன்ற மனைவியை வேலூர் அருகிலுள்ள தொரப்பாடி மகளிர் சிறையில் சந்தித்தேன். என்னிடம் சில உண்மைகளை அந்தப் பெண் சொன்னார். “அந்த ஆளு தெனமும் குடிச்சிட்டு வந்து என்னை அடிப்பான். எதுத்துக் கேட்கமுடியாது. ஒருகட்டத்தில் எம் பொண்ணுகிட்ட தவறான முறையில நடக்க முயன்றான். இதுக்குப் பயந்துகிட்டு நான் எந்த வேலைக்கும் போகலை. நான் இல்லாத நேரத்தில் ஏதாவது அவங்கள செஞ்சுடுவானோனு பயந்தேன். இப்படியான ஒரு கொடூர மனுஷன் இந்த உலகத்துல இருக்கக்கூடாதுன்னு நினைச்சேன். நானும் எம் பொண்ணும்  சேர்ந்துதான்  உலக்கையில் அடிச்சு அவனைக் கொன்னோம்” என்று சொன்னார். அதே பெண் காவல்துறையினரிடம் வேறுமாதிரி சொல்லியிருக்கலாம். யாருக்கும் வன்முறையை கையில் எடுக்க உரிமையில்லை. ஒரு கருத்தை இங்கே சொல்லியாகவேண்டும். எந்த நோக்கத்திற்காக  எந்தப்  பயன்பாட்டிற்காக அரசுத் துறைகள் தொடங்கப்பட்டனவோ அந்த இலட்சியத்திற்காக அவை உழைத்தால் பிரச்னைகள் குறைந்துவிடும்.

ஆனால் எதார்த்தம் வேறுமாதிரியாக அல்லவா இருக்கிறது.  அந்தப் பெண்மணி காவல்நிலையத்தில் புகார் செய்திருக்கலாம். அல்லது தம் பெண்களை உறவினர் வீட்டுக்கு அனுப்பியிருக்கலாம். சில காலம் பிரிந்து வாழ்ந்திருக்கலாம். எங்கே போவது? எப்படி இந்த சங்கடத்திலிருந்து தப்புவது? என்று தவிக்கும்போதுதான் குற்றவாளிகளாக பெண்கள் மாறுகிறார்கள்.

பெண்கள் தியாக¤கள். மெழுகுவர்த்திகள். தன்னை உருக்கிக்கொண்டு ஒளி கொடுப்பவர்கள். அன்பும் கருணையும் மன்னிக்கும் சுபாவமும் இயல்பில் கொண்டவர்கள்  என்று  ஆதிகாலந்தொட்டே பெண்களை சமூகம் வார்த்தெடுத்து வந்திருக்கிறது. அந்தப் பண்புகளிலிருந்து விலகி நிற்கிறவர்களை சமூகம் சும்மாவிடாது. பழித்துப் பேசும். ஆனால் ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றான குண்டலகேசியில் பெண்கள் மாறுபட்டிருப்பதற்கான சான்றுகள் உள்ளன.
தமிழின் பிரபல எழுத்தாளராக விளங்கிய லட்சுமியின் கதைகளில் பெண்கள் ரொம்பவும் பொறுமைசாலிகளாக இருந்து சாதிப்பார்கள். கணவன் குடித்துவிட்டு வந்து அடிப்பான். குடிகாரக் கணவனை பொறுத்துக்கொண்டு அவனைத் திருத்துவாள் மனைவி. சிலப்பதிகாரத்தில் கண்ணகியும் அப்படித்தான் இருந்தாள். கணவனே தெய்வம் என்பதால் அவள் கோயிலுக்குக்கூடச் செல்லவில்லை. வேறொரு தெய்வம் தேவையில்லை என்று மறுக்கிறாள். இன்றும்கூட பெண்மையின் வடிவமாக சித்திரிக்கப்படுகிறாள். இவர்கள்தான் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடையாளங்களாக இருந்துவரும் நிலையில் ஒரு பெண், பழகியவற்றிலிருந்து மாறும்போது புதிராகப் பார்க்கப்படுகிறாள்.

இப்போது அதுதான் நடக்கிறது. கூட்டுக்குடும்ப வாழ்க்கையில் நாம் அயரும்போது சாய்ந்துகொள்ள அங்கே மடிகள் இருந்தன. தனிக் குடும்பங்களில் சுவர்களில் சொல்லித்தான் அழமுடியும். இது காலமாற்றம். அதன் விளைவுகள்தான் இப்போது வெடித்துக் கிளம்புகின்றன.

அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம். அறம் செய்ய விரும்பு என்ற குரலை பள்ளிகளில் கேட்கமுடிகிறதா? நவீன கல்விமுறையில் வாழ்க்கை மதிப்பீடுகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது கவலையளிக்கிறது. மறுபக்கத்தில் தொலைக்காட்சித்  தொடர்களும்  ஊடகமும் பெண்களை வெடிகுண்டு வைப்பவர்களாக உருப்பெருக்கிக் காட்டுகின்றன.

மாமியாரை எப்படி விஷம் வைத்துக் கொல்வது? தவறாக நடக்கும் கணவனை எப்படி கூலிப்படை வைத்து அடிப்பது? சக தோழியை எப்படி தீர்த்துக்கட்டுவது? என்பது போன்ற ஆலோசனைகளை தொடர்கள் காட்சிகளாக வீட்டின் நடுவே தினமும் திகட்ட  திகட்டச்  சொல்கின்றன. யாருமே தப்பமுடியாது. அதுவொரு பல்கலைக்கழகம் போல செயல்படுகிறது. ரத்தக்களறி மட்டுமே வன்முறை என்று சொல்லிவிட முடியாது. இன்று வன்முறையில் பல தளங்களும் வெகு சகஜமாகவே பார்க்கப்படுகின்றன.

ஒரு பெண்ணுக்கு கணவனுடன் வாழப் பிடிக்கவில்லை என்றால் விவாகரத்துக்கு விண்ணப்பிக்கலாம். ஆனால் இந்தியாவில் மிகப்பெரிய சிக்கலான நடைமுறையாக அதுவே இருப்பது சங்கடம்தான். திருமணத்தை  ஒரு  சௌகரியமாக நினைத்தால், நீ அதற்கு நேர்மையாக இருக்கவேண்டும். அல்லது அதிலிருந்து வெளியேற வேண்டும். அதிலேயே இருந்துகொண்டு எல்லா தவறுகளையும் செய்ய முனைந்தால் குற்றமே நிகழும்.

இவர்களின் ஆயுதம் கிரைண்டர் கற்கள், உயர் அழுத்த மின்சாரம், மயக்க மருந்து. சிலருக்கு கூலிப்படை. சமூகத்தின் பல்வேறு அடுக்குகளைச் சேர்ந்த தமிழ்ப் பெண்கள் தங்கள் கணவர்களைக் கொலைசெய்யும் செய்திகள் சதா பத்திரிகைகளில் இடம் பிடிக்கின்றன. என்ன நடக்கிறது?

• உசிலம்பட்டியில் கள்ளக்காதலுக்கு இடைஞ்சலாக இருந்ததால் கூலிப்படையை வைத்து கணவர் வேலுவைக் கொன்றார் மனைவி செல்வி. இச்சம்பவத்துக்கு முன்பாகவே இரண்டுமுறை கொலை செய்ய முயன்றுள்ளார்.

• தண்டையார்பேட்டையில்  சரவணன் என்ற வாலிபரைக் குத்திக்கொலை செய்தார்  இந்திரா.  இந்திரா திருமணமானவர். திருமணம் ஆனபிறகும் அவருக்கு தனது காதலர் சரவணனுடன் உறவு தொடர்ந்துள்ளது.   தன்னுடன் இந்திராவை ஓடிவரச் சொன்னதால் ஏற்பட்ட தகராறில் குத்திக்கொலை செய்யப்பட்டார் சரவணன்.

• ராயப்பேட்டையில்  செக்ஸ் தொல்லை கொடுத்த காதலரைக் கொல்ல முயற்சி. மயக்க மது கொடுத்து வசந்தகுமார் என்பவரைக் கடத்திக் கொல்ல முயன்றார் ரேகா. வசந்தகுமாரும் சரி; ரேகாவும் சரி; இருவருமே மணமானவர்கள்.

• சிவகாசியில் மதுரைப்பாண்டி என்ற தன் கணவர்மீது உள்ள  ஆத்திரத்தால் ஒன்பது மாதக் குழந்தையைக் கொன்ற  துர்காதேவி கைது செய்யப்பட்டார்.

• கும்மிடிப்பூண்டியில் அடிக்கடி செக்ஸ் தொல்லை கொடுத்ததால் தூங்கும்போது கல்லைப்போட்டு கணவர் கொலை. கணவர் பெயர் அசோக்.  மனைவியின் பெயர் அமுதா. பெண் குழந்தை வளர்ந்த பிறகும் அவர்கள் கண் முன்னால் செக்சுக்கு வலியுறுத்தியதால் இந்தக் கொலை நடந்துள்ளது.

• தன் நடத்தையில் சந்தேகப்பட்ட கணவனின் தலையில் கிரைண்டர் கல்லைப் போட்டு கொலை செய்தார் திருவள்ளூரைச் சேர்ந்த தபேதா. இவர் திருமணத்திற்குப் பின்னர் இன்னொருவருடன் ஓடிப்போய் விட்டவர். குழந்தைகளின் காரணமாக திரும்ப வந்து கணவருடன் குடித்தனம் நடத்தினார். அந்த துரதிருஷ்டசாலி கணவரின் பெயர் எம்.ஜி.ஆர்(!).

• சென்னை வடபழனியில் குடி, பெண்கள் தொடர்பால் சொத்துகளை கண்டபடி விற்று மனைவியையும் சித்திரவதை செய்த கணவன் பிரசன்னா. உடலில் மின்சாரம் பாய்ச்சி கூலிப்படை உதவியுடன் கொலைசெய்தார் மனைவி உமா மகேஸ்வரி.

• திருமணமானவரை காதலித்த பூவரசி, தான் ஏமாற்றப்பட்டதாக நினைத்ததால் காதலன் ஜெயக்குமாரின் மகனை கொலை செய்தார்.

• நடத்தையில் சந்தேகப்பட்ட 57 வயது கள்ளக்காதலனைக் குத்திக்கொன்றுவிட்டார் 45 வயதான கள்ளக்காதலி மேகலா. கும்மிடிப்பூண்டியில் நடந்த இச்சம்பவத்தில் கொலை செய்யப்பட்டவர் கார்த்திகேயன்.

• நாகப்பட்டினத்தில் கள்ளக் காதலனை மணப்பதற்காக 2 குழந்தைகளை ஆற்றில் மூழ்கடித்துக் கொன்றார் கலா. அவரின் வயது 28. கூலித்தொழிலாளி ஜெயராமனின் மனைவி கலாவிற்கு அதே பகுதியைச் சேர்ந்த கொத்தனார் அன்பழகனிடம் காதல் உண்டானது. இருவரும் திருமணம் செய்ய முடிவு செய்தனர். இதற்கு குழந்தைகள் இடைஞ்சலாக இருப்பதாக உணர்ந்ததால் அவர்களைக் கொலைசெய்தனர்.

•திருவள்ளூரில் கள்ளக்காதல் விவகாரத்தில் கூலிப்படை வைத்து கணவனைக் கொன்றார் ஜோதி. கணவர் பெயர் செல்வகுமார், ரியல் எஸ்டேட் அதிபர். இந்தக் கொலைக்கு கூலிப்படையை ஏற்பாடு செய்தவர் அவரது கள்ளக்காதலர் தைரியநாதன்.

வரதட்சணைக் கொடுமை யால் ஸ்டவ் வெடித்து பெண்கள் சாவதென்பது நம் சமூகத்தில் ஒரு பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பரவலாக நடைபெற்ற கொடூரம். ஆனால் மேலே சொன்ன செய்திகள், நிலைமை மாறிக்கொண்டிருப்பதைக் காட்டுவதாக  எடுத்துக்கொள்ளலாமா? பலவீனமான பாலினமாகக் கருதப்பட்ட பெண்கள் வலிமையான பாலினமாக  மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்களா?

ஆண்களுக்கு நிகராக இக்காலப் பெண்கள் உயர்கல்வியில் சாதித்து மிக உயர்ந்த பதவிகளை அலங்கரிக்கிறார்கள். பேருந்து ஓட்டுனர் உட்பட ஆண்களுக்கென்றே ஒரு காலத்தில்  ஒதுக்கப்பட்ட  பணிகளையும் பெண்கள் தற்போது நிரப்பியுள்ளனர்.  ஆட்சி செய்கின்றனர். அனைத்துத் துறைகளிலும் ஆதிக்கம் செய்பவர்களாக உருவாகியுள்ளனர்…ஆனால் அவர்கள் தங்கள் எதிர் பாலினரைப் போலவே  கொலையிலும் ஈடுபடத் தொடங்கியுள்ளனரா?

திருமணத்திற்கு வெளியிலான உறவு,  குடும்ப வன்முறை மற்றும் பல்வேறு காரணங்களால் மனைவி அல்லது காதலிகளால் ஆண்கள் கொலைசெய்யப்படும் சம்பவங்கள் தமிழகத்தில் அதிகரித்துள்ளன என்பதை அனைவரும் ஒப்புக் கொள்கின்றனர்.  ஏமாற்றிய காதலனைப் பழிவாங்க காதலனின் சின்னஞ்சிறு மகனை அழைத்துச் சென்று கழுத்தை இறுக்கிக் கொலைசெய்த பூவரசி, தொடர்ந்து சித்திரவதை செய்த கணவனை மின்சாரம் பாய்ச்சிக் கொன்ற உமா மகேஸ்வரி, காதலுக்கு இடையூறாக இருந்த கணவனை கூலிப்படை வைத்து கொலைசெய்த ஜோதி போன்றவர்கள் தமிழ்ப் பெண் இப்படித்தான் இருப்பாள் என்னும் மரபான சித்திரத்தை குலைத்துப் போட்டுள்ளனர்.

எல்லாக்  கொலைக்குற்றங்களையும் போலவே கணவன்கள், காதலர்களைக் கொன்ற இந்தப் பெண்கள் குற்றவாளிகள். தினசரிச் செய்தித் தாள்களைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு சூடான செய்தி. அவ்வளவுதான். ஆனால் திருமணம், காதல் என்ற பந்தத்துக்குள் இணைந்திருக்கும் சகமனிதனை அல்லது அவனின் உறவுகளை, குழந்தைகளை ஏன் இந்த உமா மகேஸ்வரிகளும், பூவரசிகளும் கொலை என்ற கடைசி ஆயுதத்தை எடுக்கத் தூண்டும் நெருக்கடியான சூழ்நிலை எது? இவர்கள் தங்கள் கொலைகளின் வழியாக  நமது சமூகத்துக்குக் கூறும் செய்தி என்ன?

இந்தக் கொலைகளைச் செய்ததாகக் கூறப்படும் பெண்களின் புகைப் படங்களை பார்த்தால், அவர்கள் சாதாரணத்திற்கும் சாதாரணமான, நம்மைப் போன்ற அல்ப ஆசைகள் கொண்ட மனுஷிகளாகவே தெரிகிறார்கள். அவர்களின் பிரச்னை என்ன?

முன்னாள் சமூகநல வாரியத் தலைவியும், கவிஞருமான சல்மாவிடம் தசஇ பேசியபோது, “பெண்களுக்கு சமமான வாய்ப்புகள் உருவாகி யிருக்கின்றன. அவர்கள் வேலைக்குப் போய் சுயச்சார்பு அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதெல்லாம் மேலோட்டமான பார்வைகளே. என்னுடைய அனுபவத்தில் பெண்களுக்குப் புதிது புதிதாக பிரச்னைகள் உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் சூழலில்தான் நாம் வாழ்வதாக நினைக்கிறேன். குடும்பங்களுக்குள் அவர்கள் இன்னும் பலவிதமான அவமதிப்புகள், பாதுகாப்பின்மை மற்றும் மன அழுத்தங்களை எதிர் கொள்கிறார்கள். ஒருகட்டத்தில் அந்த அழுத்தம் தாழாமல் அவர்கள் இதுபோன்ற அதீதமான முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள் என்று கருதுகிறேன்” என்கிறார்.

‘‘முந்தைய தலைமுறைப் பெண்கள் தங்களது துன்பங்களை ஏற்று அனுசரித்து வாழவேண்டும் என்ற நிலையில் இருந்தார்கள். ஆனால் இப்போதுள்ள பெண்களுக்கு மாற்றுவழிகள் இருப்பது புலப்பட ஆரம்பித்துவிட்டது. அம்மாதிரியான சூழ்நிலையில் அதிலிருந்து விடுபடவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இதுபோன்ற தவறான முடிவுகளையும் எடுத்துவிடுகிறார்கள்” என்கிற சல்மா, இன்னொரு விஷயத்தைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறார். ‘‘முன்பெல்லாம் பிறழ்வான உறவுகளுக்குள் போகும் இச்சை இருந்தாலும் அதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் இல்லை. தற்போது செல்போன் மற்றும் தகவல் தொடர்பு மூலம் அதிகபட்ச சாத்தியங்கள் உருவாகிவிட்டன.

ஆனால் திருமணம், தாம்பத்தியம் ஆகியவற்றில் இருந்து ஒரு பெண் நினைத்தால் அவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியேறமுடியாத இறுக்கமான நிலைதான் இன்னமும் நீடிக்கிறது.  இந்த நிலையில் அவள் தனக்கு விருப்பமான வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க உச்சகட்ட விடுதலைக்கான முடிவாக குற்றத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதாகி விடுகிறது.

ஊடகங்கள்  இதுபோன்ற  செய்தி களை மிகைப்படுத்திக் காட்டுவதால்கூட ஒரு மிகையான தோற்றம் உருவாகியிருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் வழக்கறிஞர் சுதா ராமலிங்கம்.

‘‘நாம் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்துக்குள் நுழைந்துவிட்ட காலம் இது. இதனால் மனிதநேயம், விழுமியங்கள் குறைந்து உறவுகளும் நுகர்வாக மாறிவிட்டன. கூட்டுக்குடும்பங்கள் உடைந்து தனிக்குடும்பங்களாகிவிட்டன. தாமதமாக திருமணங்கள் நடைபெறுகின்றன. தம்பதிகளுக்குள் ஆத்மார்த்தமான உரையாடல்கள் குறைந்துவிட்டன. பணம் அனைத்து மதிப்பீடுகளுக்கும் மேலான உயரத்தில் உள்ளது. குழந்தைகளைக் கவனிக்கவோ, நல்ல பழக்கங்களைக் கற்றுத்தரவோ பெற்றோர்களுக்கு நேரம் இல்லை.

16 வயதிலேயே பெண்கள் காதலித்து வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போகும் வழக்குகளை நான் பார்க்கிறேன். கேட்டால் அந்தப் பெண் ஐந்து ஆண்டுகளாக காதலிப்பதாகக் கூறுகிறாள்’’ என்று சமூக மாற்றம் குறித்த அதிர்ச்சியை நம்மிடம் பகிர்ந்துகொள்கிறார் சுதா ராமலிங்கம்.

‘‘எதிர்பார்ப்புகள் அதிகம் இருக்கும் இடத்தில் ஏமாற்றங்களும் அதிகமாகவே இருக்கும். வாழ்க்கையை எதார்த்தமாக அதன்போக்கில் ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் இல்லை. இந்த  ஏமாற்றங்களை சரிசெய்ய அவர்கள் பாதை தவறும்போது  இதுபோன்ற குற்றங்களும் நடந்துவிடுகின்றன என்றுதான் கூறவேண்டும்” என்று முடிக்கிறார் சுதா ராமலிங்கம்.

‘‘இதற்கு இரண்டு காரணங்களைப் பார்க்கிறேன். கணவர் மற்றும் துணைவரின் கொடுமைகள் தாங்கமுடியாமல் பெண்கள் இந்த முடிவுக்கு வருகின்றனர்.  இரண்டாவதாக திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்டு ஆண்களோடு  உறவு  ஏற்படுவதன் மூலம் இந்தக் கொலைகள் நடக்கின்றன’’  என்று  விளக்கமளிக்கிறார் வழக்கறிஞர் சாந்தகுமாரி.

‘‘சில நேரங்களில் அதிகமான துன்புறுத்தல்களுக்கு உள்ளாகும் பெண் மனச்சிதைவு நோய்க்கு உள்ளாகிறாள். அதுவும் கொலை செய்வதற்குக் காரணமாகிறது. இதுகாலம் வரை ஆண்கள், பெண்களை கொலை செய்து கொண்டிருந்தனர். இப்போது பெண்கள் கொலை செய்யத் தொடங்கியுள்ளனர் என்றும் இதை நியாயப்படுத்த முடியாது. பெண்ணை தாய்மையின்   சின்னமாக  பொறுமை யின் இலக்கணமாகப் பார்க்கிறார்கள்.

எனவேதான் ஆணின் தலையில் கல்லைப் போட்டோ, மின்சாரம் பாய்ச்சியோ, பெற்ற குழந்தையையே கொன்று பிரிட்ஜில் வைக்கும்போதோ இந்தச் சமுதாயத்தின் மனசாட்சியை உலுக்குவதாக அச்செய்தி மாறிவிடுகிறது’’ என்கிற இவர் இதுபோன்ற குற்றங்கள் நேராமல் தடுக்க சில வழிகளை முன்வைக்கிறார்:

1. அந்நியர்களுடன் தொலைபேசியிலோ இணைய அரட்டையிலோ தேவையின்றி பேசுவதைத் தவிர்க்கவும்.
2. திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட ரகசிய உறவுகளைத் தவிர்க்கவேண்டும்.
3. நம்மோடு பழகுகிற நபர் தவறானவர் என்று நமது உள்ளுணர்வு சொல்கிற அந்தத் தருணத்திலேயே அந்த நட்பை விட்டுவிட வேண்டும்.
4. கூடா நட்பும் இலக்கணம் மீறிய உறவுகளும் நமது குடும்பத்துக்கும் சமூகத்துக்கும் ஏற்றதல்ல என்பதை உணர்ந்து கொள்ளவேண்டும்.
5. கணவர் கொடுமைகள் செய்தாலோ வேற்று நபரின் தொல்லைகள் இருந்தாலோ உடனடியாக அனைத்து மகளிர் காவல் நிலையத்திலோ பெரியவர்களிடமோ புகார் செய்யவேண்டும்
6. மனக்குழப்பங்கள் இருந்தால் நல்ல மனநல ஆலோசகரை நாடவேண்டும்.

இந்த இதழுக்காக எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனை நேர்காணல் செய்தபோது அவர் சமகாலப் பெண்களைப் பற்றிக் கூறிய கருத்து ஒன்றை இங்கு பதிவு செய்யமுடியும்.

‘‘எல்லா காலத்திலும் எல்லா மட்டத்திலும் கஷ்டப்படுற ஜீவனாகப் பெண்கள் இருப்பதைப் பார்த்து நான் பாதிக்கப்பட்டுவந்தவன். ஆனால் இப்போதைய பெண்கள் ஆணுடன் சமதாக்குதலுக்கு தயாராகிவிட்டதைப் பார்க்கிறேன். ஒரு கணவன் அடித்தால் திரும்ப அடிக்கும் நெஞ்சுரத்தைப் பெற்றுள்ளனர். இதை நான் முன்னேற்றமாகவே பார்க்கிறேன். 2000 வருட துன்பத்துக்குப் பிறகு அவளுக்கு இந்த யுக்தி கிடைத்துள்ளது. அவள் துன்பவிடுதலையின் புள்ளியில் நிற்கிறாள்.

சொந்தமாக தனியாக காலூன்றி வாழ்வதற்கான சூழலும் உருவாகிவிட்டது. இதற்கு வணிக சினிமாவும், வெகுஜனக் கலைகளும் முக்கிய காரணம். தனிமனுஷி மோசமாக நினைக்கத்தக்கவள் இல்லை என்பதை எப்படியோ மக்களுக்குப் புரியவைத்திருக்கின்றன. தனி மனுஷியாக வாழ்வது அவமானத் துக் குரியதல்ல என்ற புரிதல் சமூகத்தில் மெதுவாக பரவி வருகிறது.’’

உண்மைதான். ஒட்டுமொத்தமான தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்கள் அடிமைகளாகவே ஒடுக்கி வைக்கப்பட்ட காலம் மெல்ல  மாறிவருகிறது. இந்த மாறுதலின்போது நடக்கும் பிறழ்வுகளாகவும் கணவன்மார்களைப் பெண்கள் கொலைசெய்வதைப் பார்க்கலாம்.

தாய்வழிச் சமூகமாக இருந்த மனித சமூகம் பின்னர் மெல்ல தந்தைவழிச் சமூகமாக மாறி பெண்களை அடிமைப்படுத்தியது என்கிறது மானுடவியல். மீண்டும் வரலாறு  திரும்பத் தொடங்கி யிருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு இந்தச் சம்பவங்களை வைத்து நாம் வந்தால் முட்டாள் தனமாகவே இருக்கும். ஏனெனில் இன்னும் சமூகத்தில் பெண்களின் விலங்குகள் முழுமையாக  உடைய வில்லை என்பதுதான் உண்மை.

இந்தக் கட்டுரையை முடிக்கும் நேரத்தில் பல விலங்கினங்கள், பூச்சி இனங்களில் பெண்ணே சக்தி வாய்ந்ததாகவும் உறவுக்குப் பிறகு ஆண் பூச்சியைத் தின்றுவிடும் வெட்டுக்கிளியைப் பற்றியும் கூறி மிரட்சியேற்படுத்துகிறார் ஒரு சகா.

நன்றி; த.ச. இந்தியன்

நோபல் பரிசு பெற்ற சிலி நாட்டு கவிஞரான ‘பாப்லோ நெருடா’ காதலைக் கொண்டாடியவர். தனது நோபல் பரிசின் மூலம் கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு, சுற்றுக்கோட்டையும் பழைய அரண்மனை ஒன்றும் இருந்த ‘ஜலா நெகரா’ என்ற தீவை விலைக்கு வாங்கினார்.

அந்தத் தீவில், உலகில் எங்கிருந்து வேண்டுமானாலும் காதலர்கள் வந்து சேர்ந்து, ஆடிப்பாடி தங்களுக்கு விருப்பமான கவிதைகளை அந்தக் கோட்டைச் சுவர்களில் எழுதிப் போகலாம் என்று பிரகடனப் படுத்தியிருந்தார்.

அவர் இறந்து 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், இன்றுவரை அந்தத் தீவு காதலர்களின் புகலிடமாகவே உள்ளது.

‘நெருடா அரசியல் காரணங்களுக்காகச் சில ஆண்டுகாலம் இத்தாலியில் ஒளிந்து வாழ்ந்தார். அந்த நாட்களில் அவருக்குத் தபால் கொண்டுவரும் தபால்காரன் ஒருவனுக்கும் நெருடாவுக்கும் நட்பு ஏற்பட்டது. தபால்காரன் ஒரு நாள் கவிஞரிடம் தான் ஒரு பெண்ணைக் காதலிப்பதாகவும், அவளை அடைவதற்காக ஒரு காதல் கவிதை எழுதித் தரும்படியாகவும் கேட்கிறான்.

‘நான் உனக்குக் காதல் கவிதை எழுதித் தந்தால் அந்தப்பெண் என்னைக் காதலிக்கத் துங்கிவிடுவாள், பரவாயில்லையா?’ என்று சிரிக்க, ‘என்னால் வேறு எப்படி ஒரு பெண்ணின் மனதை அடைய முடியும்?’ என்று கேட்கிறான். சரி, உனக்குக் கவிதை எழுதக் கற்றுத் தருகிறேன், அதைக் கொண்டு நீயே ஒரு காதல் கவிதை எழுதிவிடலாம் என்று கவிதை குறித்த ஆழ்ந்த புரிதலை அவனிடம் ஏற்படுத்துகிறார்.

கவிதையும் காதலும் பிரிக்கவே முடியாதது போலும். கவிதை தெரியாத அல்லது எழுதாத காதலர்கள் எவரேனும் உலகில் இருக்கிறார்களா என்ன? எல்லாக் காதலர்களும் டயரியில், கல்லூரிப் பாட நோட்டுக்களில் கவிதை எழுதி ஒளித்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

காதலிக்கச் சந்தர்ப்பம் அற்றுப்போய், அந்த ஆசையை நூற்றுக்கணக்கான கவிதைகாளாக எழுதித் தீர்த்துக்கொள்பவர்கள் என்றும் ஒரு ரகம் இருக்கிறது. காதலிக்காத ஆணோ பெண்ணோ கூட இருக்கக் கூடும். ஆனால் காதல் கவிதையை எழுதாத அல்லது ரசிக்காத ஆணும் பெண்ணும் வாலிப வயதைக் கடந்து வரவே முடியாது என்பது என் எண்ணம்.

வாழ்வின் விசித்திரம், யார் யாரைக் காதலிக்கிறார்கள் என்பதில்தான் இருக்கிறது. சரித்திரத்தின் கல்லெழுத்துக்களிலிருத்து சம காலத்துக் கதைகள் வரை, காதல் விநோதங்களால்தான் நிரம்பியிருக்கிறது. காதல் கவிஞர்களை உருவாக்குகிறதோ இல்லையோ, சில ஆழ்ந்த நினைவுகளை உருவாக்கி விடுகிறது.

பிரிவு, காதலின் ஆறாத துயரம். அது களிமண்ணைப் போலப் பிசுபிசுப்பும் ஈரமும் கொண்டதாகவே எப்போதும் இருக்கிறது. பிரிந்த காதல் எத்தனையோ இலக்கியங்களின் வித்தாக இருந்திருக்கிறது. ஆன்டன் செகாவின் மூன்று காதல் கதைகளும், வைக்கம் முகமது பஷீரின் இளம்பருவத் தோழியும், தாஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் வெண்ணிற இரவுகளும், என்றும் மறக்க முடியாத காதல் கதைகளாக இருப்பதற்கு, பிரிவுத்துயரும் ஒரு காரணம்தான் இல்லையா?

எஸ். ராமகிருஷ்ணன் – கதாவிலாசத்தில்.

பெண்கள் எப்போதுமே பெரும் சக்தி. அனிச்சையாய் மாராப்பைச் சரி செய்கிற விரல்கள். கண் சிமிட்டல்களையும், காத்திருப்புகளையும் தவிர்க்கிற விழிகள் என இயற்கையாகவே பெண்களுக்கு எச்சரிக்கை உணர்வு அதிகம்.

அவர்கள் உடலைத் தருவதற்கு முன் உள்ளத்தைத் தருபவர்கள். ஆண்கள் போல அவசரக் குடுக்கைகள் அல்ல!

ஒரு பெண் இறுக்கமாய் இருந்தால்… திமிர், கொஞ்சம் சிரித்துப் பேசினால்… ‘ஈஸி’ டைப். பையன்களிடம் நட்பாய் இருந்தால்… எதற்கும் துணிந்தவள். விருப்பு வெறுப்புகளில் தெளிவாக நின்றால்… அடங்காப் பிடாரி. தன் வாழ்வைத்தானே தீர்மாணித்தால்… ஓடுகாலி. பெண்களுக்கு சமூகம் சூட்டுகிற பட்டப் பெயர்களுக்கா பஞ்சம்?

பெரும்பான்மையான பெண்களுக்கு இதுதான் ஆதங்கம். சில மேலைநாட்டுப் பெண்கள் ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்பதைத் தாண்டி, ஆணுக்கு மேலாக அவர்கள் கரமும் தரமும் ஓங்கியிருக்கும். தனியாகவே வாழ முடிகிற துணிவும் தகுதியும் இருக்கும்.

ஆனால் இங்கே இந்தியாவில் கல்யாணச் சந்தை என்று வந்துவிட்டால், பெண்களின் நிலை பரிதாபம்! ஏறக்குறைய துப்பறியும் நிபுனர்களாகவே மாறி, என்னன்னவோ விசாரித்த பின்புதான் ஒரு பெண்ணை ஒப்புக் கொள்வார்கள். ஆனால் பெரும் காமுகனுக்குக் கூட பேசாமலேயே பெண் கொடுக்கச் சம்மதிப்பார்கள் என்ன நான்சென்ஸ் இது?

பெண்களின் பிரச்னையே, அவர்களின் வீடுதான். தனியாகச் செல்ல அனுமதி மறுப்பார்கள். வெளி மனிதர் வீடு வந்தால் உள்ளே ஒளிந்து கொண்டாக வேண்டும். கொட்டிக் கொட்டியே பெட்டிப் பாம்பாய் ஆக்கிவிடுவார்கள். அப்படி ஒரு பெண்ணிடம், எவனோ ஒருவன் துரத்தித் துரத்தி அன்பைக் கொட்டும்போது, மாயக்கதவுகள் தகர்ந்து, அவள் குழந்தையாகி விடுகிறாள். வந்தவன் நல்லவனானால்… அவர்கள் அதன்பிறகு ‘இனிதாக வாழ்ந்தார்கள்’ என்று சுபம் போடலாம். நாதாரி நாயாக இருந்தால், ஆரம்பிக்கும் நரகம்.

கீர்த்தனா கொள்ளை அழகு… பையன்கள் என்னென்னவோ செய்து பார்த்தார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் புன்னகை மட்டுமே பதில். எனக்கும் அவளைப் பிடிக்கும். நானும் கூடக் காதலைச் சொன்னேன். சிரித்தாள். ‘இதுதான் உன் வாழ்க்கையின் லட்சியமா…?’ என்றாள். நான் பதில் கிடைக்காமல் தடுமாறினேன். சிரித்துக்கொண்டே போய்விட்டாள் கீர்த்தனா. அந்த நிமிடம் எனக்கு அவமானமாக இருந்தாலும், பிறகு அதைக் கடந்து அவளுடன் நட்பைத் தொடர முடிந்தது.

இப்போது நாசாவில் வேலை செய்கிறாள். ‘ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன் செல்வா! எவ்வளவு நாள் கனவு… நான் ஜெயிக்கப் போறேன். இன்னும் ஒரு வருஷத்துல ப்ராஜக்ட் லீடராயிடுவேன்’ என்று மெயில் அனுப்பியிருந்தாள். கணவன் பற்றியோ, குழந்தை பற்றியோ… ஹூம்!

வாழ்க்கை சிலருக்கு எவ்வளவு எளிதாகப் போய்விடுகிறது! அவளுக்கும் உணர்வுகள் இல்லாமலா இருந்திருக்கும்? உணர்ச்சிகளைத் தள்ளிவைத்துப் பறந்தால் மட்டுமே, உயரம் கைகூடுகிறது.

காதலா, சரி…

திருமணமா செய்துகொள்.

‘கல்யாணத்துக்குப் பிறகு வேலைக்குப் போகக்கூடாது’ என்று உன் வேலையை, திறமையை, அடையாளத்தை விலையாகக் கேட்கிறானா?

‘ச்சீ… போடா!’ என்று துரத்து!

உன் அருமை புரிந்து உன்னை ‘இன்ச்… இன்ச்!’ ஆகக் காதலிக்க ஒருவன் கிடைப்பான். அதுவரை காத்திரு! கிடைத்தது போதும் என்று அவசரப்படாதே!

தன்னடக்கத்துக்கும், தாழ்வுமனப்பான்மைக்கும் நிறையவே வித்தியாசம் உண்டு.

கறுப்பு, குள்ளம், படிப்பு, பணம் என்று எதுவுமே பிரச்னை ஆகக்கூடாது பெண்களே… மனம் மட்டும்தான் பிரதானம்!

கறுப்பாக இருந்தால் உன்னை ஒருவரும் பார்க்காவிட்டால், உன்னைக் காதலிக்காவிட்டால் என்ன இப்போது? இதை ஒரு குறையாகத் துயரப்பட்டுப் புழுங்கும் பல பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்! இளமை கொல்லும் அந்த மூன்று வருடங்களை மட்டும் பொறுத்துக் கொண்டால் பின் நீதான் ராணி!

இதற்கெல்லாமா தனிமைப்பட்டுப் போவது? உலகத்தின் பெரிய மாடல்கள் கறுப்பு நிறம்தான். முதலில் உன்னை உனக்குப் பிடிக்க வேண்டும்!

- இயக்குனர் செல்வராகவன்.

அன்பு நண்பா!

உனக்குத் தெரியுமா? பிரசவ ஆஸ்பத்திரி ரொம்பவும் மானங்கெட்ட இடம்! பெண் டாக்டர்தான் பார்க்கிறார் என்றாலும், ஒரு துளி கூட இங்கிதம் இல்லை. படுங்கம்மா பார்க்கலாம் என்று சொன்னாலே நாம் தயாராக சேலையைச் சுருட்டி, பேன்டீஸை கழட்டி விட்டு படுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

டாக்டரம்மா அருகில் வரும்போதே, காலை மடித்து தயாராக ‘ஆ’ காட்ட வேண்டும். ச்சே… என்ன பிழைப்புடா இது. எனக்கு ரொம்பவும் சங்கடமாக இருக்கிறது. ஒரு ஆர்வமான ஆணுக்கு முன்னால் பிளந்து காட்டும்போது, அவன் அதில் ஈர்க்கட்டப்படு, கிறங்கிப்போய், அதை ஆர்வமாக எச்சில் விழுங்கப் பார்ப்பது ஒரு வகை சந்தோஷம். அப்படி கற்பனை செய்தாலும் கூட வெட்கம் வருவதில்லை.

ஆனால் எந்தவித வரம்பும் இல்லாமல் சேலையை சுருட்டிக் கொண்டு படுத்திருக்க ரொம்பவும் கஷ்டமாக உள்ளது. அதுவும் சிலநேரம் 15 நிமிடம் கூட படுத்திருப்பேன். அந்தம்மா வேறு பேஷன்டை பார்த்துவிட்டு வரும்வரை. அப்போது நான்கு ஐந்து நர்சுகள் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே போவார்கள். எனக்கோ பயங்கர சங்கடம்.

டாக்டரம்மா இரண்டு கைகளிலும் க்ளவ்ஸ் போட்டுக்கொண்டு, ரொம்பவும் கேஷூவலாக இடது கையால் விரித்து மடித்து வலது கையை (இரண்டு மூன்று விரல்கள்) உள்ளே விட்டு, அந்த க்ளோப்ஜாமுன் கட்டியை உருட்டிப் பார்க்கிறார். ரொம்பவும் வலிக்கிறது. இதற்கே இந்த வலி என்றால் பிரசவம் ஆகும்போது என்ன ஆகுமோ என்று பயமாய் இருக்கிறதுப்பா.

செக்ஸின் போது இருவருக்கும் சமமான சந்தோஷம் என்றால் பிரசவத்தின் போது பெண்ணுக்கு மட்டும் வேதனை எதற்கு? இயற்கை இங்கே ஏமாந்து விட்டதோ என்ன? அல்லது செக்ஸின்போது ஆணுக்குக் கிடைக்கும் சந்தோஷத்தின் அளவை விட பெண்ணுக்குக் கிடைப்பது அதிகமாக இருக்கலாமோ?! அதனால்தான் அதை சரி செய்வதற்காக பெண்ணுக்கு இந்த பிரசவ வேதனையோ?

சாதாரணமாகவே ஆணுக்கு ஒரே ஒரு செக்ஸ் உறுப்புதானே உள்ளது. ஆனால் பெண்ணுக்கு மூன்று உறுப்புகள் உள்ளதே! முலையைப் பற்றிப் பிசைந்து கொள்ளும்போதும், காம்பை திருகும்போதும் சந்தோஷமாகவே உள்ளது. காம்பை வாயில் வைத்து உறிஞ்சினால் இன்னும் சந்தோஷம் கூடுகிறது. ஆண்களுக்கு உடலுறவின்போதும், உறுப்பை வாயில் வைத்து சுவைக்கும்போதும் இதே அளவு சுகம் கிடைத்தால் கூட அதையே நீங்கள் பெரிதாக நினைப்பீர்கள்.

ஏனென்றால் ஆண்களின் அடிப்படை புத்தியே அவசரம்தானே! அதனால் எங்கள் இரண்டு முலைக்கும் உங்களின் ஒற்றை ஆணுறுப்பு சமமாகிவிடுகிறது. அதற்குமேல் பெண்ணுறுப்பு மற்றும் அதன் ஹீரோ மூலம் கிடைக்கும் சுகம் எங்களுக்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமானதோ? அதனால்தான் அந்த உறுப்பு மூலமே பிரசவ வேதனை வருகிறதோ என்று நான் நினைக்கிறேன்.

மற்றவை அடுத்த கடிதத்தில்…

புல்லாங் குழல்போல பூவை இதழ் உண்டு

வில்லாய் வளைகின்ற வீணை இடைஉண்டு

பட்டால் அதிர்கின்ற பாவை மிருதங்கம்

தொட்டால்தான் சேரும் சுதி.

மலைக்காடு தேகம் மழைக்காற்று மூச்சு

அலைபுரளும் கூந்தல் அருவிநீர் வீழ்ச்சி

கிளைதோறும் தாவும் கிளிக்குஞ்சு நெஞ்சம்

இளைப்பாற வேண்டும் இடை.

மின்னும் விழிநீலம் மஞ்சள் நிறத்தேகம்

பின்னும் இதழ்சிவப்பு பஞ்சு நிறப்பாதம்

கன்னங்கருங் கூந்தல் காட்டும் கிளியேநீ

என்னநிறம் சொல்லு எனக்கு.

மணிக்குன்று போல்குலுங்கும் மார்பழகு பார்த்து

பனிக்குன்று போலுறைந்து போகின்றேன் பெண்ணே

பதற்றத்தில் சுற்றுதடி பம்பரம்போல் நெஞ்சு

உதட்டாலே என்னை உருக்கு.

அணிலாக உன்மேல் அலையாகத் தாலி

மணிக்கையில் உந்தன் மலர்கனிகள் கோதி

இடைதொட்டு உன்னை இதழ்கவ்வித் தின்று

திடுக்கிட்டுப் போனேன் திகைத்து.

சித்திரம் போலிருந்தாள்; தொட்டான் சிலையானாள்

முத்தம் இடும்போது மூங்கில் குழலானாள்

மூன்றாம்பால் மூச்சில் மோகக் கவியானாள்

ஆண்டாள் எனக்கு அவள்.

குரலாலே வேண்டாம் குழலாய் அழைத்து

விரலாலே வேண்டாம் தமிழால் அணைத்து

உடலாலே வேண்டாம் உயிரால் பிணைத்து

கடைசிவரை வேண்டும்கா தல்.

- பழனிபாரதி.